Wartość kohezji

Wielkości opisane zależą od prędkości narastania siły F. Wpływ ten nie przekracza 10°/o, kiedy prędkość nie przekracza 0,5 mm/sek. Reologiczne zjawisko relaksacji objawia się w sposób następujący. Dla s < S wartość siły F nie pozostaje stała, ulega bowiem zmniejszeniu. Maksymalna siła F jako funkcja nacisku P. Stwierdza się, że funkcja ta jest bliska liniowej. Jest to „prosta” Coulomba, a kąt cp jest kątem tarcia wewnętrznego, zaś wyrażenie K = tg cp jest współczynnikiem tarcia wewnętrznego masy betonowej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Prosta nie przechodzi przez początek układu współrzędnych. Odcinek OC przedstawia wartość kohezji świeżego betonu wskutek sił kapilarnych. W ten sposób zastosowanie badań reologicznych pozwala na ustalenie szeregu wartości fizykalnych mających wpływ na urabialność betonu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Orientacyjnie można przyjąć 0,25 ^ k ^ 0,50. Wartość k jest wyższa dla tłucznia niż dla żwiru i zmniejsza się przy wzroście zawartości zaprawy, zaczynu i wody.
Wartość kohezji dla świeżego betonu jest rzędu od dziesięciu do kilkudziesięciu gramów na centymetr kwadratowy.
W oparciu o te zasady Forsling i Bergstrom zaproponowali przyrząd zwany ciekłościomierzem (fluidimetr). Urządzenie to składa się z czteroskrzydło- wego ustawionego poziomo śmigła osadzonego na pionowej osi ruchomej. Specjalna sprężyna mierzy kąt skrętu osi (uprawnienia budowlane).

Ruch odbywa się według sinusoidy tłumionej, przy czym tłumienie jest proporcjonalne do współczynnika tarcia wewnętrznego, częstotliwość zaś zależna od sztywności. Ruch ma miejsce pod wpływem bardzo słabej amplitudy i pomiary wymagają poważnych powiększeń. Ciekłościomierz wykazuje, że tarcie cieczy wzrasta wraz z amplitudą, jednak stosując stałą amplitudę otrzymuje się klasyfikację porównawczą masy betonowej. Ciekłość betonu wzrasta liniowo wraz z zawartością wody. Dla zbadanych mieszanek wartość ta zmienia się od 1 do 10 przy zmianie wskaźnika wodocementowego w granicach 0,25-0,45 (program egzamin ustny).

Zaprawy i stwardniały beton

Zaprawy i stwardniały beton charakteryzują następujące cechy: wytrzymałość na ściskanie, zginanie i ścinanie, odkształcalność sprężysta przy ściskaniu i plastyczna przy niszczeniu, skurcz, pełzanie, ścieralność, wydłużalność termiczna, nasiąkliwość, przesiąkliwość i przenikanie wody, powietrza i gazów, zachowanie się w niskich i wysokich temperaturach oraz odporność na wpływy chemiczne (opinie o programie).

Dla pełnej charakterystyki betonów przeprowadza się ponadto badania zmian wymienionych cech w czasie. Próbki z zapraw i betonów wykonuje się w laboratorium z materiałów dostarczonych przez zleceniodawcę. Można je również pobrać na budowie bezpośrednio z betoniarki. Sposób zagęszczania oraz przechowywania próbek powinien ściśle odpowiadać warunkom budowy. Do zadań laboratorium należy również wykonywanie próbek betonu pobranych z konstrukcji oraz kontrolne badania próbek wykonanych na budowie, w laboratoriach polowych i w zakładach produkcji betonu (segregator aktów prawnych).

Dla każdego badania wykonuje się co najmniej trzy próbki, które powinny charakteryzować średnią jakość betonu. W szczególnych tylko przypadkach ustala się ich większą liczbę. Najmniejszy wymiar próbek z betonów gruboziarnistych powinien być równy co najmniej trzykrotnej średnicy największych ziaren. W niektórych krajach wykonuje się próbki sześcienne w formach stalowych o bokach równych 10, 20 i 30 cm. W wielu krajach stosuje się próbki walcowe o średnicy 15 cm i wysokości 30 cm, które są uznane jako miarodajne również w normie RWPG (promocja 3 w 1).

Stosowane w Polsce próbki do wyznaczania wytrzymałości betonu na ściskanie mają kształt walca o wysokości h równej średnicy d. Formy stalowe powinny być łatwo rozbieralne i szczelne, tak aby wpda nie mogła przesączyć się w stykach. Wytrzymałość próbek wykonywanych w formach nieszczelnych lub w nasiąkliwych formach drewnianych jest nieco niższa.