Ruchy Browna

Strukturę klaczkowatą posiadają grunty o bardzo drobnym uziarnieniu. Cząstki w tym przypadku są na tyle drobne, że wykonują w wodzie ruchy Browna. Jeżeli na skutek jakichkolwiek przyczyn ruch cząstek ustanie, następuje proces koagulacji, jłolegający na łączeniu się cząstek koloidowych w większe agregaty, które zaczynają spadać pod wpływem sił grawitacji w postaci tzw. kłaczków. Utworzy się struktura komórkowa drugiego rzędu. Złoża o idealnej strukturze kłaczkowatej powstają z zawiesin koloidowych, w których wymiary koloidów są rzędu 0,001-0,0002 mm (program uprawnienia budowlane na komputer).

W przyrodzie występują często struktury mieszane, stanowiące kombinacje poprzednich. Typowym przykładem takiej struktury będą iły pochodzenia morskiego. Woda w rzece przy wpadaniu do basenu morskiego traci szybkość i osadza cząstki będące dotychczas w zawieszeniu. Ruchy Browna są wynikiem uderzeń cząstek cieczy, będących w ciągłym ruchu, o powierzchnię cząstek stanowiących zawiesinę. Ruch cząstek cieczy następuje na skutek posiadania przez nie energii kinetycznej, wielkość której zależy od temperatury (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jednocześnie zasolona woda morska działa jako elektrolit i powoduje koagulację koloidów, które w postaci kłaczków opadają równocześnie z cząstkami pyłowymi. Grunty o strukturze mieszanej w postaci nienaruszonej złożach naturalnych wykazują dużą wytrzymałość, natomiast przy naruszeniu struktury upłynniają się i tracą sztywność szkieletu (uprawnienia budowlane).

Tekstury warstwowe

Przechodząc z kolei do omawiania tekstury gruntu można wydzielić w gruntach gruboziarnistych teksturę brukową, i pseudoporfirową. Tekstura brukowa jest uformowana z grubych okruchów skalnych (frakcje kamieniste i żwirowe) ściśle do siebie przylegające. Tekstura pseudoporfirowa jest uformowana z wtopionych w gruncie drobnoziarnistym grubszych okruchów skalnych (program egzamin ustny). W tym ostatnim przypadku o własnościach mechanicznych gruntu decydującą rolę odgrywają frakcje drobnoziarniste. Tekstury, w których decydującą rolę odgrywają piaski można podzielić na teksturę jednorodną o ziarnach jednakowych wymiarów np. grunty eoliczne i piaski zandrowe oraz na tekstury warstwowe.

Tekstury warstwowe mogą stanowić układ warstw piasku przedzielonych cienkimi warstwami iłowymi lub odwrotnie, układ z cienkimi poziomymi warstwami materiału grubego, oddzielającymi grubsze warstwy materiału drobnoziarnistego lub iłowego (opinie o programie). Teksturę warstwową pierwszego typu mogą mieć utwory aluwialne, fluwioglacjalne (rzeczno-lodowcowe) i utwory płytko wodne. Teksturę drugiego typu zazwyczaj mają utwory deltowe. W gruntach posiadających teksturę warstwową z cienkimi warstwami iłowymi mogą występować zjawiska związane z przemieszczaniem się mas gruntowych po nawodnionych warstwach iłowych. Grunty o teksturze warstwowej zawsze wykazują anizotropię. Własności mechaniczne takich gruntów będą bardzo różne w różnych kierunkach. Dla typowych gruntów iłowych charakterystyczne są tekstury cienkowarstwowe i mikrowarstwowe. Typowym przykładem takiej tekstury są iły warwowe (segregator aktów prawnych).

Niektóre grunty spoiste, bardzo drobno ziarniste, pod wpływem wstrząsów lub mieszania mogą zmieniać swoją konsystencję o pewnej zwartości i przechodzić w stan upłynnienia. Po ustaniu działania tych czynników grunt wraca do konsystencji pierwotnej i jego odporność na działanie sił zewnętrznych wzrasta. Zjawisko takie nosi nazwę tilcsotropii. Paszyc-Stępkowska definiuje tiksotropię jako izotermiczne i odwracalne zwiększenie się wytrzymałości gruntu przerobionego w miarę upływu czasu po przemieszaniu (promocja 3 w 1).

Mechanizm tego zjawiska tłumaczy się zmianą orientacji układu cząstek o kształtach pałeczek i blaszek w trakcie upływu czasu po przerobieniu. Przerobienie powoduje częściowo równoległą orientację cząstek, w której siły międzycząsteczkowe są w równowadze z siłami zewnętrznymi powodującymi przerobienie. Układ taki cechuje się niewielką wytrzymałością. W miarę upływu czasu, po zdjęciu sił zewnętrznych, układ cząstek przechodzi z powrotem w układ typu „domków z kart” będący samozrównoważonym i cechujący się większą wytrzymałością niż układ zorientowany równolegle.