Wartość środków trwałych

Wartość środków trwałych może być mierzona następującymi sposobami.
Według wartości początkowej (inwentarzowej), to znaczy według takiej wartości, jaką miały one w momencie oddawania ich do eksploatacji w stanie nowym, czyli według kosztów nabycia (program uprawnienia budowlane na komputer).
Według wartości bieżącej (netto), czyli po zmniejszeniu wartości początkowej o wartość zużycia w ciągu okresu eksploatacji.

Stopień wyposażenia przedsiębiorstwa w środki trwałe mierzy się sumą wartości wszystkich środków trwałych, jakimi dysponuje przedsiębiorstwo, w stosunku do wartości jego produkcji rocznej. Jest on bardzo ważnym wskaźnikiem. Duża jego wartość jest dowodem, że przedsiębiorstwo jest dobrze wyposażone w środki trwałe. W przedsiębiorstwach, w których produkcja odbywa się metodami prymitywnymi - w sposób rzemieślniczy - wskaźnik ten jest bardzo mały (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W miarę podwyższania poziomu naszej gospodarki wskaźnik wyposażenia w środki trwałe będzie ustawicznie wzrastać.
W procesie produkcji środki trwałe zużywają się fizycznie i ekonomicznie. Aby usunąć skutki fizycznego zużycia, przeprowadza się remonty. Mają one na celu zapobieganie nadmiernemu zużyciu środków oraz utrzymanie ich w stanie gotowości do pracy. Remonty przedłużają czas użytkowania środków trwałych. Racjonalna gospodarka środkami trwałymi wymaga planowo zapobiegawczego systemu remontów, który określony jest planem techniczno-ekonomicznym (uprawnienia budowlane).

Czynności konserwacyjne

Rozróżniamy następujące rodzaje działalności remontowej:
1) Czynności konserwacyjne polegają na zapewnieniu środkom trwałym naturalnych warunków pracy oraz ich ochronie przed nadmiernym zużyciem. Wchodzą tu w grę takie czynności, jak czyszczenie, smarowanie, dokręcanie śrub czy maźniczek. Konserwację przeprowadza się bieżąco w ustalonych okresach albo przez personel obsługujący te obiekty, albo przez specjalnych pracowników (program egzamin ustny).
2) Przegląd okresowy dokonywany jest zwykle przez specjalnych pracowników w czasie przerw w pracy. Polega on na kontroli tych części obiektu, które specjalnie narażone są na zniszczenie, w celu stwierdzenia czy nie zużyły się one w niedopuszczalnym stopniu, oraz na ewentualnym naprawieniu drobnych usterek lub stwierdzeniu konieczności ich usunięcia (opinie o programie).
3) Remont bieżący wykonują zespoły techniczno-re- montowe. Przeprowadzany jest wówczas, gdy stwierdzono nadmierne zużycie pewnych części. Polega on na naprawie lub wymianie części uszkodzonych. Koszt remontu bieżącego nie powinien przekraczać 10% wartości nowego obiektu. W czasie wykonywania remontu bieżącego obiekt jest wyłączony z eksploatacji.
4) Remont średni polega na naprawie lub wymianie większej ilości części zużytych lub uszkodzonych. Koszt remontu średniego wynosi od 10 do 30% wartości nowego obiektu.
5) Remont kapitalny jest to gruntowny przegląd całego obiektu i naprawa lub wymiana podstawowych części, a nawet całych zespołów. Koszt remontu kapitalnego może osiągnąć nawet 70% wartości całego obiektu (segregator aktów prawnych).

W czasie wykonywania remontu kapitalnego przeprowadza się często modernizację obiektu, polegającą na zastąpieniu pewnych przestarzałych części bardziej nowoczesnymi. Celem remontu kapitalnego jest doprowadzenie obiektu do takiej sprawności i wartości, jaką miał on w stanie nowym, co, biorąc rzecz praktycznie, jest trudne do osiągnięcia.
Gospodarką remontową maszyn i urządzeń kieruje w przedsiębiorstwie główny mechanik, gospodarką remontową obiektów budowlanych - specjalny referent zajmujący się remontami i inwestycjami własnymi. Obaj należą do Działu Zaplecza Technicznego TZ. Opracowują szczegółowy plan remontów środków trwałych i są odpowiedzialni za jego realizację (promocja 3 w 1).

Plan remontów polega przede wszystkim na określeniu dla każdego obiektu tak zwanego cyklu remontowego. Cykl remontowy jest to okres czasu, jaki dzieli jeden remont kapitalny od następnego. Cykl ten zależy od rodzaju obiektu i sposobu użytkowania go. Krótszy jest np. dla maszyn pracujących na dwie lub trzy zmiany, dłuższy przy pracy tylko na jedną zmianę.