Większa wytrzymałość

Większa wytrzymałość i mniejsza ściśliwość struktury kłaczkowej jest związana z siłami przyciągania między cząstkowego i z ograniczonym przesunięciem cząstek znajdujących się w nieuporządkowanych szeregach. Natomiast większa przepuszczalność struktury kłaczkowej wynika z większych porów między cząstkami (program uprawnienia budowlane na komputer). W przypadku dwóch elementów gruntu o strukturze kłaczkowej i dyspersyjnej mających ten sam wskaźnik porowatości i mających w przybliżeniu ten sam całkowity przekrój przepływu, to w strukturze kłaczkowej liczba kanałów przepływu będzie mniejsza, a wymiary większe, przeto opory przepływu w gruntach o strukturze kłaczkowej są mniejsze niż w gruntach o strukturze dyspersyjnej.

Formowanie się gruntów osadowych można najlepiej przedstawić rozpatrując formowanie się osadów, sposób ich przenoszenia oraz sposób ich odkładania. Najpowszechniejszym sposobem tworzenia się osadów jest fizyczne i chemiczne wietrzenie skał skorupy ziemskiej. W zasadzie pył, piasek i żwir powstają wskutek fizycznego wietrzenia skał, natomiast cząstki iłowe są produktem chemicznego wietrzenia skał. Tworzenie się cząstek iłowych ze skał może nastąpić zarówno w rezultacie rozbudowy cząstek minerałów z odpowiednich składników w roztworze, jak i przez chemiczny rozpad innych minerałów.

Osady mogą być przenoszone przez wodę, powietrze, lód, siłę ciężkości i organizmy żywe. Przenoszenie wpływa na osady głównie w dwojaki sposób:

1. zmienia kształt, wymiary i teksturę przez abrazję, rozdrabnianie, zderzenia i rozpuszczanie,
2. segreguje cząstki.

Grunty rezydualne

Utworzone i przeniesione cząstki osiadają tworząc grunty osadowe. Trzy główne przyczyny osadzania cząstek w wodzie to: zmniejszenie prędkości, zmniejszenie rozpuszczalności i zwiększenie stężenia elektrolitu. Woda w rzece wpływając do jeziora, morza lub innego dużego zbiornika wodnego, traci prawie całą prędkość i zanika jako taka pozostawiając osady. Zmiana temperatury wody lub jej chemicznych właściwości może spowodować zmniejszenie stopnia rozpuszczalności wody w rzece, co z kolei wpływa na wytrącanie się pewnych rozpuszczonych już składników. Struktury gruntów osadowych powstałych w wodach słonych i słodkich. Grunty osadzone w wodach słonych odznaczają się dużym skłaczkowaniem, a przez to dużą porowatością i dużą wilgotnością.

Grunty rezydualne tworzą się wtedy, gdy produkty wietrzenia skał nie są przenoszone jak osady, lecz gromadzą się na miejscu. I tak, jeśli prędkość rozpadu skał przewyższa prędkość unoszenia jego produktów, występuje gromadzenie się gruntów rezydualnych. Wśród czynników wpływających na prędkość wietrzenia i na właściwości jego produktów trzeba podać: klimat (temperatura, deszcz), czas, rodzaj wietrzejącej skały, wegetacja roślinna, odwodnienie i działalność bakterii.

Profil gruntów rezydualnych można podzielić na trzy strefy:

• strefa górna odznaczająca się dużym stopniem zwietrzenia i przenoszenia materiałów,
• strefa pośrednia, w której w górnej części występuje pewne wietrzenie, a w dolnej pewne odkładanie zwietrzeliny,

strefa częściowo zwietrzała charakteryzująca się przejściem od materiału zwietrzałego do nie zwietrzałej - macierzystej skały. Temperatura i inne czynniki wpłynęły dodatnio na powstawanie znacznych grubości gruntów rezydualnych w wielu częściach świata, a szczególnie w Azji Południowej, Afryce, w południowo-wschodniej części Ameryki Północnej, Ameryce Środkowej, na Wyspach Karaibskich i w Ameryce Południowej. Jak można wnioskować z tego rozkładu, grunty rezydualne występują obficie w częciach świata o klimacie gorącym i dużej wilgotności, a więc w warunkach sprzyjających wietrzeniu chemicznemu oraz rozwojowi roślinności, która wpływa na utrzymanie produktów wietrzenia w miejscu ich powstania.