Wierzch ścianki

Dla zapewnienia przewiewu i łatwiejszego wysychania, dylinę tę przybija się nie bezpośrednio do kleszczy i ścianki, ale na łatach (np. 4/c cm) rozmieszczonych co 25 do 30 cm (program uprawnienia budowlane na komputer). Powstałą szczelinę od stronu gruntu zasłania deska przykrywająca. Łaty pośrednie powinny być nierównej grubości na obu swoich końcach, tak aby dylina miała pewien nieznaczny spadek ku wodzie.
Jeżeli wierzch ścianki leży poniżej granicy gnicia, opisane wyżej środki ostrożności są zbędne, a nawet mogą być szkodliwe, należy bowiem raczej starać się o to, aby drewno pozostawało stale wilgotne i nie wysychało.

Jeżeli ścianka ma być uchwycona u góry oczepem betonowym lub żelbetowym, wówczas obcina się ją na 10 do 20 cm nad górną powierzchnią kleszczy. Ponieważ oczep narażony jest na różne siły boczne, musi być odpowiednio związany ze ścianką i kleszczami, a przy większych wysokościach powinien być osobno zakotwiony (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Oczep żelbetowy robi się zwykle nieco szerszy niż górna powierzchnia kleszczy (np. 10 do 15 cm z każdej strony), co pozwoli założyć główną krawędź nebrzeża w linii prostej, niezależnie od krętego zwykle przebiegu ścianki szczelnej.

Oczep zbroi się co najmniej czterema wkładkami konstrukcyjnymi (0 14 do 20 mm), przebiegającymi poziomo w pobliżu naroży i związanymi strzemionami prostokątnymi. Dla lepszego związania ze ścianką strzemiona można przepuścić przez otwory wywiercone w stałych odstępach (mniejszych niż połowa mniejszego boku oczepu), w wystającym nad kleszcze końcu ścianki (uprawnienia budowlane).
Dodatkowe zakotwienie oczepu w kleszczach można uzyskać wypuszczając z kleszczy do oczepu pionowe śruby z nakrętkami u dolnej powierzchni kleszczy.

Rozwój żelbetnictwa

W betonie śruby te powinny być rozszczepione na końcu lub powierzchnię mieć pokrytą zadziorami dla zwiększenia siły zakotwienia. Także strzemiona mogą być kotwione w kleszczach. Prostsze będzie jednak wykonanie osobnego zakotwienia oczepu, niezależnie od zakotwienia ścianki, co będzie omówione dalej (program egzamin ustny).
Spoiny dylatacyjne w oczepie powinny być zakładane dość gęsto (co ok. 10 m), przy czym powinny mieć kształt wpustu i wypustu.

Wypełnia się je tekturą albo dwiema warstwami papy.
Wyższe oczepy wymagają większych wymiarów poprzecznych i czasami osadza się je nie tylko na ściance, ale i na wbitym tuż za ścianką rzędzie pali pionowych. Rozwiązanie takie szczególnie wtedy jest odpowiednie, jeżeli można w tym celu wyzyskać pale kierujące, przy których wbijano ściankę (opinie o programie).
Rozwój żelbetnictwa pozwala dziś na stosowanie lekkich oczepów żelbetowych żebrowych, które wymagają jednak dodatkowego zakotwienia. Uzbrojenie takich oczepów wykonuje się stosownie do obliczeń momentów zginających i sił poprzecznych.

Nadają się głównie do obrzeży, nie narażonych na napór ciężkich statków, ani na nazbyt ciężki ruch na naziomie (segregator aktów prawnych).
Dawniej popularne były różnego rodzaju lekkie ryglowe konstrukcje nasadzane, złożone z ramy stalowej odpowiednio zakotwionej, ustawionej na końcu ścianki szczelnej, na kleszczach. Pola ramy wypełniane były sklepieniami ceglanymi, płytami betonowymi (często lekko zbrojonymi), a czasem dyliną z twardego drewna.
Wszelkie nabrzeża oczepowe o lekkich oczepach, jeżeli mają służyć jako nabrzeża przystaniowe, muszą być dodatkowo chronione palami odbojowymi, które nieraz stanowią istotną, konstrukcyjną część nabrzeża (promocja 3 w 1).

Pale takie, zazwyczaj drewniane, ewentualnie tylko z głowicą nasadzaną z betonu i stali, o średnicy 30 do 40 cm, rozstawione co 1,25 do 3 m, niekiedy opatrzone dodatkową poziomą belką odbojową, mogą nieraz wchodzić w skład konstrukcji nabrzeża, tworząc podstawę dla nadwodnej konstrukcji lub oczepu. Zwykle jednak stanowią osobną, nie związaną z nabrzeżem ramę odbojową.