Wilgotność własna materiału

Wilgotność własna materiału ma duże znaczenie przy określaniu izolacji termicznej i akustycznej zwłaszcza betonów porowatych. Nie ma dotąd dostatecznie ścisłych metod określania przenikania pary wodnej i wilgoci przez materiały porowate (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy przenikaniu pary wodnej nie dają się oddzielić dwa jednocześnie występujące zjawiska fizyczne, a mianowicie dyfuzja i kapilarny ruch wody.

W materiałach o dużych porach występuje głównie zjawisko dyfuzji, zaś w materiałach mikroporowatych główną rolę odgrywa kapilarny ruch pary wodnej, który powoduje opory dla dyfuzji. Dla stosowanych dzisiaj wielu nowych rodzajów betonów nie wystarcza tylko laboratoryjne wyznaczenie przenikania pary wodnej, konieczne staje się również określenie przenikania w rzeczywistych warunkach użytkowania betonu oraz w zakresie skrajnych wpływów zewnętrznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Współczynniki przewodności ustala się w zależności od zawartej w betonie wilgoci. Stała wilgotność w betonie komórkowym wynosi minimum 2-b8%.

Zjawisko stałego zawilgocenia ścian w warunkach naturalnych nie jest dotąd dostatecznie poznane. Doświadczenia wykazują, że stała wilgotność we wszystkich porach roku w ścianach zachodnich, wskutek najczęściej występujących opadów jest 3-5 razy wyższa w porównaniu z pozostałymi ścianami. Ściany te mają więc ograniczoną możliwość przyjmowania wilgoci wewnętrznej i przewodzenia jej na zewnątrz. Najbardziej suche są ściany północne.

W warunkach budowy poszczególne elementy ulegają zawilgoceniu (uprawnienia budowlane).
Zjawisko kapilarnego podnoszenia wilgoci powoduje, że przewodzenie pary wodnej w porach materiału odbywa się w kierunku poziomym i pionowym. Współczynnik przewodności nie jest wielkością stałą dla danego materiału i zależy od jego zawilgocenia.

Przenikanie pary wodnej

Przenikanie pary wodnej przez ścianę porowatą wyznacza się jako różnicę ciśnień powietrza po obu stronach ściany, tak jakby ruch pary był tylko wynikiem dyfuzji (program egzamin ustny). Wzory obliczeniowe odnoszą się zatem do przypadków, w których kapilarny ruch pary wodnej nie odgrywa większej roli, a więc dla materiałów o małej kapilarności i małej wilgotności własnej. Przenikanie pary przez materiały warstwowe i niejednorodne określa się wzorem podobnym do wzoru na przenikanie ciepła. Współczynnik przewodności pary wodnej jest to ilość pary wodnej jaka przejdzie w ciągu 1 godz przez przegrodę z danego materiału, o powierzchni 1 m2 i grubości 1 m, przy różnicy prężności pary wodnej po obu stronach przegrody równej 1 mm Hg (opinie o programie).

Płytą z badanego materiału zamyka się od góry naczynie, w którym znajduje się substancja higroskopijna, np. żel, silicalcium. Naczynie umieszcza się w pomieszczeniu o stałej temperaturze i wilgotności. Wilgotność zewnętrzna, wskutek podciśnienia w naczyniu, dyfunduje poprzez próbkę i wiąże się ze środkiem higroskopijnym. Wielokrotne ważenie naczynia pozwala określić ilość przenikającej wilgoci. Badanie należy prowadzić aż do ustalenia się ciężaru. Przyrost ciężaru stanowi ilość pary, która przeniknęła przez próbkę. Jako środki higroskopijne stosować można również roztwory soli o określonej koncentracji. Metoda badania, z uwagi na powolny proces stabilizowania się wilgoci w próbce, jest bardzo czasochłonna (segregator aktów prawnych).

Badaną płytkę betonową umieszcza się w zamkniętym naczyniu. Para z górnego pomieszczenia przenika przez próbkę i skrapla się w dolnym chłodniejszym pomieszczeniu, wykonanym w kształcie leja. Skroplona para poddana zostaje ważeniu. Urządzenie zawieszone jest na wadze i umieszczone w szafie klimatyzacyjnej, co umożliwia szybkie określenie przenikającej wilgoci. Przesiąkliwość wody i innych płynów oraz przenikliwość powietrza i gazów nazywane są przepuszczalnością (promocja 3 w 1).

Przenikanie cieczy przez beton obejmuje jednorazowy proces nasycenia porów cieczą, czyli nasiąkliwość betonu, oraz ciągłą przesiąkliwość określoną jako filtrację. Zmniejszenie filtracji może wystąpić przez samo- uszczelnienie betonu.