Właściwości środowiska rozpraszającego

Fizyczne i chemiczne właściwości środowiska rozpraszającego, zastosowanego do przygotowania glinowo-fosforanowych mas formierskich kwasu ortofosforowego, zmieniają się znacznie w zależności od jego stężenia. Wraz z rozcieńczeniem kwasu wartości zawiesin zwiększają się dzięki zmniejszeniu się grubości warstwy ośrodka rozpraszającego w odcinkach adhezji koagulacyjnej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wyraża się to odwrotnie proporcjonalną, zależnością c*r badanych zawiesin od gęstości kwasu ortofosforowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Z uzyskanych danych wynika, że proces powstawania struktur koagulacyjnych w glinowo-fosforanowych masach formierskich i przebieg odkształcenia się tych mas są wyznaczane przez skład fazowy tlenku glinowego, jego dyspersję, jak również ilość i stężenie kwasu fosforowego. Zależności te trzeba uwzględniać przy przygotowywaniu glinowo-fosforanowej masy formierskiej o określonej konsystencji (uprawnienia budowlane).

Wpływ stężenia kwasu na twardnienie glinowo-fosforanowych mas formierskich określano na podstawie szybkości zmian naprężeń ścinających Pm w zawiesinach fazy y A1203 w kwasie ortofosforowym o różnym stężeniu, w temperaturze 25°C. W ciągu 24 h od chwili przygotowania zawiesiny najszybciej wzrasta naprężenie ścinające w 55-procentowym kwasie ortofosforowym, co można wyjaśnić zwiększoną aktywnością anionu fosforanowego w 50-57-proccntowym roztworze H3P04. W zawiesinach, w których stężenie kwasu wynosi 75-^88%, twardnienie praktycznie nie zachodzi (program egzamin ustny).

Analogiczne badania procesu twardnienia zawiesin fazy a A1203 w kwasie ortofosforowym o różnym stężeniu wykazały, że niezależnie od stężenia kwasu w temperaturze - 25°C koagulacyjne struktury zawiesin nie ulegają zmianie w czasie. Zmiany wartości Pm nic występują również przy zwiększeniu powierzchni reakcyjnej fazy a A1203. Potwierdza to jeszcze raz, że nie zachodzi reakcja fazy a A1203 z kwasem ortofosforowym w temperaturze pokojowej.

Krzywe twardnienia zawiesin

Krzywe twardnienia zawiesin wodorotlenku glinowego oraz faz y i a A1203 w 80-procentowym kwasie ortofosforowym w temperaturze 25°C. Stężenie fazy rozproszonej w badanych zawiesinach wynosi odpowiednio 65, 45 i 52,7%.

Szybkie twardnienie występuje w zawiesinach wodorotlenku glinowego. Należy zaznaczyć, że reakcji wodorotlenku glinowego z H3P04 towarzyszy wydzielanie ciepła i dlatego temperatura tej reakcji i twardnienia w tym przypadku ulega zwiększeniu (opinie o programie).
Wobec tego, że cementy glinowo-fosforanowe uzyskiwane z nieaktywnych form tlenku glinowego z reguły twardnieją ze wzrostem temperatury, zbadano proces twardnienia zawiesin podczas ogrzewania. Badane zawiesiny ogrzewano w formach cylindrycznych w suszarce, utrzymując prędkość wzrostu temperatury 0,5°C na minutę.

Po określonym czasie przetrzymywania próbek w suszarce chłodzono je w eksykatorze, a następnie wyznaczano w nich naprężenia ścinające. Jednocześnie, dokonując pomiaru strat prażenia w temperaturze 1000°C, oznaczano zawartość wody w zawiesinie. Straty prażenia Al(OH)3 i fazy y A1203 odejmowano (segregator aktów prawnych).
Znaczne zwiększenie naprężenia ścinającego wystąpiło w zawiesinach wodorotlenku glinowego w 80-proccntowym kwasie ortofosforowym po 100 min, w temperaturze 70°C, a w zawiesinach fazy y A1203 nieco później - po 130 min, w temperaturze 90°C (rys. 4-12, krzywe I i 2).

Masy uzyskane z fazy y A1203 i Al(OH)3 tracą 1,5% wody już przy ogrzewaniu do temperatury 80°C. Intensywne wydzielanie wody obserwuje się po stwardnieniu tych mas.
Wynika więc, że twardnienie mieszanin glinowo-fosforanowych, uzyskiwanych z fazy y A1203 i wodorotlenku glinowego, jest uwarunkowane powstawaniem krystalohydratów - uwodnionych fosforanów glinowych, a nie odparowaniem warstewek l ośrodka rozpraszającego (zagęszczenia kwasu) (promocja 3 w 1).