Wodowanie wzdłużne

Znane są także i inne sposoby hamowania. W ostatnich czasach np. coraz częściej znajduje zastosowanie metoda sztucznego powiększania oporu wody w czasie wodowania. Polega ona na umocowywaniu przy kadłubie tarcz oporowych o powierzchniach prostopadłych do kierunku ruchu kadłuba.
Wodowanie wzdłużne na pochylni związane jest zawsze z pewnym ryzykiem, mogą bowiem zajść przy nim różne nieprzewidziane wypadki (program uprawnienia budowlane na komputer).

Kadłub może w ogóle nie ruszyć z miejsca albo ruszyć przedwcześnie, łub po ruszeniu utknąć w drodze. Z różnych względów może ugiąć się pod nim pochylnia lub mogą ulec uszkodzeniu sanie. Może zawieść urządzenie hamujące, a kadłub statku wskutek tego może wpaść na przeciwległy brzeg, wreszcie statek może ulec uszkodzeniu wskutek nieprzewidzianych naprężeń w jego konstrukcji. Wszystkie takie wypadki zdarzały się nieraz i dlatego wodowanie jest zawsze najbardziej niepewnym momentem w procesie budowy statku na pochylni, zwłaszcza że z chwilą zwolnienia przytrzymywaczy organizatorzy wodowania tracą już wpływ na dalszy jego przebieg, przy którym wyzwalają się ogromne ilości energii i olbrzymie siły.
Na szczęście nie było jeszcze wypadku, aby z jakiegokolwiek ze wspomnianych powodów zmontowany kadłub miał być całkowicie stracony.

Zwykle kończyło się na szkodach stosunkowo nietrudnych do naprawienia. Kłopoty jednak i koszty związane z dokończeniem samoczynnie przerwanego wodowania bywają zwykle bardzo poważne. Z tych względów stocznie często posługują się innymi urządzeniami, które jakkolwiek droższe w budowie i eksploatacji wykluczają opisany moment ryzyka.
1 Wiele szczegółów praktycznych dotyczących przygotowania pochylni do wodowania i samego wodowania zawierają prace (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Wodowanie poprzeczne jest najstarszą formą spuszczania statków na wodę. Statek montowany jest na pochylni równolegle do brzegu i przy poziomym ustawieniu stępki. Montaż odbywa się również na podporach stępkowych i obłowych, które mają jednak inny kształt niż przy statkach wodowanych wzdłużnie.

Podpory stałe na pochylni poprzecznej. Podpory stępkowe mają dolne elementy klinowe ze ścięciem dostosowanym do dość dużego spadku pochylni i umieszczane są w gniazdach wykształconych w jej powierzchni. Ponieważ poprzecznie wodowane bywają zazwyczaj statki mniejsze, wystarczają na ogół podpory boczne w postaci zastrzałów słupowych, opierających się dolnymi końcami w zagłębieniach wyrobionych w pochylni (uprawnienia budowlane).
Wodowanie poprzeczne wymaga znaczniejszej liczby torów spustowych, zależnej od długości statku. Umieszcza się je co 2,20 do 2,50 m, tak że ogólna ich liczba dochodzi do kilkudziesięciu i więcej.

Tory spustowa

Tory spustowa konstruowane są tak jak do wodowania wzdłużnego, podobnie też są smarowane, natomiast zupełnie inaczej przedstawiają się sanie, które składają się z szeregu krótkich płóz, nadbudowanych belkowaniem. Liczba płóz równa jest liczbie torów (program egzamin ustny). W saniach widoczne są liczne belki poprzeczne, przechodzące przez całą długość statku. Zadaniem ich jest należyte stężenie sani, konieczne dla zapobieżenia zaklinowaniu się ich w czasie wodowania, gdy prędkość płóz na przykład w części dziobowej statku jest z jakichś względów inna niż prędkość płóz części rufowej (opinie o programie).

Przenoszenie ciężaru statku z jednego systemu podpór na drugi podobne jest jak przed wodowaniem wzdłużnym, takie same są również urządzenia do podtrzymywania płóz i do ewentualnego ich popychania. Ważne jest, aby przytrzymywacze były zwalniane równocześnie z jakiegoś centralnego stanowiska sterującego, gdyż w przeciwnym wypadku nietrudno o zaklinowanie sań (segregator aktów prawnych).

Pochylnie poprzeczne mogą być dwojakiego rodzaju:
- mogą sięgać pod wodą na taką głębokość, że wodowany na niej statek uzyskuje pełną pływalność przed dojściem do progu pochylni podobnie jak to się dzieje zwykle na pochylniach podłużnych;
- mogą sięgać płycej, np. tylko do powierzchni wody w sąsiedztwie akwenu, lub nawet kończyć się nad wodą (promocja 3 w 1). Są to tzw. pochylnie zrzutowe, na których wodowanie odbywa się z zeskokiem, w czasie którego statek obraca się wokół progu pochylni, uzyskuje znaczny przechyl na odwodną burtę i ześlizguje się do wody, budząc w akwatorium przed pochylnią znaczną falę. Wywołane w ten sposób opory wody są tak duże, że kadłub zatrzymuje się bez żadnych środków pomocniczych tuż za progiem pochylni.