Wpływy z turystyki zagranicznej

Z walorów wypoczynkowych słyną okolice jeziora Atitlan, wybrzeże Oceanu Spokojnego (kąpieliska San lose, Champerico) oraz uzdrowisko Escuintla. Atrakcję stanowi gwatemalski folklor, prezentowany m.in. podczas targów w Chichica- stenango. Hotelowa baza noc lęgowa kraju liczy 10 tys. łóżek. W 1995 Gwatemalę odwiedziło 563 tys. obcokrajowców, w większości ze Stanów Zjednoczonych (27%) i Salwadoru (22″/,), a także z Meksyku (87,.) i Hondurasu (77,.). Wpływy z turystyki zagranicznej wyniosły 277 min USD (program uprawnienia budowlane na komputer).

W czasach prekolumbijskich obecna Gwatemala zamieszkiwana była przez Majów, ł łiszpańska kolonizacja rozwinęła się po zajęciu tych ziem przez Pedro de Alvarado w latach 1523-1524. Zależność od Hiszpanii trwała do 1821, następnie Gwatemala na krótko weszła w skład Meksyku (do 1823), a od 1823 stała się częścią Zjednoczonych Prowincji Ameryki Środkowej. Niepodległą republiką została w 1838. Charakterystyczna dla Gwatemali destabilizacja życia politycznego przejawiała się od samego początku niezależności częstymi rządami dyktatorskimi (m.in. |.R. Carrery 1840- -1865, M. Estrady Cabrery 1898-1920, |. Ubico 1931-1944). W 2. poł. XX w. jej źródłem stała się działalność lewicowej partyzantki (Gwatemalskiej jedności Ludowo-Demokratycznej), która uzasadniała istnienie rządów wojskowych aż do 1984. Próbę zamachu stanu przygotowywaną przez prezydenta). Serrano Eliasa w 1993 uniemożliwiły władze wojskowe, przywracając jednocześnie rządy konstytucyjne (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gwatemala zgodnie z konstytucją z 1986 jest republiką. Władzą wykonawczą kieruje prezydent i powoływany przezeń rząd, odpowiedzialny przed parlamentem. Urząd prezydenta i fotele w Kongresie Narodowym są obsadzane w wyborach powszechnych, a ich kadencja trwa 4 lata (uprawnienia budowlane).

Klimat podrównikowy

Republika Haili zajmuje zach. część Haiti, zwanej przez Hiszpanów Hispaniolc) - drugiej co do wielkości (po Kubie) •v archipelagu Wielkich Antyli - oraz przybrzeżne wyspy: Tortuga, Gonave, Vache Grande Cayernite. Od wsch. Haiti graniczy z Dominikaną, na zach. Cieśnina Zawietrzna szer. ok. 100 km) oddziela je od Kuby, od pn. wyspę oblewają wody Oceanu Atlantyckiego, a od pd. - Morza Karaibskiego. Linia brzegowa dł. 1771 km) jest bardzo dobrze rozwinięta (program egzamin ustny).

W podłożu zalegają stałdowane w czasie orogenezy alpejskiej utwory kredowe i trzeciorzędowe, na których spoczywają wapienne osady czwartorzędowe. Krajobraz Haiti jest bardzo urozmaicony. Ok. 4/5 pow. zajmują tereny wyżynno-górskie. Na pn. wznosi się Masyw Północny oraz Góry Czarne (do 1788 m n.p.m.), na półwyspie Tiburon góry Hotte (do 2347 m n.p.m.), a w pd.-wsch. części góry Selle, z najwyższym szczytem kraju - La Selle (2680 m n.p.m.). Do największych obszarów nizinnych należą: Równina Nadbrzeżna na pn., nizina w dolnym biegu rzeki Artibonite i zapadliskowa równina Cul-de-Sac (opinie o programie).

Haiti ma klimat podrównikowy pośredni z dwiema porami deszczowymi (kwiecień- -czerwiec: i październik-listopad). Roczna suma opadów wynosi od 300-600 mm na pd. stokach gór i w kotlinach śródgórskich do ponad 2000 mm na zboczach wystawionych na działanie pasatu pn.-wsch. Średnie temp. wahają się od 24°C w Styczniu do 28°C w lipcu i tylko w górach spadają poniżej 20°C (segregator aktów prawnych). Od czerwca do października wyspa bywa nawiedzana przez huragany. Sporadycznie pojawiają się leż trzęsienia ziemi. Obszar Haiti pokrywa dość dobrze rozwinięta sieć krótkich rzek. Największą jest Artibonite (236 km), mająca swe źródło na terytorium Dominikany. W czasie pory deszczowej, wraz z rzeką Estere (45 km), jest ona żeglowna na krótkich odcinkach. Na terytorium Haiti znajdują się też dwa duże jeziora: Saumatre na równinie Cul-de-Sac i Peligre w dolinie rzeki Artibonite (promocja 3 w 1).