Wskaźniki porównawcze

Wskaźniki porównawcze dla oceny wyników. Dla oceny zbadanych elementów zginanych uzyskane z badań wyniki poddawane są analizie polegającej na porównaniu wyników z odpowiednimi (danym badaniom) wskaźnikami technicznymi (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wskaźnikiem porównawczym nazywamy obliczoną teoretycznie lub ustaloną w normach dopuszczalną wartość statyczną lub dynamiczną, której przekroczenie może świadczyć o niedotrzymaniu przez element danych warunków wytrzymałościowych. Wskaźniki porównawcze opierają się na obowiązujących normach krajowych lub zagranicznych względnie na doświadczeniach uzyskanych z praktyki (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Wskaźniki sztywności elementu nośnego przy obciążeniu eksploatacyjnym są to dopuszczalne ugięcia zginanych elementów żelbetowych pod wpływem obciążenia składającego się: z ciężaru własnego elementu - g, ciężaru elementów uzupełniających konstrukcję i stale spoczywających na tym elemencie - po (jak np. ciężar podłogi, tynku, ścianek działowych itp.) oraz z obciążenia użytkowego - p.

Wielkość dopuszczalnych ugięć danego elementu zależy od jego rozpiętości, przy czym stosunek ugięcia do rozpiętości charakteryzuje jego sztywność. Sztywność elementu np. gra ważną rolę w budynkach z prefabrykatów, gdzie powstaje zagadnienie zmniejszania przekroju elementów stropowych przy jak największym obniżeniu ciężaru własnego elementu (szczególnie przy znacznych rozpiętościach elementów) (uprawnienia budowlane). Ponieważ w normach dotyczących stropów podaje się jedynie określenia nieprzekraczalnych stosunków grubości stropów do rozpiętości h/l w granicach od 1/25 do 1/30 (PN-54/B-03301, lub PN-54/B-03303), w niniejszej pracy podano przepisy radzieckie, amerykańskie i francuskie zawierające graniczne wielkości ugięć dla poszczególnych rodzajów elementów konstrukcyjnych w zależności od rozpiętości. Oprócz wskaźników w postaci ugięć dopuszczalnych w ocenie wyników badania sztywności stosowane są wielkości ugięć obliczone teoretycznie. Ze względu na to, że Polskie Normy nie uwzględniają metody obliczania ugięć, poniżej podano wzory na obliczanie ugięcia elementu oparte na normie radzieckiej SNiP II-W1-62 (program egzamin ustny).

Ciężar próbny

W zależności od rysoodporności rozpatrywanego przekroju w stosunku do maksymalnego momentu przęsłowego ugięcie może być obliczone jak dla elementu pracującego podczas eksploatacji: w fazie I (przekrój niezarysowany) lub w fazie II (przekrój zarysowany Wskaźniki pracy sprężystej nośnego elementu zginanego przy kontrolnym zwiększeniu obciążenia będą uzależniały prawidłową pracę sprężystą elementu od wielkości ugięć trwałych (sprężystych opóźnionych)(opinie o programie).

Badania te są zalecane, w przypadku gdy istnieją zastrzeżenia co do bezpieczeństwa konstrukcji i stopień bezpieczeństwa elementu konstrukcji nie może być uzasadniony w sposób teoretyczny. Badania te stosujemy głównie wtedy, gdy badania dotyczą elementów już ukończonych i będących w użytkowaniu, dla których złamanie próbne do określania współczynnika pewności jest niemożliwe. Po uzupełnieniu obciążenia stałego należy element obciążyć ciężarem próbnym o następującej wielkości:
a. przy obliczeniowym obciążeniu użytkowym do 700 kG/m2 - 140% tego obciążenia,
b. przy obliczeniowym obciążeniu użytkowym od 700 do 1000 kG/m - 1000 kG/m,
c. przy obliczeniowym obciążeniu użytkowym większym od 1000 kG/m - równej temu obciążeniu.

Ciężar próbny powinien pozostawać na elemencie co najmniej 6 godzin, po czym należy zmierzyć całkowite ugięcie (segregator aktów prawnych).
W 6 godzin po zdjęciu obciążenia próbnego, z pozostawieniem jednak całkowitego ciężaru stałego, należy zmierzyć ugięcie trwałe.  

Poprzednia norma żelbetowa PN/B-195 nie uzależniała stosunku ugięcia trwałego do całkowitego od rozpiętości lecz wprost określała górną granicę ugięcia trwałego, jako 0,20 całkowitego. Odpowiednie normy zagraniczne w podobny sposób ograniczają wielkość pozostałych ugięć trwałych (opóźnionych sprężystych) i tak np.: Z uwagi na dużą zbieżność tych granicznych wartości wahającą się w przedziale 0,20-0,40 przeprowadzono liczne badania i otrzymano podobne wartości graniczne, lecz zmniejszające się w inny sposób niż to określa norma PN-56/B-03260 p. 7, w zależności od stosunku ugięcia f do rozpiętości (promocja 3 w 1).