Współczynnik sprężystości

Na wykresie naprężeń i wydłużeń, styczna do wykresu odkształceń stanowi linię współczynnika sprężystości, kąt zaś między tą linią i osią odciętych stanowi wartość E. Pod działaniem obciążeń dynamicznych lub często zmiennych w drutach sprężających mogą występować dodatkowe naprężenia, które wynoszą - jak to wykazują doświadczenia od 3-H-15 kG/mm2. Moduł sprężystości dla zmiennych obciążeń określa się z wykresu naprężeń i wydłużeń (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wydłużenie przy zerwaniu oznacza się dla próbek o długości pięcio-, dziesięcio- i dwudziestokrotnej średnicy próbki (a5, ai0, a20). Wydłużenie przy zerwaniu wyznacza się jako proporcjonalne wydłużenie całej próbki oraz jako wydłużenie w miejscu zerwania próbki. Wydłużenie przy zerwaniu dla próbek okrągłych o średnicy 3 mm mierzy się na pręcie długości lOd, a dla przekrojów profilowanych na pręcie a = 11,3 |/F. Wydłużenie powinno wynosić co najmniej 4% (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Określenie przewężenia przy zerwaniu %. Jest to stosunek powierzchni przekroju A po rozerwaniu do pierwotnego przekroju A0 i wynosi c = - 100°/o. Przewężenie wyznacza się jako zmianę przekroju na całym pręcie oraz przewężenie w miejscu zerwania. Określenie liczby przegięć n wyznacza się na trzpieniu o średnicy pięciokrotnie większej od średnicy drutu; wyraża ona liczbę maksymalną przegięć w jedną i drugą strpnę o kąt 90° (uprawnienia budowlane). Liczba przegięć jest wskaźnikiem ciągliwości i podatliwości stali.

Druty i pręty o średnicy ^ 8 mm poddaje się po jednorazowym przegięciu w jedną i drugą stronę zrywaniu. Wytrzymałość na zerwanie powinna być tylko 5% niższa od normalnej próby na rozciąganie. Określenie przegięcia próbek naciętych ni określa wrażliwość stali na nacięcia. Na próbce wykonuje się nacięcia głębokości 0,1 mm i o kącie rozwarcia 60°. Próba nawijania ma na celu stwierdzenie ciągliwości i jednorodności stali, ujawnia usterki powierzchniowe, rysy i wady powstałe przy walcowaniu przeciąganiu drutu. Próbkę nawija się kilkakrotnie dokoła trzpienia o średnicy 2,5 razy większej od średnicy drutu (program egzamin ustny).

Przyczepność stali

Dla grubszych drutów próbę nawijania wykonuje się na trzpieniu o średnicy 5d. Próba nie powinna wykazać żadnych uszkodzeń powierzchniowych. Próba skręcania polega na oznaczeniu liczby skrętów s, jaką drut wytrzymuje aż do zniszczenia (opinie o programie). Maszyna skręcająca kreśli automatycznie wykres odkształceń, z którego można obliczyć pracę odkształcenia podobnie jak w przypadku próby na rozciąganie. Liczbę skrętów dla poszczególnych średnic drutów wyznacza się dla długości pomiarowej 200 mm. Próba skręcania daje obraz o jednorodności materiału.

Błędy lokalne w materiale powodują koncentrację odkształceń w tych miejscach i przedwczesne zniszczenie próbki (segregator aktów prawnych). Określenie spadku naprężeń pod działaniem stałego obciążenia, tzw. relaksacja, występuje w wyniku pełzania stali w przypadku gdy długość elementu sprężonego nie może ulec zmianie. Relaksację określa się doświadczalnie, gdyż nie można jej obliczyć z wydłużenia przy pełzaniu. Określenie przyczepności x, kG/mm2. Przyczepność jest to granica naprężeń, po przekroczeniu której zaczyna się poślizg strun; wyraża się ona ilorazem siły po zwolnieniu drutu, do obetonowanej powierzchni stali.

Przyczepność stali do betonu ma szczególne znaczenie w strunobetonach, w których druty przenoszą naprężenia stali na beton, na określonych długościach elementów. Najmniejsza długość przeniesienia siły przyczepności zależy od kształtu powierzchni stali strunowej, od gatunku, wieku betonu i wysokości sprężenia. Naprężenia sprężające nie powinny przekroczyć granicznych naprężeń przyczepności betonu (promocja 3 w 1).

Badania dynamiczne obejmują wyznaczenie dopuszczalnych naprężeń R.