Wsporniki odciążające

W obu tych wypadkach można nadać budowli dowolny kształt, gdyż cała praca dokonywana jest na powietrzu i można deskowania formować z dużą swobodą (program uprawnienia budowlane na komputer). Dzięki temu nabrzeża tego rodzaju można projektować bądź jako mury oporowe ciężkie o przekroju trapezowym lub zbliżonym, albo też jako żelbetowe mury wspornikowe. Przez zastosowanie jednego lub dwu poziomych wsporników, stężonych z żebrami rozstawionymi co 4-5 m, wciąga się do współpracy ciężar gruntu spoczywającego nad tymi wspornikami i uzyskuje dzięki temu możliwość bardzo poważnego zmniejszenia grubości ściany nabrzeża.

W celu zaoszczędzenia stali, wsporniki odciążające można wykonywać jako sklepienia rozpięte pomiędzy żebrami. Wobec stosunkowo małej podstawy ściany czołowej nabrzeża, rozwiązania takie są stosowane na skale (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Na gruntach mniej wytrzymałych nabrzeża tego rodzaju wymagają wykonania odpowiednio szerokiego fundamentu, na którym potem stawia się wspornikowo-żebrową konstrukcję ściany nabrzeża. Należy przewidzieć odpowiednie zakotwienie konstrukcji w fundamencie, dla przeniesienia naprężeń ścinających w spoinie nad fundamentem. Rozwiązanie takie jest przejściem do nabrzeży kątowych o konstrukcji tarczowej (uprawnienia budowlane).
Po wykonaniu rowu fundamentowego, przez wyczerpanie gruntu pogłębiarką, można w tym miejscu wybudować nabrzeże, opuszczając deskowania przy pomostach roboczych i stawiając je na dnie basenu, a potem wypełniając przestrzeń pomiędzy deskowaniami jedną z metod betonowania podwodnego.

Zamiast deskowań mogą być też użyte stalowe (lub żelbetowe) ścianki szczelne, które pozostają jako trwała część konstrukcji (program egzamin ustny).
Co do betonu wykonywanego pod wodą istnieją zwykle zastrzeżenia, ponieważ ma on strukturę mniej lub więcej porowatą i warstwową (zależnie od metody wykonania) oraz małą wytrzymałość na ścinanie. Bywały wypadki, że nabrzeża w ten sposób wykonane, po zasypaniu ich i obciążeniu, pękały i górna ich część ześlizgiwała się po dolnej. W celu zapobieżenia temu wskazane jest, przed wypełnieniem deskowań betonem, włożyć w nie lekkie zbrojenie pionowe, które by przeniosło ścinające siły poziome (opinie o programie).

Linia rozwojowa prefabrykacji

Nabrzeża tego typu, wskutek trudności w operowaniu deskowaniami pod wodą, mają kształty ciężkie i nie zawsze ekonomiczne. W przekroju poprzecznym odznaczają się charakterystycznym dla murów oporowych kształtem o przedniej, odwodnej ścianie na wysokości od dna do SW pionowej, z silnie w przód wysuniętą stopą fundamentu, a o tylnej ścianie schodkowanej lub pochyłej.

Linia rozwojowa prefabrykacji w żelbetnictwie w poszukiwaniu rozwiązań ekonomicznych prowadzi ku konstrukcjom cienkościennym. Należy jednak przestrzec przed przesadą w poszukiwaniu rozwiązań nazbyt cienkościennych, które mogą być ekonomiczne w wykonaniu, a okazują się często bardzo kosztowne w eksploatacji (segregator aktów prawnych). Szczególnie w tych portach morskich lub ich częściach, które są dostosowane do ruchu wielkich statków pełnomorskich, nabrzeża cienkościenne o delikatnej i dość skomplikowanej konstrukcji będą raczej na dłuższą metę zawodne, gdyż nie wytrzymają długo częstych uderzeń pochodzących od przybijających do brzegu dużych jednostek. W portach takich konieczne jest stosowanie nabrzeży masywnych, przeciwstawiających masom statków o wielkiej bezwładności masy co najmniej tego samego rzędu wielkości.

Nabrzeża cienkościenne nadają się zasadniczo tylko dla portów rybackich, rzecznych, jachtowych itd.
Nabrzeża kątowe stanowią taką właśnie konstrukcję, z reguły stawianą na podsypce i wykonaną z prefabrykatów (promocja 3 w 1).

Istnieje dość duża rozmaitość rozwiązań różniących się nieraz bardzo między sobą, zasadniczą jednak cechą, na podstawie której tworzą one osobną grupę, jest kształt przekroju poprzecznego zbliżony do litery L. Poziomą dolną część nazywaną podwaliną stanowi płyta, ruszt lub bloki, część pionową oddzielającą grunt nabrzeża od wody basenu stanowi ścianka żelbetowa lub stalowa oparta na podwalinie i połączona z nią sztywno lub przegubowo, podparta żebrami wyrastającymi z podwaliny albo zakotwiona za pomocą ściągów i płyt kotwiących.