Wszystkie współczynniki

Wszystkie współczynniki po lewej stronie równania mogą być sprowadzone za pomocą zależności do nieznanych parametrów au. Po prawej stronie równania występują znane współczynniki b„ rozwinięcia obciążenia zewnętrznego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Porównanie parametrów stojących przy tych samych potęgach zmiennej niezależnej prowadzi do ułożenia nieskończonego układu równań. W praktyce trzeba ograniczyć się do skończonej ilości wyrazów szeregu.
Metodyka praktycznych obliczeń oparta jest na następującym podziale:
1) belki nieskończenie sztywne,
2) belki sprężyste:
a) nieskończenie długie,
b) półnieskończone,
c) krótkie.
Gorbunow-Posadow podaje szczegółowe rozwinięcie tej metody, przykłady obliczeń oraz przystosowane do potrzeb praktyki niezbędne tablice i nomogramy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Metoda numeryczna Żemoczkina.

Ograniczanie się do skończonej liczby wyrazów szeregów potęgowych, przyjmowane w metodzie Gorbunowa-Posadowa, skłoniło do opracowania toku postępowania z góry zakładającego rozwiązania jedynie numeryczne zamiast ogólnych.
W tym celu Żemoczkin buduje model statyczny belki na półprzestrzeni sprężystej, opisanej jako układ belkowy oparty na skończonej liczbie podpór.
Zakłada się przy tym na ogół, że podpory są rozmieszczone pod belką wr jednakowych odstępach, chociaż można od tego przyjęcia bez specjalnych trudności odstąpić.

Poszczególne podpory działają na belkę jako siły skupione, natomiast na podłoże jako obciążenia równomiernie rozłożone na małych powierzchniach, określonych szerokością belki oraz liniami podziału pomiędzy podporami. Oddziaływanie obciążenia na podłoże może być przyjęte jako płaskie lub przestrzenne zadanie teorii sprężystości’ przez wprowadzenie do obliczeń wzoru Flamanta względnie Boussinesqa.

Fundament poszerzony pod słupami

Rozwiązanie belki przeprowadza się metodą sił, a układem podstawowym bywa zwykle wspornik, przy którym miejsce utwierdzenia doznaj przesunięcia pionowego y0 oraz obrotu o kąt cp0, które to wartości na wstęp: są nieznane (uprawnienia budowlane). Ponadto nieznane są wartości sił w prętach łączących belkę z pod łożem. Liczba ich zależy od zamierzonego stopnia dokładności obliczeń.
Przy przyjęciu n niewiadomych podpór występuje n + 2 szukanych wielkości.

Do dyspozycji stoją dwa równania równowagi belki oraz n warunków geo metrycznych zabezpieczających wspólne ugięcie belki i podłoża (program egzamin ustny).
Po rozwiązaniu układu równań otrzymuje się pełen układ sił działających na belkę. Uzyskana reakcja podłoża ma przebieg schodkowy, jednak dla sporządzenia wykresu momentów wystarczające jest przyjęcie oddziaływań skupionych obliczonych z równań kanonicznych.
Szczególnie prosto wygląda rozwiązanie belki fundamentowej nieskończenie
sztywnej. Wykres reakcji podłoża otrzymany z obliczeń ma przebieg ze zwiększonymi rzędnymi na brzegach (opinie o programie).

Wynika to z charakteru modelu podłoża i dla rozkładu zbrojenia w belce fundamentowej ma istotne znaczenie. W modelu Winklera otrzymalibyśmy rozkład liniowy.
Przedstawiona metoda obliczenia znajduje zastosowanie również w belkach fundamentowych załamanych w planie, w belkach o zmiennej wysokości, szerokości i tym podobnych układach.
Tok postępowania jest zawsze oparty na układzie równań. Zasadniczym zagadnieniem jest odpowiedni dobór układu podstawowego (segregator aktów prawnych). Poniżej podamy wskazówki praktyczne dotyczące rozwiązywania niektórych częściej spotykanych układów nieregularnych.

Fundament poszerzony pod słupami stosuje się w przypadkach, gdy siły w kolejnych słupach znacznie się od siebie różnią. Schematem statycznym jest belka o zmiennym momencie bezwładności (J!(J2, J3). Podział długości belki na odcinki może być regularny lub nieregularny, gdyż współczynniki trzeba obliczać według wzoru, a nie według tablicy ułożonej dla stałej sztywności belki na całej długości (promocja 3 w 1).