Wykładziny sufitowe

Zabrania się stosowanie palnych wykładzin sufitowych oraz łatwo zapalnych wykładzin podłogowych:

• na drogach komunikacji ogólnej służących celom ewakuacyjnym,
• w pomieszczeniach budynków kategorii ZL II zagrożenia ludzi,
• w pomieszczeniach, w których może przebywać jednocześnie więcej niż 50 osób.
• w pomieszczeniach zaliczonych do kategorii niebezpieczeństwa pożarowego (program uprawnienia budowlane na komputer).

W powyższych pomieszczeniach dopuszcza się stosowanie kostki z drewna twardego, ułożonej słojami prostopadle do powierzchni stropu, oraz innych trudno zapalnych wykładzin podłogowych, których stosowanie jest dopuszczalne na podstawie decyzji uprawnionej placówki naukowo-badawczej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podłogi w pomieszczeniach zagrożonych wybuchem powinny być wykonane z materiałów niepalnych, nie iskrzących, nie gromadzących ładunków elektrycznych. Sufity podwieszone powinny być wykonane z materiałów niepalnych lub niezapalnych na niepalnym ruszcie. W pomieszczeniach zaliczonych do kategorii ZL I zagrożenia ludzi, w których jednocześnie przebywać może nie więcej niż 100 osób, dopuszcza się stosowanie podwieszonych sufitów wykonanych z materiałów trudno zapalnych, zamocowanych na konstrukcji z materiałów trudno zapalnych (uprawnienia budowlane).

Przestrzeń między podwieszonym sufitem i stropem powinna być podzielona w pomieszczeniach na sektory o powierzchni nie większej niż 1000 m², a w korytarzach co 50 m przegrodami wykonanymi z materiałów niepalnych lub niezapalnych (program egzamin ustny). Dopuszcza się stosowanie w łazienkach z piecykami gazowymi i termami gazowymi lub elektrycznymi wykładzin ściennych z materiałów łatwo zapalnych, z tym że odległość aparatu od wykładziny powinna wynosić co najmniej 0,20 m. Zabrania się stosowania wykładzin ściennych z materiałów łatwo zapalnych w łazienkach z piecem kąpielowym na paliwo stale (opinie o programie).

Szerokość pomostów

Dopuszcza się wykonywanie pomostów technicznych z materiałów trudno zapalnych w budynkach teatralnych, widowiskowych, przemysłowych itp. Szerokość takich pomostów nie powinna przekraczać 1,50 m. Zabrania się stosowania w budynkach przemysłowych podwieszonych przestrzennych ustrojów dźwiękochłonnych, wykonanych z materiałów łatwo zapalnych, oprócz przypadków podanych poniżej. Dopuszcza się stosowanie w budynkach użyteczności publicznej podwieszonych ustrojów dźwiękochłonnych, zachowując warunki określone (segregator aktów prawnych).

Dopuszcza się stosowanie w budynkach użyteczności publicznej oraz w budynkach produkcyjnych III, IV i V kategorii niebezpieczeństwa pożarowego podwieszonych ustrojów dźwiękochłonnych zestawionych z elementów wykonanych z ma teriałów niepalnych, osłoniętych folią z tworzyw sztucznych o grubości nie przekraczającej 0,04 cm lub płytą o grubości do 4 mm, wykonaną z materiału trudno zapalnego (uodpornionego na działania ognia w całej masie) pod następującymi warunkami:

• odległość pomiędzy rzędami elementów nie powinna wynosić mniej niż 0,30 m,
• odległość pomiędzy czołami elementów w rzędzie powinna wynosić co najmniej 0,10 m,
• zamocowanie elementów powinno być wykonane z materiałów niepalnych i obejmować cały przekrój elementu.

W pomieszczeniach budynków użyteczności publicznej dopuszcza się stosowanie trudno zapalnych elementów wystroju wnętrz w postaci rusztów z desek drewnianych, zawieszonych w ten sposób, aby wymiar długości deski miał układ poziomy, a szerokości pionowy. Deski powinny mieć co najmniej 1 cm grubości oraz szerokość nie przekraczającą 20 cm, z tym że ilość zastosowanego drewna nie powinna przekraczać 6 kg na m² rzutu pomieszczenia (promocja 3 w 1).

W pomieszczeniach zagrożonych wybuchem należy stosować drzwi i okna nie iskrzące przy zamykaniu. Dopuszcza się wykonanie drzwi i okien stalowych pod warunkiem zabezpieczenia ich przed iskrzeniem.