Wykonanie mieszanki spojowej

Do dwuetapowego wykonania betonu stosuje się jako mieszankę spoiwową zaprawę cementową aktywowaną za pomocą odpowiednich domieszek lub na drodze specjalnej mechanicznej obróbki (program uprawnienia budowlane na komputer). Celem aktywizacji jest poprawa ura- bialności i płynności przy jednoczesnej stabilności zaprawy, co wpływa na polepszenie właściwości betonu. Metoda „Prepakt” opiera się na aktywizacji zaprawy za pomocą specjalnych patentowych domieszek pod nazwą Alfesil i Intrusion Aid.

Do urobienia zaprawy stosuje się mieszalniki, których części mieszające obracają się z prędkością 600-M500 obr/min. Składniki dozuje się podczas ruchu mieszarki w następującej kolejności: woda, domieszki, cement i piasek. Kolejność ta ma na celu zapewnienie dobrego wymieszania cementu i domieszek z wodą. Do zaprawy stosowany jest piasek o frakcji do 4 mm, z tym że ilość ziarn do 1,6 mm powinna wynosić ok. 80% (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W odmianie „Colcrete” opracowanej w Anglii w latach 1925-1930 przyjęto za podstawę uaktywnienie zaprawy na drodze mechanicznego rozdrobnienia ziarn cementu i w tym celu zbudowano specjalne agregaty mieszalnicze. Dzięki specjalnemu układowi przepływu mieszanej masy oraz prędkości mieszalnika dochodzącej do 3000 obr/min uzyskuje się zaprawę o bardzo rozdrobnionych ziarnach cementu i stąd zwaną koloidalną („colgrout”), charakteryzującą się przede wszystkim dużą stabilnością, w wyniku czego nie następuje łatwo segregacja składników ani sedymentacja po wtłoczeniu w stos kamieniwa. W tej metodzie można stosować piasek o frakcji do 4 mm, ale raczej zalecany jest piasek o frakcji do 0,5 mm (uprawnienia budowlane).

W Polsce uzyskano również pozytywne rezultaty wprowadzenia opisanej metody do wykonywania betonów. Dla przygotowywania aktywnej zaprawy rozwijają się w Polsce oba wymienione wyżej kierunki, a mianowicie na drodze intensywnej mechanicznej obróbki w ultramikserze („Polcrete”) i aktywowania wywołanego głównie odpowiednio dobranymi domieszkami. Z zaprawy tej uzyskiwany beton nazwano „betonem blokowym”.

Prędkość elementów mieszających

W odmianie „Polcrete” stosuje się piasek o frakcji do 2,0 mm, z tym że powinien on zawierać ok. 70% ziarn mniejszych od 1 mm. Cechą charakterystyczną tej metody jest stosowanie do urabiania zaprawy ultramikserów z wirnikami turbinowymi pracującymi z prędkością 4500-6000 obr./min (program egzamin ustny).
Do „betonu blokowego”, którego technologię opracowano w Politechnice Krakowskiej, stosuje się zaprawę z piasku o frakcji do 2 mm z dopuszczalną 5-procentową ilością ziarn do 4 mm. 

Zaprawę urabia się w mieszalnikach szybkoobrotowych, w których prędkość elementów mieszających wynosi 700-1200 obr/min. Do tego celu w pełni nadają się produkowane w kraju przez ZREMB mieszalniki wirowe do zapraw typu MW 150. Korzystniejsze jednak wyniki uzyskuje się zamieniając tarczę wirującą w mieszalniku MW 150 na
wirnik w kształcie ślimacznicy. Zaprawę spoiwową wykonuje się z piasku, cementu, wody i uszlachetniających dodatków i domieszek spośród takich jak: sylikat, popiół lotny, plastyfikator, hydrobet, bentonit, wapno palone i środek spęczniający (opinie o programie).

Składniki wsypuje się podczas pracy mieszalnika, zachowując następującą kolejność: ok. 50% wody, cement i ewentualnie popiół lotny wraz z preparatem wywołującym pęcznienie, reszta wody wraz z plastyfikatorem, piasek. Badania wykazały, że cement i piasek można też wsypywać jednocześnie.
Ze względu na szybkie tempo pracy, dozowanie składników w każdej z wymienionych metod powinno być maksymalnie zmechanizowane (segregator aktów prawnych). W tym celu mieszarki zaopatrzone są w specjalne dozowniki, do których materiały składowe doprowadza się transporterami. W zasadzie składniki powinny być dozowane ciężarowo.

Przy starannym prowadzeniu prac można ograniczyć się do dozowania objętościowego. Każda mieszarka określonego typu ma swój optymalny czas mieszania; w przypadku mieszarek typu MW 150 czas ten wynosi 3 do 4 minut (promocja 3 w 1).