Wykonanie wypraw tynkarskich

Zmechanizowanie wykonania wypraw tynkarskich zależy w równej mierze od rodzaju stosowanej wyprawy, jak i miejsca jej nakładania. Z tego względu w grupie robót tynkarskich wyróżnia się dwie podgrupy:

• wyprawy tynkarskie zewnętrzne (elewacyjne),
• wyprawy tynkarskie wewnętrzne (program uprawnienia budowlane na komputer).

Pierwsza z nich ma tendencję rosnącą, druga malejącą z uwagi na coraz częstsze stosowanie tapet. Produkowane i stosowane w kraju maszyny do robót tynkarskich pozwalają na zmechanizowanie ok. 95% operacji procesu tynkowania elewacji. Do najnowszych maszyn należą agregaty AT-34MK i ATM-36F * oraz rusztowania wspinające RwW-3/100 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do zmechanizowanego wykonywania tynków wewnętrznych używane są w większości te same maszyny, co do tynkowania elewacji. Częściej wykorzystywane są tylko agregaty o małej wydajności, np. AS-10Mb, przystosowane do narzutu tzw. plastycznej masy tynkarskiej. Wprowadzane są agregaty do zapraw gipsowych. Prototyp takiego agregatu ATG-121 przeszedł próby fabryczne. Produkowane w kraju maszyny do robót tynkarskich umożliwiają zmechanizowanie ok. 90% operacji procesów tynkowania wnętrz (uprawnienia budowlane).

Wydajności i ciśnienia robocze oraz konstrukcje i rodzaje pomp w poszczególnych agregatach są zróżnicowane i dostosowane do właściwości krajowych materiałów tynkarskich. Wszystkie te materiały mogą być narzucane na powierzchnie ścian i stropów nawet najwyższych budynków przy ustawieniu agregatów na poziomie zerowym. Umożliwiają to pompy tłokowe o ciśnieniu do 5,0 MPa zainstalowane w agregatach AT-34MK, ATM-36F oraz AT-62 (program egzamin ustny).

Układanie okładzin

Rozwiązania konstrukcyjne krajowych urządzeń do robót tynkarskich są na dobrym europejskim poziomie; poprawy wymaga jednak jakość i staranność ich wykonania. W tym kierunku zmierzają doraźne prace rozwojowe, podczas gdy długofalowe są skoncentrowane na opracowywaniu urządzeń o małej wydajności, potrzebnych do mechanizacji tynkowania nowymi rodzajami materiałów tynkarskich (w tym przygotowywanych z suchych mieszanek tynkarskich) (opinie o programie).

Układanie okładzin z płytek ceramicznych wymaga przede wszystkim narzędzi ręcznych skompletowanych w odpowiednie zestawy. Nie są one niestety produkowane w kraju. Przygotowanie podłoża i podkładu na małych powierzchniach wykonuje się ręcznie, a na dużych mogą być używane maszyny do wewnętrznych robót tynkarskich. Do tapetowania stosuje się tapeciarkę TA-11. Służy ona do powlekania tapety klejem i ułatwia jej odmierzanie i obcinanie. Ponadto niezbędne są narzędzia ręczne skompletowane w zestaw narzędzi tapeciarza (segregator aktów prawnych).

Ze względu na braki pomocniczych narzędzi ręcznych do układania płytek ceramicznych oraz tapet prace te są w większości wykonywane tradycyjnie. Próby wprowadzenia prefabrykowanych płyt scalanych w wytwórniach z pojedynczych płytek ceramicznych nie zostały upowszechnione; służą one tylko do wykańczania dużych powierzchni w budynkach użyteczności publicznej. Narzędzia potrzebne do zmechanizowania niektórych czynności układania płyt scalonych są opracowywane i będą mogły wejść do produkcji po rozpowszechnieniu prefabrykowanych okładzin ceramicznych (promocja 3 w 1).

Wielowarstwowa konstrukcja podłóg oraz duża różnorodność materiałów na poszczególne warstwy powodują, że w tej grupie robót występuje największa liczba procesów technologicznych i związanych z nimi narzędzi i maszyn. Spośród maszyn specjalnych, potrzebnych do robót podłogowych, produkowane są te, które służą do zmechanizowania prac najcięższych i najbardziej pracochłonnych. Można do nich zaliczyć podajniki pneumatyczne gęstych zapraw Pobet 260 i Pobet 500, zacieraczkę do podkładów ZB-451, szlifierki do lastryka SL-271 oraz SL-70 i szlifierkę do parkietów SP-25.