Wyroby majolikowe

Skład masy jest następujący: 63-f-68% gliny, 20% kredy, 5-M7% odpadów kwarcowych, 7% złomu biskwitowego. Po wypaleniu w temperaturze 1040H-1050°C nasiąkliwość czerepu wynosi 16-17%, wytrzymałość na złamanie osiąga 30-f50 MN/rn² (300-500 kG/cm²). Aby zamaskować prawdziwy kolor czerepu, dla majoliki z miejscowych glin stosuje się szkliwo zmącone, np. zawierające Ce0₂. W zależności od właściwości gliny stosuje się jedno- lub dwukrotne wypalanie; wypalanie ostre prowadzi się w temperaturze 880-900^oC (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wyroby majolikowe można przy minimalnych kosztach produkować nawet w cegielniach, przy czym koszty te szybko amortyzują się. Możliwość wykorzystania miejscowych łatwo topliwych glin pozwoliła UNIISP (Dajn, Siwczikouu i in.) opracować składy mas dla ceramicznych wyrobów szlachetnych i żaroodpornych o temperaturze wypalania 1120-1180°C, wytrzymałości na zginanie 40-f50 MN/m² (400-500 kG/cm²) i nasiąkliwości Od-3,0% dla szeregu fabryk wyrobów majolikowych. Wprowadzenie perlitu, sjenitu nefel i nowego i in. (204-30%) do składu mas majolikowych pozwala obniżyć temperaturę wypalania do 1040-1060°C, przy nasiąkliwości czerepu 6-12% (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wyroby terra sigillata i lakowe. Do grupy nieszkliwionych wyrobów ceramiki szlachetnej o wodoszczelnym czerepie koloru czerwonego lub czerwonawo-pomarańczowego, z połyskiem na zewnętrznej powierzchni wyrobu, należy starorzymska (150 r. p.n.e. - 200 r. n.e.) terra sigillata z Arotino (Arezzo), zdobiona reliefowo. Terra sigillata była szeroko rozpowszechniona we wszystkich rzymskich prowincjach jako wyrób miejscowej produkcji, z czerepem o różnych odcieniach, niekiedy nawet szkliwionym (uprawnienia budowlane).

W starożytnej Grecji i w jej koloniach, a zwłaszcza na wybrzeżu Taurydy, powszechnie wytwarzano w VIII-IV w. p.n.e. i później różne wyroby użytkowe o ścisłym wodoszczelnym czerepie, zdobionym wysoce artystycznymi malowidłami o czarnym odcieniu na czerwonym czerepie albo o czerwonym odcieniu na czarnym tle - tzw. naczynia czarnolakowe lub czerwono- lakowe. Lakę utrwalano przez wypalanie. Produkcja tych wyrobów ceramicznych nie była już potem wznawiana (program egzamin ustny).

Białość i przeświecalność

Białość jako zjawisko fizyczne charakteryzuje .się intensywnością rozpraszania odbitego światła. Białą powierzchnią jest ta, w której współczynnik rozproszenia światła w dowolnym odcinku widma widzialnego jest jednakowy i równy jedności (opinie o programie).

Za stuprocentowo białą powierzchnię przyjęto umownie i z przybliżeniem świeżo strącony siarczan barowy, który stanowi wzorzec białości w badaniu porów nawczym za pomocą jakiegokolwiek fotometru stopnia białości porcelany. Z przybliżeniem dlatego, że sam wzorzec może mieć różny stopień białości przy zastosowaniu różnych spektralnych źródeł świateł, a umownie dlatego, że istnieją co najmniej cztery źródła światła „białego” o różnych charakterystykach widmowych.

Białość porcelany zależy od odcieni. Bardzo słaby odcień żółtawy dodaje białości „ciepła”, podczas gdy odcień niebieskawy „oziębia” białość porcelany. Są to oczywiście wrażenia subiektywne. Porowatość czerepu sprzyja rozpraszaniu światła i zwiększa stopień białości. Dlatego też białość czerepu fajansowego sięga 78-82, a czerepu porcelanowego G8 - 72% (segregator aktów prawnych).

Tlenki barwiące Fe₂0₃ i Ti0₂, obecne w postaci domieszek praktycznie we wszystkich rodzajach surowca ceramicznego, zabarwiają czerep, bardzo zmniejszają stopień jego białości, a zarazem wartość handlową porcelany i fajansu. Dwutlenek tytanu wzmacnia barwę wyrobu na skutek tworzenia ciemnego spinelu żelazistego.

Stopień białości porcelany zmienia się w miarę podnoszenia temperatury wypalania w temperaturze ok. 1250°C stopień białości zmniejsza się z 80 do 75% wskutek rozpoczynającego się intensywnego spiekania oraz zmniejszenia porowatości i dochodzi do G8-72%; następnie białość nieco zwiększa się dzięki rozwijaniu się drobnokrystalicznej fazy mulitowej, po czym od temperatury 1400-1420 C ponownie maleje wskutek wzrostu ilości fazy ciekłej szkła, oraz rozpuszczania się części drobnych kryształów mulitu w stopie i rekrystalizacji innej ich części z utworzeniem dużych kryształów (promocja 3 w 1).