Wytrzymałość na rozciąganie sklejek

Ostatnio produkowane płyty faliste ze specjalnego papieru nasyconego żywicą fenolową stanowią interesujący przykład zastosowania tworzyw sztucznych do robót zewnętrznych. Dziesięcio- warstwowy laminat papierowy sprasowuje się ze sklejką jodłową o grubości 6 mm i rdzeniem o grubości 37 mm (program uprawnienia budowlane na komputer). Do wierzchniej warstwy dodaje się przy produkcji ochronny wypełniacz i maluje ją farbą olejną. Spoiny między płytami wypełnia się elastyczną uszczelką z neoprenu, przyklejoną w fabryce do krawędzi płyty. Nasiąkliwość wodą takich płyt wynosi zaledwie 0,4% po 24 godz. Wytrzymałość na rozciąganie sklejek zwiększa się od 1300 do 1430 kG/cm³, a współczynnik sprężystości - od 1,78* 10° do 2,32 • 10″. Z danych tych wynika, że sztywność płyt ulega zmniejszeniu, co z punktu widzenia produkcji należy uznać za objaw korzystny. Poza tym należy podkreślić inne korzystne momenty, jak zwiększoną wytrzymałość i łatwość odprowadzania wody dzięki falistości powierzchni (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Postęp w dziedzinie wytwarzania klejów syntetycznych umożliwił produkcję sklejek do robót zewnętrznych, tworzyw warstwowych z drewna oraz drewna utwardzonego. Do produkcji sklejek używano dawniej klejów zwierzęcych, kazeiny, albuminy i soi. Obecnie powstał problem otrzymania klejów o większej wytrzymałości niż dotychczas. Badania wykazały możliwość użycia tworzyw sztucznych zamiast klejów stosowanych dawniej; okazało się przy tym, że kleje syntetyczne mogą być stosowane samodzielnie jak również w połączeniu ze znanymi już klejami (uprawnienia budowlane).

Żywice syntetyczne są nierozpuszczalne w wodzie, a przenikanie wilgoci nie wywiera wpływu na ich wytrzymałość. Większość klejów, z wyjątkiem emulsji poliwinylowych, może przez szereg lat wytrzymywać naprężenia wywołane zmiennymi warunkami atmosferycznymi, począwszy od najmniejszego aż do najwyższego stopnia wilgotności (program egzamin ustny).

Drewno naturalne

Próby przeprowadzone w USA, mające na celu zbadanie wytrzymałości klejów poddanych działaniu przenikania wilgoci, wykazały, że gnicie drewna rozpoczyna się wcześniej, nim wystąpią oznaki rozkładu żywicy syntetycznej w klejonych spoinach. Wraz z wprowadzeniem żywic syntetycznych powstały nowe możliwości stosowania konstrukcji drewnianych do robót zewnętrznych przy znacznej oszczędności materiału. Konstrukcje drewniane, w których zastosowano kleje kazeinowe, zachowały się od roku 1920 aż do dnia dzisiejszego w dobrym stanie. Należy przypuszczać, że żywice syntetyczne dadzą w najgorszym przypadku równie dobre wyniki (opinie o programie).

W czasie II wojny światowej dał się odczuć brak surowców potrzebnych do produkcji klejów tradycyjnych, co stało się nowym bodźcem do zastosowania klejów syntetycznych. Kleje z żywic syntetycznych, przewyższające swymi własnościami kleje tradycyjne, zaczęły wypierać te ostatnie coraz bardziej. Główną korzyść stanowiła poprawa niektórych własności konstrukcyjnych drewna i możliwość użycia go do robót zewnętrznych. Sklejka jest znacznie wytrzymalsza niż drewno naturalne, gdyż główne wady, którymi są pęcznienie i skurcz, występują pod kątem prostym do włókien i można zapobiec ich skutkom przez układanie laminatów w ten sposób, aby włókna jednej warstwy były ułożone pod kątem prostym do włókien drugiej warstwy i tak na przemian (segregator aktów prawnych).

Osiąga się w ten sposób większą wytrzymałość i trwałość sklejki, ponieważ zostaje wykorzystana do maksimum odporność mechaniczna wynikająca z włóknistej struktury drewna, co ulega dalszej poprawie przez zastosowanie odpowiednich klejów. Dalszą korzyść stanowi to, że klejona powierzchnia drewna nie musi być gładka i nie wymaga wykończenia, tym bardziej, że niektóre kleje dają lepsze wyniki w przypadku powierzchni szorstkiej. Wybór klejów zależy od zamierzonego zastosowania, a odnośne dane można otrzymać od producentów  (promocja 3 w 1). Porównując ceny różnych klejów należy pamiętać o tym, że koszt klejów rzadko przekracza 1% wartości gotowego wyrobu.