Budynki siłowni wodnych

Budynki siłowni wodnych należą do najbardziej skomplikowanych w budownictwie wodnym, ponieważ instaluje się w nich turbiny, generatory wytwarzające energię elektryczną, urządzenia do regulowania przepływu wody, sterownie elektrowni itp. Budynki te są często sytuowane poniżej zwierciadła wody w zbiorniku i stanowią część budowli piętrzącej (program uprawnienia budowlane na komputer).
Budynki siłowni wodnych i przepompowni wody projektuje się najczęściej jako szkieletowe i wykonuje w deskowaniach.
Budowle wznoszone obecnie mogą być realizowane metodami: tradycyjnymi i uprzemysłowionymi. Nazwy: budownictwo tradycyjne i budownictwo uprzemysłowione odnoszą się zarówno do sposobu wykonania budowli, jak i zastosowanych materiałów.

W budownictwie tradycyjnym wykonanie budowli polega na tym, że potrzebne materiały budowlane dostarcza się na stanowiska pracy, a odpowiedni rzemieślnicy (murarze, cieśle, betoniarze i in.) wykonują z nich: ściany, stropy, schody, dachy i inne elementy budowli (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Do budownictwa uprzemysłowionego zalicza się budownictwo:
- tradycyjne udoskonalone,
- monolityczne (w deskowaniach inwentaryzowanych),
- z prefabrykatów wielkowymiarowych.

W budownictwie tradycyjnym udoskonalonym ściany budynku są murowane, a niektóre elementy, jak: nadproża okienkowe i drzwiowe, stropy, klatki schodowe, dachy, montuje się z prefabrykatów (uprawnienia budowlane).
W budynkach żelbetowych szkieletowych stosuje się prefabrykowane zbrojenie i inwentaryzowane deskowania, co stanowi również pewien stopień uprzemysłowienia.
Cechą charakterystyczną budownictwa monolitycznego jest stosowanie do wykonania ścian (a często i stropów) specjalnych deskowań ustawianych na miejscu budowy i wielokrotnie wykorzystywanych. Najczęściej są to deskowania stalowe przestawne i deskowania ślizgowe (program egzamin ustny).

Budownictwo z prefabrykatów wielkowymiarowych polega na tym, że elementy ścian, stropów, klatek schodowych, dachów itp. produkuje się w stałych lub przenośnych wytwórniach (zakładach prefabrykacji) jako prefabrykaty maksymalnie wykończone, a następnie dostarcza się je na plac budowy. Wznoszenie budynków polega na montażu prefabrykatów, wykonywaniu połączeń i uzupełniających robót wykończeniowych.

Rzut fundamentów

Dzięki prefabrykacji i uprzemysłowieniu budownictwa przyspiesza się realizację budowli, zmniejsza pracochłonność i zwiększa rytmiczność wykonania (opinie o programie).
Obecnie bardzo rzadko wykonuje się budynki w sposób tradycyjny. Nawet w budownictwie wiejskim stosuje się sposób tradycyjny udoskonalony, natomiast w większych miastach budynki wznosi się prawie wyłącznie metodami uprzemysłowionymi z prefabrykatów wielkowymiarowych.
Realizację każdego budynku albo zespołu budynków rozpoczyna się od przygotowania i zagospodarowania placu budowy.

Plac należy ogrodzić, zabezpieczyć przed zniszczeniem drzewostan rosnący w miejscach nie przeznaczonych do zabudowy, a krzewy, zbędny drzewostan oraz zbyteczne mury i nasypy należy usunąć. Następnie wykonuje się drogi, tymczasowe budynki i inne urządzenia przewidziane w planie zagospodarowania placu budowy. Na przygotowanym pod zabudowę placu można przystąpić do wytyczenia budynku (segregator aktów prawnych).
Podstawą do wytyczenia budynku w terenie jest dokumentacja architektoniczno-budowlana, a w szczególności plan sytuacyjny wraz z planem orientacyjnym, rzut fundamentów i przekroje budynków.
Wytyczenie budynku polega na wyznaczeniu w terenie osi budynku oraz punktów i linii określających jego obrys. Punkty te zaznacza się wbitymi w grunt palikami.

Tyczenie rozpoczyna się od linii frontowej budynku. Zależnie od położenia budynku na planie sytuacyjnym jego front może znajdować się na linii zabudowy lub być od niej odsunięty. Linia zabudowy jest bowiem granicą, przed którą nie wolno wysunąć żadnej części budynku (promocja 3 w 1).

Linia ta oraz granice działki powinny być wyznaczone przez służbę geodezyjną rady narodowej. Zdarza się, że linia zabudowy nie jest wyznaczona, a istnieje tylko linia regulacyjna, tj. linia oddzielająca ulice, place lub drogi od terenów o innym przeznaczeniu, np. od pól uprawnych, terenów leśnych, parków, działek budowlanych itp.