Wytrzymałości muru

Istnieje wprawdzie możliwość wprowadzenia do konstrukcji murowych dodatkowych stanów naprężenia przez naciąg wzmacniających mur elementów stalowych, jest ona jednak ograniczona trudnościami zakotwienia w murze cięgien w przypadku wprowadzenia przy ich pracy znaczniejszych sił. Wobec niewielkich wytrzymałości muru konieczne są znaczne płaszczyzny zakotwienia w postaci blach stalowych, poduszek żelbetowych itp. (program uprawnienia budowlane na komputer).

Pamiętać przy tym należy o znacznej odkształcalności konstrukcji murowych, zależnej w dużym stopniu od jakości wykonania i wieku ścian oraz nieprzebadanych dotychczas systematycznie, ale niewątpliwie występujących zjawisk pełzania muru. Stosowane najczęściej różnego rodzaju sposoby naciągania elementów stalowych kotwiących konstrukcje murowe służą więc jedynie do zapewnienia wprowadzenia do współpracy wzmocnień lub w najlepszym razie do częściowej likwidacji powstałych odkształceń, nie zaś do wprowadzenia na stałe określonego ilościowo stanu naprężenia, który mógłby być uwzględniony w rachunku uzasadniającym trwałość konstrukcji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Duże i chętnie stosowane możliwości wzmacniania konstrukcji murowych wynikają z zastosowania żelbetu. Elementy wzmacniające mogą być wprowadzane do wykutych w murach bruzd w postaci słupków żelbetowych lub wieńców usztywniających konstrukcję w płaszczyźnie poziomej (uprawnienia budowlane). W przypadku trudności wymiany filarów ceglanych, stosować można również ich wzmocnienie w postaci płaszcza żelbetowego obejmującego z zewnątrz istniejący filar, który to płaszcz przejmuje część obciążeń, analogicznie jak uzwojenie w słupach uzwojonych. Tego rodzaju współdziałanie można spotęgować w przypadku filarów o przekroju kwadratowym lub zbliżonym do kwadratu, zastępując strzemiona płaszcza uzwojeniem, co prowadzić może do konieczności ścięcia naroży filara (program egzamin ustny).

Charakter naturalnych dylatacji konstrukcji

Wzajemną współpracę rozdzielonych pęknięciami części murów ceglanych można przywrócić pokrywając powierzchnię muru siatkami zbrojenia kotwionego w murze po obu stronach rysy i następnie obetonowanego. Siatki wkłada się po zapełnieniu rys zaprawą. Wzmocnienie takie działa podobnie do układu kotwi prostopadłych do zarysowania, ma jednak nad nim przewagę polegającą na połączeniu w sposób ciągły części muru oddzielonych rysą (opinie o programie).

Zagadnienia obliczania konstrukcji zespolonych mur-żelbet opracowane zostały przez W. Danileckiego, który podaje również szereg rozwiązań konstrukcyjnych tego rodzaju układów. Usuwanie miejscowych uszkodzeń i zarysowań konstrukcji z betonu i konstrukcji murowych jest na ogół wskazane nie tylko ze względów estetycznych, lecz również z uwagi na rolę wytrzymałościową zapełnienia rys, a także występującą na ogół konieczność przeciwdziałania dostaniu się do wnętrza konstrukcji wilgoci i ewentualnie czynników korodujących (segregator aktów prawnych).

Do naprawy zarysowań konstrukcji należy przystąpić w zasadzie wówczas, gdy wyeliminowane jest niebezpieczeństwo dalszego rozwoju zarysowania w czasie, a więc, gdy np. wzrost nierównomiernych osiadań nie jest prawdopodobny, wprowadzone zostały do konstrukcji elementy wzmacniające, przeciwdziałające rozwojowi zarysowań wynikających z przeciążenia konstrukcji itp. Zarysowania mające charakter naturalnych dylatacji konstrukcji, zmieniające swą szerokość wraz ze zmianami temperatury otoczenia, należy zapełniać w zasadzie w okresie ich największego rozwarcia, a więc w okresie niskich temperatur, tak jednak oczywiście, aby wypełniająca zarysowanie zaprawa miała możność związania. Wprowadzenie zaczynu cementowego do wnętrza zarysowań włoskowatych nie jest najczęściej technicznie możliwe. Ograniczyć się wówczas trzeba do powierzchniowego ich zatarcia (promocja 3 w 1).