Wyznaczenie światła

Wyznaczenie światła, rzędnej korony oraz kształtu części przelewowej następuje zgodnie z zasadami (program uprawnienia budowlane na komputer).

Część przelewowa łączy się z odpowiednio przygotowanym wypadem (niecką) do rozpraszania energii przelewającej się wody. Do odprowadzenia wielkich wód lub ich części służyć mogą również sztolnie boczne (obiegowe) wykute w skale. Do opróżnienia zbiornika służą spusty denne wykonane bezpośrednio w korpusie w jego części dolnej lub funkcję ich przejmują wspomniane sztolnie boczne, jeżeli rzędna ich progów wlotowych znajduje się na odpowiednio niskim poziomie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Najprostsze, lecz najmniej ekonomiczne rozwiązanie korony polega na poszerzeniu wierzchołkowej części zapory do szerokości trasy komunikacyjnej, jaką narzuca klasa danej drogi. Korona stanowi wtedy pełny przekrój, ma jednocześnie parapety ochronne zarówno od górnej, jak i dolnej wody o wysokości 1,2 m i grubości 0,3-M),5 m. Ekonomiczniejszym rozwiązaniem i dającym znaczne oszczędności na betonie jest korona, w której bezpośrednio pod płytą nawierzchni drogowej przebiega galeria. W tym przypadku elementy korony, jak ściany i część stropowa muszą być zbrojone. Spotyka się wreszcie tak zwane wspornikowe rozwiązanie korony, w którym jej część górna (płyta jezdna) opiera się na pionowej ścianie odwodnej oraz na filarach podporowych wschodzących bezpośrednio z korpusu zapory.

Nachylenia ścian zapory wynikają z warunków ustalonych w celu uzyskania określonego rozkładu naprężeń. Nachylenia ściany odwodnej są niewielkie 1:0,05 do 1:0,10, często ściana ta jest pionowa. Nachylenia ściany odpo- wietrznej wahają się w granicach 1 :0,65 do 1 :0,90, najczęściej 1 :0,75 do 1 :0,80.

Powierzchnia fundamentu

Zapory nie można fundamentować na silnie popękanej lub zwietrzałej skale (uprawnienia budowlane). Znajomość budowy i stratygrafii skał jest nieodzowna dla właściwego projektowania fundamentów zapory. Duże znaczenie ma sam układ warstw skalnych oraz ich bieg i upad. Dlatego też niezbędne jest szczegółowe badanie podłoża skalnego w postaci wierceń, odkrywek, sztolni badawczych, często uzupełniane metodami geofizycznymi. Koszt tych badań, pomimo że wysoki, może się stokrotnie opłacić przy wykonawstwie zapory wolnym od niespodzianek, jakie trafiają się przy niedostatecznym rozeznaniu podłoża (program egzamin ustny).

Godny podkreślenia jest fakt intensywnego rozwoju nowej nauki zwanej mechaniką skał, która stawia za zadanie opracowanie uogólnionych metod wyznaczania nośności podłoża skalnego, jego odkształcalności oraz sposobu współdziałania z konstrukcją. Czynione przy tym są próby opracowania pewnych prognoz zachowania się zarówno podłoża, jak i zapory w zmienionych warunkach po spiętrzeniu wody i nasyceniu szczelinowatego podłoża wodą pod ciśnieniem (opinie o programie).
Niezbyt dokładne rozeznanie charakterystyki podłoża skalnego powoduje, że projektant nie jest w stanie odpowiedzieć, jaki stopień spękania i szczelinowatości skały może być dopuszczalny ze względu na posadowienie zapory. Mają tu znaczenie dwa momenty. Pierwszy odnosi się do mechanicznej wytrzymałości samego podłoża, drugi do przepuszczalności i ew. wzmożonej filtracji pod zaporą. W związku z tym istnieje niewątpliwe dążenie do osiągnięcia fundamentem poziomu tzw. „zdrowej skały”.

Powoduje to głębokie i kosztowne wyłomy skalne. Każda zatem próba bardziej racjonalnego oszacowania nośności skały w zależności od jej stopnia szczelinowatości, czy nawet zwietrzenia a z tym i możliwości posadowienia zapory jest interesująca ze względu na ekonomię i koszty budowy. Pozostaje sprawa filtracji, która może być opanowana zastosowaniem odpowiednich zastrzyków (segregator aktów prawnych).

Powierzchnia fundamentu zapory może być zaprojektowana w postaci fundamentu:
- płaskiego,
- z ostrogą przednią,
- z nachyleniem płaszczyzny podstawy w kierunku górnej wody. Fundament płaski, najprostszy do wykonania, stosowany jest przy dobrej, wytrzymałej skale, gdzie nie jest wymagana duża głębokość wyłomów (promocja 3 w 1).