Wznoszenie ścian piwnic

Przy różnicy poziomu pomiędzy zwierciadłem wody i izolacją poziomą w podłodze wynoszącej do 40 cm, parcie wody równoważone jest ciężarem warstwy betonu o grubości ok. 20 cm, umieszczonej na izolacji w podłodze. W warstwie tej należy wykonać szczeliny dylatacyjne zabezpieczone przed przenikaniem wody (program uprawnienia budowlane na komputer).

Gdy poziom wody gruntowej występuje o ponad 40 cm powyżej izolacji, to zrównoważenie wyporu ciężarem warstwy betonu jest nieopłacalne ze względu na zbyt dużą jej grubość. Zabezpieczenie wykonuje się wtedy w postaci płyty żelbetowej wytrzymującej parcie wody. W tym celu na okres wykonania robót należy obniżyć zwierciadło wody gruntowej.
Podczas wznoszenia ścian piwnic nad izolacją z papy ułożoną na ławach fundamentowych (zabezpieczoną na okres wykonania robót) pozostawia się bruzdę o głębokości 5-15 cm, zależnie od grubości płyty, która będzie ułożona na izolacji, a jej podpory znajdą się w bruździe.

Po wykonaniu budynku w stanie surowym i po dostatecznym wyschnięciu murów piwnic można wykonać izolację pionową (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Na warstwie wyschniętego tynku przykleja się dwie lub trzy warstwy
papy, obmurowuje ścianką o grubości 12 cm i zasypuje wykop. Izolację w podłodze należy wykonać jak najpóźniej. Umożliwia się przez to osiadanie budynku. Po wykonaniu warstwy podłoża betonowego oraz wyrównaniu jej i zatarciu, należy odczekać aż warstwa dostatecznie wyschnie. Następnie powierzchnię należy zagruntować, a poszczególne warstwy papy przyklejać z zachowaniem odstępu między połączeniami. Po wykonaniu izolacji należy ułożyć warstwę ochronną i wykonać odpowiedniej grubości płytę betonową, a na niej podłogę (uprawnienia budowlane).

W razie wykonania izolacji pod całą budowlą najpierw układa się podłoże pod całym fundamentem. Po ułożeniu izolacji poziomej zabezpiecza się ją na krawędziach i wykonuje płytę fundamentową, a następnie ściany zewnętrzne podziemia. Po wyschnięciu ścian wykonuje się izolację pionową i obmurowuje ścianką ochronną.
Izolacje przeciw parciu wody są kosztowne i wymagają staranności wykonania. Naprawa źle wykonanych izolacji jest droga, a często niemożliwa.

Słupki betonowe

Z tego powodu w projektach ogranicza się liczbę pomieszczeń wymagających tego typu izolacji (program egzamin ustny). Rodzaj budowli lub warunki terenowe zmuszają często do zlokalizowania niektórych pomieszczeń całkowicie lub częściowo poniżej zwierciadła wody gruntowej. W tych wypadkach izolację wodoszczelną wykonuje się również wewnątrz pomieszczenia lub całej budowli. Przykład wykonania izolacji wodoszczelnej wewnątrz budynku przy dużej różnicy poziomów między zwierciadłem wody a poziomem podłogi pomieszczenia (ponad 40 cm) (opinie o programie).

W czasie wykonywania robót izolacyjnych w kolejności warstw podanej na rysunku poziom wody należy obniżyć. Zabezpieczenie izolacji wodoszczelnej składającej się z dwóch lub trzech warstw papy na lepiku jest tu wykonane jako tak zwana wanna żelbetowa. Słupki betonowe oparte o strop zabezpieczają „wannę” przed podniesieniem jej ku górze przez parcie wody na dno. W niektórych pomieszczeniach budowli wodnych, jak np. w siłowniach wodnychizolację przeciw parciu wody wykonuje się nie tylko w ścianach i podłodze, lecz również pod stropem. Wykonuje się wtedy komorę żelbetową zabezpieczającą izolację przeciw parciu wody na dno, ściany i strop (segregator aktów prawnych).

Budowle takie, jak: zbiorniki wody lub ścieków, osadniki ścieków, kanały przepływowe ścieków lub wody, baseny kąpielowe, jazy, zapory itp., wykonuje się z betonu szczelnego. W niektórych budowlanych, jak np. zbiorniki i osadniki ścieków, stosuje się powłoki bitumiczne, które oprócz uszczelnienia powierzchniowego betonu zabezpieczają go przed szkodliwym działaniem środków chemicznych zawartych w ściekach. W basenach kąpielowych stosuje się wykładziny z płytek ceramicznych, powłoki z tworzyw sztucznych lub z blach (promocja 3 w 1).