Wzrost obciążenia

Należy zaznaczyć, że dla powłoki swobodnie podpartej N_X(p ma zawsze kierunek od strefy rozciąganej do ściskanej (podobnie jak poprzednio jest uważane za dodatnie, gdy działa w kierunku wzrastania s). Przy obliczaniu momentów zginających możemy, nie popełniając większego błędu, zastąpić trapez przez prostokąt. Jest to równoznaczne z przyłożeniem każdej z 2 sił rozciągających w jednym punkcie, zaś odpowiadających im w strefie 2 sił ściskających w ich środkach ciężkości. Im mniejsza jest krzywizna w obrębie strefy, tym przybliżenie jest większe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Gdy powłoka jest niezależna od innych części konstrukcji, jej przekrój poprzeczny uważany jest za statycznie wyznaczalny, o ile naprężenia w łuku powłoki mogą być wyznaczone bezpośrednio. Nośność łuku powłoki jest całkowicie wykorzystana, gdy My w jednym punkcie osiąga najwyższą wartość. Jeśli jednocześnie wyczerpana została wytrzymałość osiowa, oznacza to, że obciążenie konstrukcji doszło do ostatecznej wartości (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jeżeli jednak siły normalne nie osiągnęły swej maksymalnej wartości, wówczas tworząca, na której występuje największy moment zginający, zachowuje się jak przegub w miarę wzrostu obciążenia. W wyniku niekorzystnego wpływu przegubu siła rozciągająca wzrasta znacznie gwałtowniej niż poprzednio, skutkiem czego rozkład sił N_x nie jest już zgodny z poprzednio, sformułowaną zasadą minimum. Rozważanie to wskazuje, że można otrzymać nieco mniejsze momenty zginające, o ile nie stosuje się zasady minimum (uprawnienia budowlane).

Momenty przekroju

Posiada to duże znaczenie dla niektórych typów powłok długich, np. dla zwykłej powłoki pilastej, gdzie ścisłe stosowanie zasady minimum prowadzi do zbyt dużych wartości momentów. Okazuje się jednak, że nadwyżka zbrojenia podłużnego w tych przypadkach jest nieznaczna w stosunku do tego, co otrzymalibyśmy z zasady minimum. Co s:ę tyczy powłok krótkich, redukowanie momentów prowadzi do znacznego wzrostu zbrojenia podłużnego (program egzamin ustny).

Momenty przekroju statycznie wyznaczalnego określone za pomocą teorii nośności granicznej są w pewnych przypadkach większe, w innych zaś mniejsze od momentów ustalonych za pomocą teorii sprężystości, co zależy od kształtu i obciążenia przekroju. W przypadkach gdy teoria nośności granicznej daje szczególnie małe wartości momentów, może się zdarzyć, że zbrojenie obwodowe powłoki zacznie odkształcać się plastycznie nawet przy dopuszczalnym obciążeniu. Nie spowoduje to załamania, lecz mogą powstać niepożądane odkształcenia (opinie o programie).

Jeżeli powłoka jest podparta na krawędziach lub związana z innymi równoległymi powłokami, nazywamy ją statycznie niewyznaczalną. Gdy np. mamy 3-krotną statyczną niewyznaczalność, to analogicznie do teorii ciągłych belek plastycznych, nośność nie będzie w pełni wykorzystana tak długo, dopóki M_v nie osiągnie największej wartości w 4 różnych punktach. Przy założeniu pełnej plastyczności, wielkości statycznie niewyznaczalne mogą być obrane dowolnie, np. można założyć, że wartość liczbowa momentu poprzecznego w 4 dowolnie obranych punktach jest jednakowa. W konsekwencji, praktycznie biorąc, momenty dla statycznie niewyznaczalnych konstrukcji określone wg teorii nośności granicznej są zawsze mniejsze niż momenty obliczone wg teorii sprężystości (segregator aktów prawnych).

Zatem, jeżeli powłoka jest projektowana na podstawie teorii nośności granicznej, mogą w pewnych punktach nawet przy obciążeniach użytkowych powstać tak znaczne momenty, że zbrojenie obwodowe zacznie odkształcać się plastycznie. Ze względu na statyczną niewyznaczalność układu nie wystąpią żadne znaczniejsze odkształcenia; jednak należy rozważyć, czy powstałe pęknięcia mogą być dopuszczone (promocja 3 w 1). Dla powłok o znacznych wymiarach w obu kierunkach (powłok o pośredniej długości) niezbędne jest zwiększenie wyniosłości przekroju celem uniknięcia powstania znacznych momentów zginających.