Wzrost temperatury pielęgnacji betonu

Ostatnie badania wskazują, że w atmosferze gorącej i suchej, jaka panuje na pustyni, wytrzymałość maleje wraz ze wzrostem temperatury, aż do jej krytycznej wartości wynoszącej ok. 30°C, lecz już w temperaturach 30-45°C może być lekka poprawa, a w każdym razie nie następuje już dalszy spadek wytrzymałości. Takie zachowanie obserwowano dla betonów bez napowietrzania i przechowywanych przy względnej wilgotności 20-70% (program uprawnienia budowlane na komputer). Jest możliwe, że obecność lub brak napowietrzenia usprawiedliwia, przynajmniej w części, różnice między badaniami Kliegera i Skalona. Wydaje się, że nie są jeszcze znane w pełni wszystkie czynniki, jakie związane są z tym problemem i zawsze należy przeprowadzić skrupulatne badania na placu budowy, nim rozpocznie się betonowanie konstrukcji w nieznanym klimacie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ogólnie jednak biorąc, można oczekiwać, że beton układany w lecie będzie miał niższą wytrzymałość niż podobny beton układany w zimie. Badania próbek przeprowadzone na wielu budowach wykazują niższą wytrzymałość betonu układanego w czasie gorącej pogody, pomimo że próbki po wyjęciu ich po 24 h z form przechowywane były w wodzie w temperaturze 18°C. Zgodnie z tym w krajach tropikalnych obserwuje się wyraźnie niższe wytrzymałości (uprawnienia budowlane).

Ponieważ wzrost temperatury pielęgnacji betonu przyspiesza prędkość wzrostu jego wytrzymałości, przeto przyrost wytrzymałości może być przyspieszony przez pielęgnację betonu w parze. Jeśli stosuje się parę o ciśnieniu atmosferycznym, tzn. temperatura wynosi poniżej 100°C, proces ten może być rozpatrywany jako szczególny przypadek dojrzewania w otoczeniu wilgotnym. Pielęgnacja w parze o wysokim ciśnieniu jest zupełnie odmienna i będzie rozpatrzona. Pielęgnację w parze stosuje się z powodzeniem dla różnych rodzajów cementu portlandzkiego, lecz nie wolno jej stosować do cementów glinowych z uwagi na niekorzystny wpływ ciepła i wilgoci na wytrzymałość tego cementu (program egzamin ustny).

Specjalne komory

Betony o niskim stosunku wodno-cementowym nadają się znacznie bardziej do pielęgnacji w parze niż mieszanki słabe. Głównym celem pielęgnacji w parze jest uzyskanie dostatecznej wczesnej wytrzymałości betonu, aby można było przystąpić do dalszych czynności związanych z produkcją elementów betonowych, takich jak zdjęcie form i opróżnienie toru naciągowego dla elementów sprężonych. Prace te można wykonać wcześniej niż przy zwykłym dojrzewaniu w wilgotnym środowisku, potrzebna jest również mniejsza przestrzeń do magazynowania pielęgnowanych elementów, co wpływa korzystnie na ekonomikę (opinie o programie). Dla wielu zastosowań ostateczna wytrzymałość betonu ma mniejsze znaczenie.

Z uwagi na charakter czynności związanych z pielęgnacją w parze ten sposób stosowany jest głównie dla produkcji prefabrykatów. Pielęgnację w parze o niskim ciśnieniu stosuje się zwykle w specjalnych komorach lub tunelach, przez które przesuwają się na taśmie transportowej elementy betonowe. Można również nad elementami betonowymi umieszczać przenośne skrzynie lub powłoki plastykowe i doprowadzać parę za pomocą odpowiednich giętkich przewodów (segregator aktów prawnych).

Ze względu na wpływ temperatury działającej we wczesnym okresie twardnienia na późniejszą wytrzymałość musi być osiągnięty pewien kompromis między temperaturami prowadzącymi do wysokiej wczesnej wytrzymałości i wysokiej wytrzymałości końcowej betonu (promocja 3 w 1). Wartości wytrzymałości betonu wykonanego na modyfikowanym cemencie przy stosunku wodno-cementowym 0,55; pielęgnacja w parze została zastosowana bezpośrednio po ułożeniu betonu. Podobnym problemem jest prędkość wzrostu temperatury przy rozpoczęciu pielęgnacji w parze. Okazuje się, że wzrost temperatury do 49°C uzyskany w czasie krótszym niż 2-3 h lub do 99°C w czasie krótszym niż 6-5-7 h od chwili zarobienia wpływa ujemnie na przyrost wytrzymałości, pomijając okres pierwszych kilku godzin; nie wolno więc dopuścić do takiego gwałtownego wzrostu temperatury.