Zabezpieczone ściany

Zastosowano w tym przypadku zabezpieczenie ścian tynkiem zbrojonym na warstwie styropianu. Wszystkie prace wykonywano z rusztowań wiszących (program uprawnienia budowlane na komputer). W celu zawieszenia siatek zbrojeniowych stanowiących konstrukcję nośną dla warstwy tynku zewnętrznego wykorzystano istniejące kotwy stalowe z prętów 0 28 mm, mocujących prefabrykaty do ściany monolitycznej, a mianowicie do głowic kotwi przyspawano pręty 0 8 mm, długości 16 cm. Następnie całą ścianę oklejono styropianem, zawieszono siatki zbrojeniowe i przymocowano cienką siatkę podtynkową, a potem wykonano warstwę tynku trój- warstwowego. Tak zabezpieczone ściany nie przemarzają już i nie przeciekają (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pierwsze budynki z zastosowaniem żużlobetonowych prefabrykatów wzniesiono w Warszawie wg technologii Kleyffa w 1954 r. Następne rozwiązania nazywano od osiedla, na którym je realizowano - typ Kasprzak. Budynki typu Kleyffa różnią się od budynków typu Kasprzak tym, że mają portfenetry, natomiast typu Kasprzak - loggie. W Łodzi budynki te mają balkony (loggie) i nazywane są typu Kleyffa.

W czasie eksploatacji budynków stwierdzono występowanie następujących wad ścian zewnętrznych:

• przecieki przez złącza ścian zewnętrznych,
• przecieki przez powierzchnię prefabrykatów,
• przemarzanie ścian w poziomie wieńców stropowych oraz partii ścian szczytowych przy narożach,
• pęknięcia na złączach prefabrykatów ścian zewnętrznych i na styku ścian ze ścianami wewnętrznymi (uprawnienia budowlane).

Stwierdzono również liczne przecieki przez stolarkę okienną i balkonową oraz przez styki stolarki z ościeżami. Usunięcie usterek polegało na ociepleniu ścian szczytowych wieńców oraz na zabezpieczeniu spoin w ścianach podłużnych (program egzamin ustny).

Ściany szczytowe

Ściany szczytowe ocieplono styropianem grubości, który nakładano na uprzednio wstrzelone kołki (bolce) stalowe długości 8 cm. Ponadto styropian przyklejano do ściany lepikiem na gorąco. Styropian układano na całej powierzchni ściany szczytowej oraz na fragmentach ścian podłużnych, tj. do ramek żelbetowych pierwszych okien i na wysokość od spodu najniższego wieńca do górnej krawędzi ściany poddasza (opinie o programie). Na przyklejony styropian układano siatkę Rabitza, mocując ją prętami 0 3,5 mm do wystających wstrzelonych kołków. Na siatkę narzucono następnie zaprawę cementową. Wieńce wystające z lica podłużnego budynku, ocieplono styropianem, podobnie jak ścianę szczytową.

W ścianie podłużnej spoiny między prefabrykatami oczyszczono ze starej zaprawy i wypełniono powtórnie świeżą zaprawą. Następnie całą powierzchnię pokryto siatką Rabitza i przymocowano ją do kołków stalowych długości 5 cm wstrzelonych w liczbie ok. 4 szt./m² powierzchni ściany. Przy wieńcach i ramkach okiennych wykonano prawidłową obróbkę blacharską.

Tak przygotowaną elewację pokryto następnie szlachetnym tynkiem trój warstwowym, a przy ramkach okiennych zostawiono w tynku bruzdy, które wypełniono Olkitem. W Łodzi natomiast - zamiast wykonania tynku zbrojonego siatką Rabitza - zastosowano wyprawę lekką, zbrojoną tkaniną z włókna szklanego. Do przyklejania styropianu i tkaniny stosowano mieszaninę z kleju lateksowego i cementu. Jako wyprawę zewnętrzną zastosowano masę tynkarską PMT. Rodzaj kleju, sposób przyklejania oraz rodzaj faktury zewnętrznej opracowano korzystając z doświadczeń Ośrodka Techniki i Projektowania Budownictwa „Warszawa” (ORTiP) (segregator aktów prawnych).

W jednym z osiedli zrealizowano budynki 5-kondygnacyjne ze ścianami szczytowymi z prefabrykatów żużlobetonowych. Budynki te mają układ poprzeczny. Wewnętrzne ściany nośne i stropy wykonano z żelbetowych elementów cegły żerańskiej. Ściany szczytowe grubości 49 cm wykonano z bloków z pumeksobetonu marki 70, z gotową fakturą zewnętrzną grubości 2 cm. Ściany podłużne o grubości 24 cm wymurowano z bloczków z betonu komórkowego, a ścianki kolankowe na ścianach szczytowych wymurowano z cegły (promocja 3 w 1).