Zacienione płaszczyzny

Nasyp kolejowy biegnie lekkim lukiem tworząc niemal amfiteatr wklęsły ku rzece - pociąg pędzi po nim zbliżając się ku mostowi, a zarazem przesuwając się wzdłuż brzegu. Przed nami zaś przesuwa się panorama centrum Warszawy widziana zrazu z lekka od północy (zacienione płaszczyzny północne budowli miękko kontrastują z łagodnym oświetleniem elewacji wschodnich), potem zaś frontalnie i wreszcie - przy wlocie na most - nieco od południa (program uprawnienia budowlane na komputer). Skarpa zryta malowniczymi wąwozami, otulona zielenią dźwiga koronę zabudowy historycznej.

Piętrzą się w kilku kulisach miasta - coraz wyższych i coraz dalej położonych - tarasy zamkowe i bryła katedry, domki mariensztackie i kościół św. Anny, pałac Rady Ministrów i były hotel Europejski, klasztory i kościoły Karmelitów i Wizytek, Uniwersytet i wieże świętokrzyskie, pałac Ostrogskich i domki Nowego Światu, Muzeum Narodowe i gmach KG PZPR. Za tym wszystkim w następnej kulisie sylwetowej przesuwają się kontury soczystej kopuły Zuga i gmachu hotelu „Warszawa". Całą tę świetną wstęgę zakutej w kształt architektoniczny historii zamykają od południa widoczne z daleka dwie wieże kościoła Zbawiciela (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zakończeniem od północy jest tu zespół pionów nowomiejskich i staromiejskich z kopułką Sakramentek, wieżami Franciszkanów i Paulinów, ciężkim masywem katedry, obok której zieje bolesna dziś jeszcze szczerba. Już wkrótce dźwignie się tu Zamek - dominanta, układu zabytkowego, która zwiąże w całość piony starej Warszawy, sprzęgając je z dominantą miasta - wieżycą Pałacu Kultury i Nauki najgłębiej i najwyżej wznoszącej się nad stolicą. Występuje ona nad masywem śródmieścia na odcinku już pozbawionym akcentów sylwetowych, pozostawiając na prawo od siebie wieże świętokrzyskie i szczyt byłego „Prudentialu" (uprawnienia budowlane).

Lekki zarys

Opiera się na konturze swych przypór widniejących jeszcze ponad zabudową miasta. Począwszy od tego punktu sylweta gmachu staje się coraz lżejsza przeświecając na zwieńczeniach kolejnych uskoków przejrzystymi galeriami, roztapiając się na tle nieba ostrymi pinaklami attyk, wklęsłym zarysem sklepienia najwyższej bryły, po czym raz jeszcze pęcznieje w soczysty węzeł kuli, nad którą wystrzela już tylko iglica zwężająca się ku górze i coraz bardziej nieważka (program egzamin ustny).

Ten lekki zarys, pełen poezji i mocy, zbiera władczo w jedną całość budowle krawędzi skarpowej ; piętrząc się wysoko nad nimi koresponduje ze starymi budowlami i wieżami kształtem swej sylwety. Tak charakterystyczny dla Warszawy, a zwłaszcza często powtarzający się w zabudowie skarpowej zwarty czworoboczny kształt bryły uzyskuje nową, swoistą parafrazę w zrębie głównej wieżycy Pałacu (opinie o programie). Motyw wieńczącego hełmu roztapiającego się na tle nieba przeażurowanymi prześwitami i szeregiem zawęźleń swej kopuły, pnącego się wzwyż ku ostrym szpicom iglic i krzyżów podchwycony zostaje w architekturze Pałacu, dźwignięty na niebotyczną wysokość, uwielokrotniony i przetrawestowany w sposób indywidualny. W ten sposób sylweta Pałacu staje się swoistym wyrazem motywów przewodnich tkwiących w panoramie miasta, próbą kontynuacji jej kolorytu architektonicznego (segregator aktów prawnych).

Podążając mostem i nasypem podskarpowym obserwujemy, jak zarys Pałacu materia- lizując się coraz bardziej pogrąża się niżej i niżej za wyrastającymi na pierwszym planie zabudowaniami lewobrzeżnej Warszawy, za ogrodami i pałacykami Skarpy. Pociąg wbiega do tunelu; po kilku minutach, gdy wychodzimy z dworca śródmiejskiego, piętrzą się nad nami portyki i ryzality, przypory i zwieńczenia Pałacu (promocja 3 w 1). Budowla, której kontur majacząc z dala jak fantastyczna zjawa sygnalizował zbliżanie się do stolicy, której lapidarny kształt przed chwilą wieńczył panoramę nadrzeczną wielkiego miasta, staje teraz przed nami w całym bogactwie plastyki i gry światłocieni. Wokół Pałacu wyrasta wielkie założenie: plac Stalina - centralny zespół Warszawy.