Zaczyn cementowy

Beton jest tworzywem otrzymywanym przez zmieszanie kruszywa (tzw. wypełniacza) ze spoiwem, które w wyniku reakcji fizykochemicznych wiąże stos okruchowy w monolityczną całość. Jest to definicja ogólna, gdyż zależnie od celu, któremu beton ma służyć, jako wypełniacza można użyć różnorodnych materiałów nieorganicznych i organicznych; podobnie spoiwo może być wytworzone na bazie nieorganicznej (cement, wapno) i organicznej (bitumy, żywice) (program uprawnienia budowlane na komputer).

W zwykłym betonie konstrukcyjnym wypełniaczem jest kruszywo kamienne, a spoiwem cement zmieszany z wodą, czyli zaczyn. Według normy PN-75/B-06250 jako beton zwykły określa się beton o gęstości pozornej nie mniejszej niż 1,8 kg/dm³, wykonany przy użyciu zaczynu cementowego i kruszywa mineralnego (kamiennego) o największych ziarnach większych niż 5 mm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zgodnie z terminologią stosowaną w fizyce kruszywo i cement, rozpatrywane w stanie suchym, stanowią grube układy dyspersyjne, w których przenikają się dwie fazy, tj. kruszywo i powietrze lub cement i powietrze. Zaczyn cementowy jest układem dyspersyjnym, w którym występują 3 fazy, tj. cement, woda oraz w niewielkiej ilości powietrze, zależnie od dokładności mieszania tych składników (uprawnienia budowlane). Jeżeli zaczyn zmiesza się z kruszywem drobnym o średnicy poniżej 2 mm, otrzyma się zaprawę, podobnie przez zmieszanie zaprawy z kruszywem grubym otrzyma się mieszankę betonową, a po jej stwardnieniu beton. Mieszankę betonową można traktować jak układ polidyspersyjny, w którym fazę stałą stanowi kruszywo, a fazę ciekłą zaczyn cementowy. Układ ten jest układem heterogenicznym, gdyż istnieją granice między fazami (program egzamin ustny).

Mieszanka betonowa

Mieszanka betonowa występuje w czasie procesu technologicznego w dwu różniących się między sobą stanach strukturalnych. Bezpośrednio po zmieszaniu wykazuje ona cechy typowe dla cieczy lepkiej. W tym stanie mieszanka betonowa może zawierać dość znaczną ilość fazy powietrznej (opinie o programie). Po ułożeniu mieszanki w formach i jej zagęszczeniu, tj. usunięciu w miarę możliwości fazy powietrznej, otrzymuje się tworzywo o cechach pośrednich między cieczą a ciałem stałym. Przy zastosowaniu do mieszanki stosunkowo małej ilości wody i po bardzo energicznym zagęszczeniu można w pewnym stopniu mieszankę traktować już jako ciało pseudo stałe, gdyż takie elementy jak płyty, belki, próbki betonowe mają zdolność zachowania swego kształtu zaraz po zagęszczeniu i rozformowaniu. Objętość powietrza, która pomimo zagęszczenia pozostała w mieszance betonowej, z pominięciem powietrza zawartego w ziarnach kruszywa, wyrażoną w stosunku do objętości betonu, nazywa się porowatością mieszanki betonowej (segregator aktów prawnych). Porowatość powinna być jak najmniejsza, gdyż z jej wzrostem ulegają pogorszeniu wszystkie właściwości betonu zwykłego.

Po pewnym czasie, który ze względów ekonomicznych należy za pomocą różnych środków i zabiegów jak najbardziej skrócić, w mieszance stają się widoczne zmiany fizykochemiczne, z którymi związany jest wzrost wytrzymałości tworzywa. Beton po okresie twardnienia powinien uzyskać wytrzymałość założoną projektem konstrukcyjnym, gwarantowaną przez producenta, zanim konstrukcja przejmie pełne obciążenie (promocja 3 w 1).

W pojęciu wytrzymałości betonu mieści się także inna podstawowa jego cecha, mianowicie jednorodność jego struktury, która gwarantuje uzyskanie założonej wytrzymałości w każdym punkcie konstrukcji.