Zagadnienia pomiarów

Na podstawie pomiarów kontrolnych sporządza się szkic, na którym rysuje się położenie poszczególnych elementów konstrukcyjnych. Przyrząd do pionowego ustawiania płyt i słupów W czasie „opłażu Opi, w tekelementów wskazują strzałki, pod którymi ) wypisuje się wartości liczbowe wychyleń. Trwałe połączenie sąsiednich płyt można wykonać dopiero po przeprowadzonej kontroli geodezyjnej. Zagadnienia pomiarów i badań odkształceń obiektów budowlanych i gruntów występują we wszystkich działach budownictwa i w górnictwie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Szczególnie aktualne są te zagadnienia obecnie w związku z rozwojem budownictwa wielkich zakładów przemysłowych i nowych okręgów górniczych. Pomiary odkształceń powinny być wykonywane dla kontroli bezpieczeństwa wielkich obiektów. W okresie poprzedzającym budowę dotyczą one podłoża, zaś w czasie budowy i eksploatacji również samej budowli. Prowadzone są także pomiary badawcze odkształceń w celu zbadania prototypów projektów nowych konstrukcji budowlanych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Szczególnym zagadnieniem są badania profilaktyczne ostrzegające przed zagrożeniami budowli i powierzchni terenu w związku ze szkodami górniczymi, spowodowanymi eksploatacją górniczą.

Przedmiotem geodezyjnych badań odkształceń jest również stwierdzanie i wyznaczanie wielkości ruchów wierzchołków górskich, lodowców, osuwisk, a także większych powierzchni skorupy ziemskiej zarówno dla celów naukowych, jak i praktycznych (uprawnienia budowlane). Przy pomiarach odkształceń można wyznaczać ruchy względne lub bezwzględne badanych punktów. W pierwszym przypadku przyrządy pomiarowe, jak wahadła, piony optyczne i inne, umieszczone są wewnątrz lub na obserwowanym obiekcie i biorą udział w ruchu budowli, rejestrując przesunięcia pewnej części elementów względem elementów innych lub względem najbliższego podłoża. Kierunki i wielkości bezwzględnych przesunięć w przestrzeni można ustalać metodami geodezyjnymi, wyznaczając położenie punktów badanej budowli lub terenu w stosunku do punktów stałych (program egzamin ustny). Pełny obraz zachowania się obiektu może dać łączne wyznaczenie jego ruchów względnych i bezwzględnych. Stosuje się następujące metody geodezyjnych pomiarów odkształceń: triangulacyjną, tyczenia, niwelacji precyzyjnej i fotogrametryczną.

Metoda triangulacyjna

Metoda triangulacyjna (trygonometryczna) umożliwia wyznaczenie zmiany położenia dowolnej liczby punktów w przestrzeni (w płaszczyźnie poziomej i pionowej) (opinie o programie). Badania polegają na założeniu i powtarzaniu w ustalonych odstępach czasu pomiarów sieci triangulacyjnej składającej się z punktów odniesienia (stałych) i punktów badanych (ruchomych). Punkty odniesienia są to stanowiska obserwacyjne i punkty nawiązania, z których również mogą być prowadzone obserwacje. Stanowiska obserwacyjne znajdują się w pobliżu badanego obiektu i dlatego mogą ulegać przesunięciom, które jednak łatwo jest wyznaczyć na podstawie pomiaru kierunków do bardziej oddalonych od obiektu punktów stałych (punktów nawiązania). Punkty nawiązania należy obierać w miejscach nie narażonych na odkształcenia i utrwalać znakami w sposób zapewniający ich stałość (segregator aktów prawnych).

Zasadę pomiarów triangulacyjnych do badań odkształceń w przypadku najprostszym, tzn. przy założeniu stałości stanowisk i punktów nawiązania. Aby ustalić przesunięcia badanego punktu P, wyznaczamy jego położenie w stosunku do punktów odniesienia w ustalonych odstępach czasu. Porównując wyniki dwóch pomiarów — pierwotnego P₀ i aktualnego P_u otrzymujemy wielkość i kierunek przesunięcia P₀ Pi. Na stanowisku A wyznaczamy kierunki nawiązujące Ki, Ki, K₃ oraz kierunek wcinający K_A do punktu P, zaś na stanowisku B — kierunki nawiązujące K_Ą, K_s, K₆, K-, oraz kierunek wciągający K_B. Wyniki pomiarów pierwotnego i aktualnego kierunków nawiązujących (do punktów stałych) będą się różniły tylko o błędy obserwacji, natomiast kierunki wcinające do badanego punktu ruchomego P dadzą wyniki K_A i K_A przy pomiarze pierwotnym oraz różniące się w stosunku do nich wyniki K’_A i Kg przy pomiarze aktualnym. Różnice A_a = = K_a — K_a oraz A_B = K’_B — Kg, obliczone po wzajemnym zorientowaniu wszystkich kierunków nawiązujących z obu pomiarów, dadzą wielkości przesunięć kątowych, z których można również wyznaczyć wektor przesunięcia (promocja 3 w 1).