Załamanie światła

Diament krystalizujący w układzie regularnym normalnie nie wykazuje podwójnego załamania światła. Wskutek jednak wewnętrznych odbić może ono niekiedy wystąpić może być także związane z obecnością wrostków obcych minerałów w diamencie. W obu przypadkach w mikroskopie polaryzacyjnym widoczne są zjawiska interferencyjne charakterystyczne dla ciał dwójłomnych (program uprawnienia budowlane na komputer).
Diament odznacza się wyjątkowo dużym współczynnikiem załamania światła, wynoszącym ponad 2,4 (dla światła sodowego 2,417), gdy olbrzymia większość minerałów ma współczynniki poniżej 2.

Dla światła czerwonego i fioletowego współczynniki załamania różnią się o 0,044. Tak silną dyspersję wykazuje tylko niewiele minerałów lub sztucznych substancji. Z kamieni szlachetnych podobnie wysoką wartość dyspersji ma jedynie benitoit, a zbliżoną cyrkon (0,038). Dyspersję wyższą nieco niż diament mają tytanit, demantoid i rutyl, a z substancji sztucznych karborund (węglik krzemu) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Dzięki tym własnościom diamenty mają bardzo silny połysk i grę barw, czyli tzw. ogień widoczny zwłaszcza w diamentach szlifowanych, czyli brylantach. Połysk ten nazywa się diamentowym.
Wysoki współczynnik załamania światła diamentu sprawia, że całkowite odbicie światła następuje już przy kącie padania równym 24,5°. Wskutek silnego rozszczepienia światła w diamencie występuje piękna gra barw odbitych promieni, które otaczają kamień oszlifowany jak gdyby tęczową aureolą (uprawnienia budowlane).

Inne własności. Podgrzewanie lub naświetlanie diamentów może wywołać zmianę ich barw. Nie ma to jednak praktycznego znaczenia. Najbardziej obojętnie reagują na ogrzewanie kamienie bezbarwne i żółtawe, najbardziej zaś wrażliwe są kamienie zielone, które stają się bezbarwne lub przyjmują odcień żółtawy. Naświetlanie promieniami nadfioletowymi nie daje rezultatu, a zmiany występujące przy naświetlaniu promieniami Roentgena są nieznaczne (program egzamin ustny). Wyraźne zmiany barw wywołuje poddanie działaniu pierwiastków promieniotwórczych. Bezbarwnym kamieniom można w ten sposób nadać barwę niebieską, żółtą JD brunatną. Przez poddanie diamentów promieniowaniu radu można rozjaśnić ich żółte barwy. Skutki działania tych promieni być jednak niebezpieczne, ponieważ naświetlane kamienie się radioaktywne i mogą szkodliwie oddziaływać na skórę nudzących je osób (opinie o programie).

Niebieskawa barwa

Najnowsze badania wykazały, że bezbarwnemu (białemu) można nadać barwę niebieską, zieloną, brunatną lub przez bombardowanie cząstkami o wysokiej energii, jak elektrony, protony, cząstki a itd., lub promieniami y. W celu promieni y można użyć odpowiednich radioaktywnych, jak kobalt 60Co, lub zastosować bombardowanie elektro- :m: np. z tarczy wolframowej.
Wiele prób nadawania naturalnym diamentom sztucznego zabarwienia przez działanie na nie różnego promieniowania podjęto ?»: drugiej wojnie światowej, kiedy na wielką skalę rozpoczęto badania energii jądrowej. Szczególnie interesujące jest napromienione diamentów elektronami w celu uzyskania najbardziej odmian niebieskawych.

Barwa niebieskawa takich diamentów jest ograniczona do powierzchni, dochodząc do głębokości (segregator aktów prawnych). Diamenty te niemal nie różnią się od diamentów o odcieniu niebieskawym. Odróżnić je jednak można badając :h absorpcję w ultrafiolecie i podczerwieni.
Przez naświetlenie diamentu neutronami uzyskuje się barwę, która przy dalszym naświetlaniu przechodzi w barwę ciemną aż do czarnej.

Uzyskane w ten sztuczny sposób barwy diamentów ulegają zmianie przy ich podgrzewaniu, przechodząc w różne odcienie barwy żółtej aż do brunatnej. Po ogrzaniu diamentu, który uzyskał barwę wskutek poddania go promieniowaniu radu następuje powrót do naturalnej barwy pierwotnej (promocja 3 w 1). Na zmniejszenie intensywności sztucznego zabarwienia diamentów wpływa również szlifowanie, co przypuszczalnie wiąże się z rozgrzewaniem ich podczas lej czynności.