Zaprawy lekkie

Zaprawy lekkie (ciepłochronne) na kruszywie porowatym, np. żużlowym zawierają wody 1,6 raza więcej, przy czym w jednym i drugim przypadku zaprawy czysto wapienne zawierają ok. 20% więcej wody od cementowo-wapiennych. Początkowe wilgotności zapraw (program uprawnienia budowlane na komputer).
Przyjmując, że część wody zużywa się na proces wiązania oraz dopuszczalną wilgotność 2-4%, zestawiono ilości wody zbytecznej stanowiącej początkowe zawilgocenie budowlane.
Wilgotność początkowa tynków zależy od konsystencji zaprawy.

W celu stworzenia warunków wysychania murów pozostawia się je na pewien okres bez otynkowania. Ze względów zdrowotnych zalecenie takie było od dawna ujęte w prawodawstwie budowlanym (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Dawne przepisy pozwalały tynkować mury dopiero w następnym roku po wystawieniu budynku w surowym stanie. Przede wszystkim chodzi tutaj o warunki zdrowotne, lecz nie mniej ważne są inne względy praktyczne, jak zapobieganie niszczeniu stolarki, mebli, urządzeń instalacyjnych, ochrona przed grzybem drzewnym itp.
Obecnie wobec rozwoju techniki osuszania, tynkowanie przeprowadza się w niedługim okresie po wystawieniu murów. Jednakże powinny być zachowane pewne warunki dla wilgotności murów przed otynkowaniem, których nie należy przekraczać. Wilgotności muru bowiem i tynku są współzależne (uprawnienia budowlane).

Tynk nie może być osuszony, jeżeli nie jest osuszona ściana, na której tynk będzie ułożony. Wyjątek może stanowić zaprawa ułożona na warstwie izolacji wodoszczelnej.
Odbiór tynków przeprowadza się zgodnie z PN-58/B-10100. Jeżeli na żądanie odbiorcy ma być sprawdzona przyczepność tynków do podłoża, badanie przyczepności należy wykonać zgodnie z PN-57/B-04500 (program egzamin ustny).

Wykonanie robót wykończeniowych

Wykonanie robót wykończeniowych na ścianach w postaci oblicówek, boazerii i malowania wymaga tynków suchych. W przypadku wykonania robót malarskich lub tapetowania na tynkach wilgotnych następuje niszczenie powłok, występowanie plam i odparzanie tynków. Szczególnie wilgotne tynki gipsowe, pokryte warstwami farb olejnych ulegają szybkiemu zniszczeniu wskutek gromadzenia się wilgoci pod powłoką farby. Liczne badania za granicą i w Polsce wykazały szkodliwość wilgoci mieszkaniowej na zdrowie mieszkańców (opinie o programie).

Zawilgocenie przede wszystkim odbija się na współczynniku przewodności cieplnej, a mianowicie:
- zawilgocenie podwyższone o l°/o (objętościowo) od stanu suchego powoduje zwiększenie współczynnika przewodności cieplnej dla materiału przegrody o 30%;
- podwyższenie wilgotności od stanu suchego do 2,5% zwiększa l o 55%;
- podwyższenie wilgotności od stanu suchego do 5% podwyższa X o 75% (segregator aktów prawnych).
Przy zastosowaniu racjonalnego budownictwa i osuszania budowli możliwe jest osiągnięcie obniżenia wilgoci w murach do 4%. Jest to norma na ogół zadowalająca wymagania sanitarne. Do stworzenia takich warunków potrzebne są: racjonalny dobór materiałów, dobra wentylacja i właściwe zaprojektowanie przegród budowlanych. Jednakże należy dążyć do stworzenia takich warunków eksploatacji, ażeby osuszanie postępowało nadal i wilgotność budowli spadła do 2%.
Trzeba tu uwzględnić dużą rolę, jaką odgrywa materiał. Nie wszystkie materiały udaje się podciągnąć pod przyjęte normy sanitarne dotyczące wilgotności budynku. Przy takim materiale jak bloki żużelbetonowe, które mają dużą chłonność wilgoci, nie można utrzymać zalecanych niskich norm zawilgocenia.

Dopuszczalna zawartość wilgoci w podkładach przy wykonywaniu podłóg z płytek i wykładzin PCW nie może przekraczać: dla podkładu cementowego 3%, dla podkładu gipsowego i estrichgipsowego 2%.
Wilgotność zaprawy w murze szybko spada z powodu wsiąkania w cegłę (promocja 3 w 1).

Jeżeli cegła jest dostatecznie sucha, to po trzech godzinach zaprawa wapienna traci wilgoć z 24 do 12%, a wapienno-cementowa z 18 do 6%.
Proces zanikania wilgotności materiałów budowlanych jest przeciwieństwem sorpcji i nazywa się desorpcją. Wysychanie materiału wilgotnego zaczyna się od zetknięcia z nagrzanym powietrzem.