Zasadowy fosforan żelaza

Zasadowy fosforan żelaza, magnezu i glinu, o barwie niebieskiej, przypominającej lazuryt (lapis lazuli). Występuje w jednoskośnych kryształach i zbitych skupieniach o połysku szklistym i wyraźnym pleochroizmie. Wykorzystywany jest jako kamień dekoracyjny. Występuje w Szwecji, Austrii (okolice Salzburga), Brazylii (Minas Gerais), w Indiach, Madagaskarze i w USA (Północna Karolina i Georgia) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Malachit jest zasadowym węglanem miedzi o wzorze Cu2[(0H)2|C03], o składzie chemicznym podobnym do azurytu. Rzadko tylko tworzy drobne kryształy; normalnie występuje w postaci nalotów, naskorupień i skupień włóknistych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Na ogół tworzy nieregularne, nieprzezroczyste masy o pięknej barwie zielonej, zwanej zielenią malachitową. Malachit ma twardość 4, doskonale się poleruje, ujawniając często urozmaiconą wewnętrzną budowę. Jako kamień dekoracyjny był używany już w starożytności. Niektóre świątynie greckie, np. Diany w Efezie, były wyłożone malachitem. Znana świątynia św. Zofii w Konstantynopolu zawierała wiele fragmentów dekoracyjnych z malachitu.
Malachit jest charakterystycznym minerałem strefy utleniania złóż miedzi (uprawnienia budowlane).

Bardzo znane są wystąpienia tego minerału na Uralu gdzie od dawna był wydobywany i używany w celach zdobniczych i dekoracyjnych. W kopalniach uralskich wydobywano ogromne bryły malachitu, a w niektórych muzeach, np. w Muzeum Instytutu Górniczego w Leningradzie, znajdują się piękne okazy o masie ponad 1000 kg. Ze względu na obfite występowanie na Uralu różnych odmian malachitu stał się on szczególnie ulubionym kamieniem w Rosji. Wyrabia się z niego różne drobne przedmioty i ozdoby jubilerskie, jak szkatułki, popielniczki, przybory do pisania, broszki, naszyjniki itp. Większe skupienia malachitu znajdują zastosowanie jako bardzo ceniony materiał dekoracyjny, w postaci okładzin wnętrz, np. w słynnej sali malachitowej w Ermitażu w Leningradzie (program egzamin ustny).

Kamieniarscy mistrzowie uralscy

Kamieniarscy mistrzowie uralscy potrafią wycinać z malachitu cienkie płyty, tzw. fornir malachitowy, którym wykładają duże nieraz powierzchnie, zestawiając obok siebie podobne desenie tak, że całość robi wrażenie jednolitego monolitu o efektownym wzorze. W Polsce spotykany w Górach Świętokrzyskich, zwłaszcza w okolicach Kielc oraz na Dolnym Śląsku. W XVIII w. z wydobywanego w Chęcinach malachitu wykonano szlifowane płyty zdobiące pokoje króla Stanisława Augusta (opinie o programie).

Siarczek żelaza FeS2 występuje w przyrodzie w dwóch odmianach: jako należący do układu rombowego markasyt i krystalizujący w układzie regularnym piryt. Markasyt jest znacznie rzadszy od pospolitego pirytu. Jest on mniej trwałą modyfikacją siarczku żelaza i na powietrzu szybko ulega rozkładowi, rozsypując się na proszek. Ozdoby rzekomo z markasytu są zazwyczaj wykonywane z pirytu; pomyłka ta pochodzi z XVIII w., kiedy odróżnienie obu odmian nie było pewne i ozdoby pirytowe nazywano markasytowymi.
Jest to niewłaściwa nazwa wstęgowanego marmuru występującego m.in. w Meksyku, Algierze, Egipcie, Argentynie i w USA. Marmur ten nazywany jest również niewłaściwie onyksem meksykańskim. Skała ta służy do celów dekoracyjnych (segregator aktów prawnych).

Podobna jest niekiedy do niektórych odmian serpentynitu, od którego łatwo ją odróżnić po reakcji z rozcieńczonym kwasem solnym (burzy się wskutek wydzielania się C02).
Jest to uwodniony krzemian sodu, krystalizujący w układzie rombowym. Twardość jego wynosi 5,5 w skali Mohsa, gęstość 2,20-2,25 g/cm3.

Najczęściej występuje w nieprzezroczystych przeświecających, włóknistych agregatach o połysku jedwabistym, barwy białej, szarej oraz żółtawej i brunatnożółtawej. Występuje w Norwegii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych (promocja 3 w 1).
Jest to nazwa kości „słoniowej”, tj. siekaczy, niewłaściwie zwanych kłami, a także innych kości zwierząt z okresu plejstocenu (mamuty i mastodonty). Kości te są pięknie zabarwione na niebiesko.