Zastosowanie pokryć powłokowych

W miejscach szczególnych (np. wklęsłości, naroża i in.) powłoki wzmacnia się welonem szklanym lub tkaniną z włókna szklanego. Zastosowanie pokryć powłokowych jest szczególnie wskazane na betonowych prefabrykatach falistych lub fałdowych. Powłoki nanosi się w kilku warstwach; grubość każdej warstwy wynosi 0,3 mm, a grubość powłoki najczęściej 0,5-1,5 mm. Podłoże cementowe należy uprzednio zafłuatować. W takich miejscach, jak spoiny między prefabrykatami, przy rynnach, korytach itp. powłokę wzmacnia się taśmami samoklejącymi (program uprawnienia budowlane na komputer).

Do krycia dachów najczęściej stosowane są proste lub faliste blachy stalowe czarne i ocynkowane, blachy cynkowe, miedziane i aluminiowe. Twarda, a więc trudna w obróbce, blacha stalowa jest bardzo podatna na rdzewienie. Zabezpiecza się ją przez malowanie farbą olejną, pokostowanie, pokrywanie farbą antykorozyjną, wykonywane fabrycznie ocynkowanie lub pasywowanie (zabezpieczanie chemiczne). Blacha stalowa stosowana jest obecnie niezbyt często, gdyż jest materiałem deficytowym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Produkowana obecnie blacha (wg PN-79/H-92202), stosowana do krycia dachów o niewielkim spadku (ok. 17°), ma wymiar arkusza 0,7 x 1,4 m i grubości 0,45, 0,50, 0,55, 0,60, 0,65 mm. Arkusze blachy powinny mieć gładką powierzchnię, bez zawalcowań, widocznych pęknięć, dziur i plam korozyjnych. Sprawdza się również odchylenia arkuszy od płaszczyzny (wzornikiem lub metrem), równość ich cięcia (kątownikiem) oraz łamliwość (wykonując podwójny rąbek zbity drewnianym młotkiem i ustalając czy nie spowodowało to pęknięcia lub zarysowania) (uprawnienia budowlane).

Blachę przechowuje się w suchych, zamkniętych pomieszczeniach, transportuje bez opakowania w starannie ułożonych stosach. Ponieważ arkusze ulegają w transporcie odkształceniom, sortuje się je przed rozpoczęciem układania, przyjmując za kryterium ukosy (program egzamin ustny). Gdy wynoszą one do 3 mm arkusze zalicza się do prostych i przeznacza na pokrycie połaci dachowych, gdy jedna z krawędzi jest ukośna (z ukosem ponad 3 mm) arkusza używa się do skrajnych części dachu (przy kalenicy lub okapie), gdy zaś obie są ukośne do obróbki kominów, pokrycia murów ogniochronnych itp.

Cięcie blachy

Podstawowe czynności i narzędzia blacharskie. Odmierzanie wymiarów połaci dachowych i wyznaczanie linii wykonuje się sporządzając odpowiednie rysunki pokrycia; następnie opracowuje się szczegóły wykonania i specyfikację materiałów (opinie o programie). Wymiary przenosi się z rysunku technicznego na arkusze blachy, stosując odpowiednie narzędzia linijkę, metrówkę, kątomierz, cyrkiel z podziałką do mierzenia rozstawu jego nóżek, znacznik z płaskownika, rysik i in. Do elementów większych lub bardziej skomplikowanych celowe jest wykonanie wzorników.

Cięcie blachy wykonuje się nożycami ręcznymi, stołowymi lub mechanicznymi.. Nożyce stołowe mają górny nóż ruchomy, dolny zaś przymocowany do stołu warsztatowego. Ruchomy nóż jest dźwignią zrównoważoną przeciwciężarem. Do otrzymania żądanej szerokości obcinanej blachy służy przesuwna listwa oporowa. Nożyce gilotynowe tną blachę długości ponad 2 m i stanowią podstawowe wyposażenie warsztatów blacharskich (segregator aktów prawnych).

Przyginanie blachy można wykonywać ręcznie:

1. przez pobijanie młotkiem drewnianym na desce lub stole blacharskim zaopatrzonym na jednej z krawędzi w kątownik,
2. przez pobijanie młotkiem na zaginadle,
3. przyrządami drewnianymi lub stalowymi ze szczelinowymi uchwytami,
4. różnego rodzaju szczypcami blacharskimi.

Do gięcia maszynowego służą różnego typu krawędziarki. Działają one w ten sposób, że arkusz blachy wsuwa się między listwę stałą, przyśrubowaną do krawędzi stołu, a zaostrzoną listwę dociskową, znajdującą się w górze maszyny. Trzecia listwa ruchoma obraca się i naciska na blachę, zaginając ją pod potrzebnym kątem (promocja 3 w 1).