Zastrzyki cementowe

W naszej praktyce wykonane zostały duże prace zastrzykowe w latach 1936-37 przy fundamentowaniu zapory wodnej w Rożnowie (program uprawnienia budowlane na komputer). Zastrzyki były wówczas wykonywane z dołu ku górze w dwóch szeregach otworów, wprowadzonych w odległościach 6 m jeden od drugiego w rozstawie mijankowym z dodaniem trzeciego szeregu płytszego. Znaczną część otworów przewiercono pod kątem 30° do pionu, aby przeciąć pochyłe uwarstwienia skały możliwie pod kątem prostym. Chłonność cementu na 1 m otworu zastrzykowego wahała się w bardzo dużych granicach: niekiedy skała nie przyjmowała w danym miejscu ponad 100 kg, wykazując jednak w tej okolicy przeciętną chłonność 600 kg, a w oddzielnych przypadkach pochłaniała 2700 kg i nawet 5000 kg na m (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W gruntach skruszonych zastrzyki cementowe można stosować tylko przy dostatecznie grubym uziarnieniu gruntu. Odpowiada to współczynnikowi filtracji ponad 0,1 cm/sek. Zaniedbanie tego warunku łatwo może mieć ten skutek, że zaczyn cementowy nie będzie mógł rozejść się w gruncie i zamiast zeskalonej masy wytworzą się w gruncie betonowe kije (uprawnienia budowlane).

Do wprowadzania zastrzyków używa się rur 0 35 mm albo z zaostrzoną końcówką, którą odczepia się w gruncie, albo też z dziurkowaniem na odcinku 50 cm w dolnym końcu ponad tą końcówką, na stałe związaną w tym wypadku z rurą. Rurę wbija się młotem pneumatycznym lub ręcznym z jednoczesnym tłoczeniem do niej wody (program egzamin ustny). Po zagłębieniu rury do projektowanego dolnego poziomu zastrzyków rozpoczyna się wtłaczanie zaczynu cementowego przy niskim ciśnieniu (opinie o programie). Pomiędzy wykonanymi zastrzykami wprowadza się rury w nowych punktach pośrodku między poprzednimi. Zwykle w tych nowych miejscach wchłanianie zaczynu cementowego zmniejsza się w porównaniu z pierwszymi otworami. Jeżeli przy wprowadzeniu dalszych zastrzyków spotyka się w gruncie wyraźnie większy opór, jest to oznaką, że przyjęta odległość jest wybrana należycie.

Mleko cementowe

Inna metoda wykonywania zastrzyków w gruntach skruszonych polega na tym, że wprowadza się do gruntu rurę wiertniczą, a wewnątrz jej zastrzykową z uszczelniaczem. Stopniowo podciągając rurę wiertniczą wtłacza się przez rurę zastrzykową mleko cementowe (segregator aktów prawnych). Zdarza się jednak, że zaczyn cementowy wiąże rurę wiertniczą z gruntem tak mocno, że nie udaje się jej podciągnąć. Wówczas można wprowadzić ładunek wybuchowy który rozrywa rurę i umożliwia rozchodzenie się mleka cementowego.

Projektując i wykonując cementowe zastrzyki wzmacniające trzeba pilnie mieć na uwadze wszystkie warunki miejscowe, np. znaczniejsza filtracja wód gruntowych lub obecność soli potasowych może udaremnić wiązanie cementu i trzeba będzie wówczas zastosować zastrzyki chemiczne.

Istnieje duża ilość różnych rodzajów zastrzyków chemicznych. Niektóre z nich polegają na kolejnym wtłaczaniu dwóch chemikalii, w innych wystarcza jeden związek chemiczny. We wszystkich zastrzykach chemicznych podstawowym składnikiem jest szkło wodne Na20 nSiO. Dodatkowe składniki w wielu przypadkach utrzymywane są w tajemnicy przez przedsiębiorstwa (włoskie, szwaj carsikie, francuskie, niemieckie), które w tych robotach się wyspecjalizowały. A że w tych zastrzykach nie tylko skład chemiczny, lecz również stężenie roztworów i sposób ich przygotowania grają swoją rolę, więc odkrycie strzeżonych tajemnic nie byłoby rzeczą łatwą (promocja 3 w 1).

U nas prace nad możliwością zastosowania niektórych chemikalii do zastrzyków jednoroztworowych zostały rozpoczęte przez mgr A. Piaskowskiego. Ponieważ szkło wodne może z biegiem czasu wykazać skurcz w suchym miejscu, poza tym ma skłonność do „starzenia się“, związanego z tworzeniem się ultramikroskopijnych kryształków iglastych, należy zwracać uwagę, żeby w miejscach, gdzie stosuje się zastrzyki chemiczne, grunt był zawilgocony.