Zbiorcze zestawienie kosztów

Zbiorcze zestawienie kosztów (zzk). Zestawienie to określa nieprzekraczalny koszt przedsięwzięcia inwestycyjnego, skalkulowany dla wybranego wariantu rozwiązania inwestycji. W uzasadnieniu wyboru wariantu rozwiązania należy podać różnice kosztów charakteryzujące to rozwiązanie w porównaniu z innymi wariantami rozważanymi i przedstawianymi do wyboru. Jeżeli występuje podział przedsięwzięcia na zadania, koszt ten stanowi sumę nieprzekraczalnych zestawień kosztów zadań inwestycyjnych (zkz) (program uprawnienia budowlane na komputer). Określenie w założeniach wysokości kosztu inwestycji powinno być oparte na:

1. cenach katalogowych obiektów, segmentów i urządzeń typowych oraz elementów zunifikowanych,
2. wycenie na podstawie katalogów wskaźników kosztów elementów i obiektów lub na wskaźnikach jednostkowych nakładów inwestycyjnych uzyskanych z praktyki inwestycyjnej,
3. obowiązujących cennikach maszyn i urządzeń typówych, cenach ofertowych (wiążących) lub umowach wstępnych o dostawę maszyn i urządzeń nietypowych bądź informacjach central handlu zagranicznego (z uwzględnieniem prognoz),
4. kalkulacji indywidualnej (wyjątkowo) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zestawienie kosztów zadania (zkz) ujmuje koszt obiektów i robót występujących poza obiektami oraz inne konieczne nakłady. Koszt zasadniczego obiektu wolno stojącego lub zespolonego oraz koszt zasadniczych robót wykonywanych poza obiektami powinny być ujmowane w osobnej pozycji zestawienia kosztów zadania (zkz) bądź zbiorczego zestawienia kosztów przedsięwzięcia jednozadaniowego (uprawnienia budowlane).

Koszty robót budowlanych

Koszty robót budowlanych (z instalacjami) oraz montażu maszyn i urządzeń, obliczone na podstawie zasad podanych wyżej, powinny obejmować również wartość zarzutów uzupełniających. Koszty zakupu maszyn i urządzeń, narzędzi i inwentarza, określone według preliminarza, powinny ujmować koszty transportu oraz zaopatrzenia i składowania maszyn i urządzeń. W przypadku zastosowania maszyn i urządzeń nietypowych w ich koszcie powinien być ujęty również koszt sporządzenia dla nich dokumentacji konstrukcyjnej (jeżeli nie został pokryty z kredytów na postęp techniczny). W preliminarzach należy wykazywać pochodzenie maszyn i urządzeń (krajowe, importowane) oraz obszary płatnicze, z jakich są one importowane (program egzamin ustny).

Wskaźniki techniczno-ekonomiczne dla zestawienia kosztów zadania (zkz) należy obliczać w poszczególnych pozycjach na jednostkę charakteryzującą obiekt, a dla poszczególnych rozdziałów i części na jednostkę charakteryzującą zdolność produkcyjną lub usługową danego zadania inwestycyjnego.

Rezerwę na nieprzewidziane roboty i wydatki należy przyjmować w poszczególnych zestawieniach kosztów zadań inwestycyjnych w wysokości 5 do 10% w zależności od czasu trwania inwestycji, liczby źródeł zakupu wyposażenia technicznego (zwłaszcza z importu) oraz stopnia dokładności wyceny poszczególnych elementów zestawienia kosztów zadania (zkz). Wyższa od 10% rezerwa może być ustalona wyjątkowo, na podstawie specjalnej decyzji jednostki zatwierdzającej założenia. Taka rezerwa dotyczyć może inwestycji szczególnie skomplikowanej i nowatorskiej, przy znacznym stopniu niepewności wyceny (roboty poszukiwawcze górnicze, specyficzne stosunki gruntowo-wodne terenu inwestycji itp.) (segregator aktów prawnych).

Dla inwestycji opartych na projektach typowych lub powtarzalnych, np. dla budownictwa mieszkaniowego, rezerwa może być ustalona poniżej 5%. Narzut z tytułu ryzyka stosowania ryczałtu jest pokrywany z rezerwy na nieprzewidziane roboty i wydatki. Karta inwestycyjna. Sporządzający założenia obowiązany jest opracować kartę inwestycyjną, zawierającą charakterystyczne dane, wielkości podstawowe i wskaźniki właściwe dla danego rodzaju inwestycji, wyrażane w jednostkach naturalnych i wartościowych (promocja 3 w 1).

Opiniowanie założeń przez realizatora inwestycji. Inwestor powinien przekazać założenia przed ich zatwierdzeniem do zaopiniowania przyszłemu realizatorowi inwestycji (generalnemu dostawcy), który może zaproponować wprowadzenie do nich zmian i uzupełnień. Realizator inwestycji obowiązany jest przekazać inwestorowi opinię w terminie nie dłuższym niż 14 dni. Niewyrażenie opinii w tym terminie oznacza przyjęcie proponowanych rozwiązań.