Zbrojenie poprzeczne

Przyjęto tu najczęściej stosowane zbrojenie ortogonalne (program uprawnienia budowlane na komputer). Odgięcia zbrojenia poprzecznego analogicznie do zbrojenia płyt wieloprzęsłowych - odpowiadają przebiegowi momentu zginającego w kierunku poprzecznym; widoczne jest silniejsze zbrojenie na moment ujemny nad pierwszym (licząc od brzegu) załamaniem górnym płyty, wobec dużej wartości momentu zginającego w tych przekrojach.

W kierunku podłużnym zbrojenie główne przęsłowe w ilości 60% przekroju wkładek rozmieszczono zgodnie z wykresem normalnych naprężeń rozciągających, resztę zbrojenia natomiast skupiono w dolnej części elementu wieńczącego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Zbrojenie główne nad podporową przeponą przyjęto zgodnie z wykresem naprężeń rozciągających (nie można tu stosować koncentracji zbrojenia u góry). Zbrojenie przepon wykonuje się zgodnie z wielkościami i przebiegiem w nich sił wewnętrznych. Zbrojenie przepony o układzie kratownicowym; zastosowano tu zwykle spotykane zbrojenie symetryczne górnych rygli (uprawnienia budowlane). Schematycznie zbrojenie przepony w kształcie pionowej płyty tarczowej.

Do prefabrykowanych niesprężonych tarczownic można zaliczyć typowe elementy tarczownicowe o niewielkich wymiarach poprzecznych stosowane w Polsce (typu KBK). Taki typowy element (zwany również płytą fałdową). Wobec małej szerokości tych płyt (s = 60 cm) w porównaniu do najmniejszej ich długości (l = 300 cm) pracują one jako układy belkowe o złożonym korytkowym przekroju poprzecznym. Strzemiona będące tu załamanym zbrojeniem poprzecznym (zgodnie z kształtem przekroju poprzecznego) są łączone punktowo ze zbrojeniem głównym.

Ogólna charakterystyka techniczna płyt

Płyty te w zależności od zbrojenia głównego stosuje się jako stropodachowe oraz stropowe (a nawet jako ścienne) (program egzamin ustny). W zależności od spełnianej funkcji mają one grubość 2, 3 oraz 4 cm. Długość tych płyt waha się w granicach od 3,0 do 9,0 m.

Na płytach stropodachowych można układać płyty wiórkowo-cementowe w poprzek fałd, na których - jako wyrównanie pod pokrycie papą - przewiduje się położenie płyt pilśniowych. W przypadku płyt stropowych można wypełniać fałdy żużlem z wapnem lub trocinobetonem. Fałdy można również zakryć płytami prefabrykowanymi (opinie o programie).

Z prefabrykowanych sprężonych konstrukcji tarczownicowych najczęściej spotyka się przekrycia hal przemysłowych, składające się ze sprężonych elementów w kształcie litery V. Stosuje się je o rozpiętości w granicach 12-36 m. Elementy tych przekryć wykonywane w Anglii mają wysokość równą 1/20 rozpiętości, a pochylenie obu płyt wynosi 45°. Zestawienie płyt w jeden element wykonuje się na odpowiednio wyprofilowanym stendzie. Połączenie między sobą elementów przeprowadza się przez zabetonowanie w węzłach wypuszczonego z elementów zbrojenia (segregator aktów prawnych).

Elementy również w kształcie litery V mają tu długość 25,9 m, a ukośne płyty pochylone są do poziomu pod kątem 30°. Zostały one zestawione z segmentów o długości 3,5 m każdy i sprężone 6 kablami 12 5 o wytrzymałości 150 kG/mm2. Sprężenia dokonano siłą 20 T. Grubość płyty tarczownicy wynosi 5,5 cm, a w strefie zakotwienia kabli 14 cm (promocja 3 w 1).

Połączenie segmentów ze sobą, jak również połączenie podłużne montowanych całych elementów. Na 1 m2 rzutu poziomego zużycie betonu wyniosło tu 0,075 m3, stali zaś zwykłej 12 kg i sprężającej 2 kg.