Żelbetowe dachy prefabrykowane

Żelbetowe dachy prefabrykowane znajdują coraz szersze zastosowanie w budownictwie (program na komputer). Największą ich zaletą jest znaczna ognioodporność. Natomiast w porównaniu z drewnianymi i stalowymi konstrukcjami dachowymi mają one tę wadę, że są stosunkowo ciężkie. Ze względu na deficyt drewna i stali należy się liczyć, że prefabrykowanych dachów żelbetowych będzie się budować coraz więcej.

Układ konstrukcyjny dachów żelbetowych wiąże się przede wszystkim z rozmieszczeniem podpór, co z kolei uwarunkowane jest konstrukcją budynku (program na telefon). W zależności od konstrukcji i pochylenia połaci rozróżnia się:
a) dachy płaskie płytowe,
b) dachy strome o więźbie złożonej z wiązarów, płatwi, krokwi itp.,
c) dachy walcowe i kopulaste.
Ze względu na sposób montażu dachy można podzielić na:
a) dachy z elementów o ciężarze do 300 kG, przystosowane do montażu ręcznego lub za pomocą lekkich dźwignic,
b) dachy z elementów scalonych lub pojedynczych o ciężarze powyżej 300 kG, do ustawienia których potrzebne są urządzenia dźwigowe, jak np. żurawie budowlane (program egzamin ustny).

Elementy konstrukcji i pokrycia prefabrykowanych dachów żelbetowych muszą spełniać wymagania tolerancji wymiarów stawiane budowlanym prefabrykatom żelbetowym.
Składowanie i transport elementów powinny odpowiadać ogólnym zasadom prefabrykacji ze szczególnym uwzględnieniem właściwego układania, oparcia, przenoszenia i przewozu elementów.
Kolejność montażu zależy od konstrukcji dachu, przy czym muszą być zachowane przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy (opinie o programie).
Dachy płaskie z płyt prefabrykowanych projektuje się przede wszystkim w budynkach bez poddasza użytkowego. Płyty układa się na ażurowych murkach z cegły, bloczkach betonowych lub na żelbetowych płatwiach opartych na ścianach budynk lub na niskich słupkach. W budynkach mających poddasze stosuje się najczęściej wiązary. Mogą to być wiązary oparte tylko na ścianach zewnętrznych – przy mniejszych rozpiętościach.

Dachy z płyt gazobetonowych

Zastosowanie dachów z płyt gazobetonowych jest ograniczone. Płyty z gazobetonu charakteryzuje stosunkowo duża podatność na korozję zbrojenia i z tego względu płyt tych nie należy stosować w pomieszczeniach znacznej wilgotności względnej powietrza (powyżej 70%) i w pomieszczeniach, w których powietrze zawiera składniki agresywne (segregator aktów prawnych). Warunki współpracy zbrojenia z gazobetonem są gorsze niż przy betonie zwykłym, unika się więc stosowania płyt gazobetonowych w obiektach narażonych na obciążenia dynamiczne.
Płyty gazobetonowe są stosunkowo lekkie i mają korzystny współczynnik przewodności cieplnej A = 0,18 kcal/mh°C. Wykonuje się je z gazobetonu odmiany 07. Zbrojenie płyt w postaci siatki zgrzewanej ze stali pospolitej jakości StOS pokrywa się wstępnie powłoką antykorozyjną (promocja 3 w 1). Głębokość oparcia płyt na murze nie powinna być mniejsza niż 7 cm, a na belkach – minimum 5 cm lub 1/80 rozpiętości w świetle podpór.