Zmniejszanie w obliczeniach

Zmniejszanie w obliczeniach wielkości zaburzających równowagę (lub powiększanie wielkości ją utrzymujących), jakkolwiek logicznie uzasadnione, budzi pewne sprzeciwy myślowe jako pozornie niezgodne z celem stosowania cząstkowych współczynników bezpieczeństwa (program uprawnienia budowlane na komputer). W wypadku jednak, o którym mowa, współczynniki cząstkowe nabierają charakteru „wag”, odpowiadających dokładności posiadanych informacji o wchodzących w grę wielkościach. Komplikuje to nieco stosowanie omawianego sposobu, gdyż wymaga od projektanta czy konsultanta-geotechnika rozpatrzenia również charakteru i wzajemnej zależności wielkości wchodzących w grę, a to z kolei zwykle wymaga dokładniejszej znajomości obliczeń statycznych samej konstrukcji.

Wskaźniki, jakie mogą odpowiadać poszczególnym cechom gruntu oraz poszczególnym obciążeniom (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Każdy projektant może, w razie potrzeby, wyznaczać wartości współczynników cząstkowych, posługując się wskaźnikami, jeżeli dobra znajomość warunków daje mu podstawę do przyjęcia innych wskaźników.
Stosując wyżej przedstawioną metodę, należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności (uprawnienia budowlane).

Jak widzieliśmy, autor odmiennie niż w metodzie Brinch-Hansena proponuje stosować dodatkowo ogólny współczynnik bezpieczeństwa większy od 1.
Jak wiadomo, przyjmując S = F = 1, odnosi się tę korzyść, że uniezależnia się wynik obliczenia od tego, po której stronie równania równowagi umieszcza się niektóre siły czy momenty o zwrocie przeciwnym do zwrotu zasadniczych sił czy momentów zaburzających równowagę.

Aby móc uzyskać jednoznaczne wyniki, także stosując F =5^= 1, autor zaleca grupować po stronie równania odpowiadającej czynnikom zaburzającym równowagę wszystkie siły czynne, jak np. ciężar własny, obciążenia użytkowe, parcie czynne i spoczynkowe gruntu, parcie hydrostatyczne i wypór wody, ciśnienie spływowe itp. (lub ich momenty), bez względu na ich zwrot (program egzamin ustny).

Sprawdzenie stateczności falochronu

Po przeciwnej stronie równania należy grupować wszystkie siły bierne, czyli wszelkie reakcje (a ściśle mówiąc ich maksymalne możliwe wartości), jak odpór gruntu, tarcie czy oddziaływania pionowe gruntu, lub ich momenty (opinie o programie). Te ostatnie siły i momenty mają zawsze jednakowy zwrot, przeciwny do zwrotu wypadkowej sił czynnych czy ich momentów.
Jedynie wypadek, w którym reakcji w ogóle się z zasady nie uwzględnia (np. sprawdzenie stateczności falochronu posadowionego na sztywnym podłożu na obrót wokół dolnej jego krawędzi), wymaga zawsze grupowania sił czy momentów według kryterium ich zwrotu, ale też wypadek taki nie nastręcza raczej pod omawianym względem żadnych wątpliwości.

Zalecenie to zdaje się nieco w niektórych wypadkach kolidować z zaleceniami poprzednimi. Nasuwa się zaraz pytanie, czy na przykład wartości niektórych sił czynnych, które nie zaburzają równowagi budowli, lecz przyczyniają się do jej utrzymania, a będą ze znakiem minus po stronie „zaburzającej”, należy mnożyć czy dzielić przez cząstkowe współczynniki. Otóż w większości wypadków będą to siły w jakiś sposób sprzężone z siłami zaburzającymi i, w myśl tego co powiedziano poprzednio, należy je traktować tak samo jak tamte (segregator aktów prawnych).

Z uwag tych wynika konieczność nieograniczania się do mechanicznego, szablonowego, we wszystkich wypadkach jednakowego, sposobu stosowania współczynników, lecz do logicznego dostosowywania metody do okoliczności.

2 Zarzuca się niekiedy zarówno metodzie Brinch-Hansena, jak i omawianemu sposobowi, że nie dają one ogólnego pojęcia o bezpieczeństwie danej budowli, tak jak to zapewnia stosowanie konwencjonalnych współczynników ogólnych (promocja 3 w 1).
Tymczasem jest wręcz przeciwnie. Metody współczynników cząstkowych dostarczają więcej informacji co do ogólnego obrazu pewności budowli niż konwencjonalne współczynniki ogólne.