Agregat do ciągłego betonowania skrzyń

Składa się on z rdzenia, ruchomej zewnętrznej części kształtującej z pojemnikiem do betonu, wibratora wgłębnego do zagęszczenia masy, rolek i taśmy (uprawnienia budowlane).

Po napełnieniu pojemnika masą betonową część ruchoma podnosi się do góry. Beton pod wpływem wibracji przedostaje się w szczelinę między wibratorem, rolkami i rdzeniem. Po zakończeniu betonowania ścian betonuje się płytę sufitową.

Dla umożliwienia rozdeskowania skrzyni, deskowanie rdzenia przesuwa się do środka za pomocą mechanizmu, a ruchomą część zewnętrzną opuszczą się w dół (program na telefon).

W wyniku wieloletnich doświadczeń w ZSRR do monolitycznych konstrukcji z elementów przestrzennych (do cienkich ścian i stropów) stosuje się obecnie betony z kruszywem drobnym o wymiarach do 15 mm, zamiast — jak poprzednio — betonów piaskowych, ze względu na ich duży skurcz (program na komputer). Z uwagi na doświadczalny charakter tego budownictwa w ZSRR opracowano technologię wykonawstwa i wyposażenia zarówno dla wykonawstwa poligonowego, jak i stacjonarnego.

W wysoko zmechanizowanych zakładach, zamiast skrzyń na szerokość budynku, obecnie przeważnie wykonuje się skrzynie bez dna o wymiarach pokoju: 318X478X254 cm i 258X478X254 cm (program egzamin ustny). W prefabrykacji poligonowej zaleca się pasmowe betonowanie ścian, betonowanie górnej płyty na pełnym deskowaniu oraz obróbkę cieplną skrzyni (opinie o programie).

Elementy przestrzenne składane

Najczęściej w ZSRR stosuje się do tych elementów płyty żebrowe wibro-walcowane systemu Kozłowa(segregator aktów prawnych).

Płyty odpowiednich wymiarów układa się w monolit, gładką stroną do wewnątrz, na specjalnych urządzeniach. Urządzenie to składa się z ramy poziomej umieszczonej na wózku na szynach, z dwóch ram pionowych stałych i dwóch ram pionowych ruchomych oraz ruchomych zacisków (promocja 3 w 1).