Asfalt naturalny

Pod względem chemicznym asfalty są mieszaniną licznych związków organicznych, głównie wyższych węglowodorów i ich połączeń z siarką i azotem. W budownictwie stosuje się asfalty w postaci stałej zwykle w połączeniu z wypełniaczami, jak mączkami mineralnymi, grysem lub żwirem oraz w postaci płynnej jako roztwory w rozpuszczalnikach organicznych lub jako emulsje, czyli zawiesiny w roztworze wodnym. Zależnie od pochodzenia dzielimy asfalty na naturalne, występujące w złożach (lub jako domieszki w niektórych skałach) i ponaftowe, otrzymane przy destylacji ropy naftowej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Asfalt naturalny występuje w wielu miejscach towarzysząc często ropie naftowej. Najbardziej znany jest asfalt z wyspy Trynidad (Małe Antylle), gdzie tworzy na powierzchni słynne „Jezioro Asfaltowe’*. Asfalt występuje również na innych wyspach Archipelagu Małych i Wielkich Anty lii (na Kubie, Maracaibo) w Meksyku, Ameryce Północnej (w Kalifornii), w Syrii, Mezopotamii i w Palestynie. Poza tym asfalty występują w niektórych skałach, np. w łupkach i wapieniach bitumicznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zależnie od pochodzenia i rodzaju pokładu asfalt naturalny zawiera od 40 do 98% czystego asfaltu; resztę stanowią bardzo miałkie domieszki mineralne. Z bardziej znanych gatunków należy wymienić trudno- topliwy „Gilsonit" i nietopliwy ,,Grahamit“, oba pochodzenia północno-amerykańskiego. Asfalty ponaftowe otrzymuje się przy przeróbce ropy naftowej. Są one znacznie bardziej rozpowszechnione niż asfalty naturalne i stanowią około 95% całości światowej produkcji (uprawnienia budowlane).

Zastosowanie asfaltów

Właściwości ich zależą od rodzaju ropy naftowej i sposobu otrzymywania, tj. temperatury i warunków destylacji. Najczęściej otrzymuje się je jako pozostałość po odpędzeniu bardziej lotnych składników przez zwykłą destylację. Twardsze gatunki otrzymuje się przez destylację próżniową, przy której odpędzone zostają nawet mniej lotne składniki (oleje ciężkie). Pewne ilości asfaltów otrzymuje się również przy destylacji rozkładowej (crackingu) ropy naftowej, polegającej na rozszczepieniu wyższych węglowodorów przez ogrzewanie i jako pozostałość przy rafinacji olejów mineralnych kwasem siarkowym (program egzamin ustny).

Celem utwardzenia niższych gatunków asfaltów ponaftowych stosuje się przedmuch powietrzny, tj. przepuszczanie powietrza przez roztopiony asfalt. Wskutek zachodzącego utleniania związków nienasyconych, asfalty nabierają większej twardości i stają się bardziej odporne na wpływy chemiczne. Najcenniejszymi własnościami asfaltów są: odporność na wodę i wpływy atmosferyczne, odporność na większość wpływów chemicznych, dobra zdolność krycia, przyczepność do większości materiałów budowlanych, plastyczność i prosty sposób stosowania (opinie o programie).

Asfalty w chemicznej ochronie budowli stosuje się głównie do izolacji przeciwwilgociowej, powłok ochronnych, do wyrobu kitów i farb kwasoodpornych oraz do mas uszczelniających. Używa się ich w postaci naturalnej po roztopieniu lub jako roztworów w wysokowrzącej benzynie, benzenie, lub, jeśli chodzi o niepalność, w czterochlorku węgla. Ponadto stosuje się różne domieszki w celu zwiększenia elastyczności, co zapobiega powstawaniu rys i podwyższa przyczepność asfaltu, która do gładkich powierzchni np. drewna jest niekiedy niedostateczna (segregator aktów prawnych).

Z częściej stosowanych domieszek należy wymienić wosk montanowy obniżający napięcie powierzchniowe, przez co, zwiększa się przyczepność zwłaszcza do wilgotnych powierzchni; podobnie działa dodatek mydeł alkalicznych, niektórych amin, wyższych alkoholi i sulfonianów. Dodanie żywic poliwinylowych zwiększa elastyczność i nieprzenikalność powłok. W tym samym celu dodaje się sole glinowe kwasów tłuszczowych (np. palmityniany i stearyniany glinu). Dodanie hydrochinonu lub betanaftolu zwiększa odporność asfaltów na światło i podwyższa połysk powłoki. Dodanie siarki zwiększa twardość asfaltów. Poza tym w celu otrzymania powłok barwnych dodaje się barwidła (promocja 3 w 1).