Autoklawizowany pianobeton wapienny

Technologia produkcyjna pianobetonu wapiennego jest zbliżona do znanej od wielu lat technologii produkcji cegły wapienno- krzemowej (program uprawnienia budowlane na komputer). Do niedawna uważano, że zaprawy wapienne twardnieją tylko wskutek wchłaniania dwutlenku węgla z powietrza, przy czym powstaje węglan wapniowy, nierozpuszczalny w wodzie. Uważano, że wapno palone, w odróżnieniu od innych spoiw (gipsów, cementów), nie ma własności twardnienia przy współdziałaniu z wodą (wskutek hydratacji) i dlatego jest tylko półfabrykatem, który przed zastosowaniem należy gasić, zamieniając go w gotowy produkt wapno gaszone.

Liczne i wieloletnie doświadczenia Smirnowa, wykonywane w warunkach produkcyjnych, a następnie potwierdzone przez badania naukowe, doprowadziły do odkrycia, że wapno niegaszone w określonych warunkach fizycznych, ma własności twardnienia wskutek hydratacji, podobnie jak inne spoiwa; przykładem jest proces hydratacji mielonego wapna palonego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Szczególnie wyraźnie jest to widoczne przy porównaniu procesów twardnienia zaczynu z wapna świeżo gaszonego i z wapna suchogaszonego (hydratyzowanego). Zaczyn z wapna suchogaszonego nie ma właściwości przekrystalizowania z powodu dość dużych rozmiarów kryształków wodorotlenku wapniowego (uprawnienia budowlane).

Wapno palone mielone składa się z pyłów o wielkości 0,06-f- -H3,09 mm i dlatego gasi się ono znacznie szybciej niż wapno w kawałkach, szybko twardnieje i przy stosowaniu autoklawizacji szybciej łączy się chemicznie z krzemionką aniżeli wapno gaszone. Na podstawie badań stwierdzono, że przy jednakowych ilościach wody i wapna (w przeliczeniu na tlenek wapniowy) i zachowaniu stosunku ilości wody do ilości tlenku wapniowego 1,5-2 masa zawierająca wapno gaszone po wyjęciu z formy rozpływa się na płytce szklanej , natomiast masa z wapnem palonym mielonym zachowuje nadany jej kształt. Omówiona właściwość (wynikająca z szybszego twardnienia wapna palonego) zapobiega osiadaniu (rozwarstwianiu) masy pia- nobetonowej przed rozpoczęciem naparzania (program egzamin ustny).
Stopień przemiału wapna palonego wpływa w dużej mierze na wytrzymałość pianobetonu. Badania przeprowadzone w ZSRR przez Kudriaszewa wykazały, że próbki przy użyciu wapna palonego o wielkości cząstek 0,06-^0,09 mm osiągnęły 3-^4 razy większą wytrzymałość aniżeli próbki na wapnie o grubszym przemiale (o wielkości cząstek 0,22-^0,3 mm) (opinie o programie).

Pianobeton wapienny

Dużą zaletą pianosylikatów w porównaniu z pianobetonami cementowymi przy jednakowym ciężarze objętościowym obu materiałów jest niewielka zawartość spoiwa, wynosząca zaledwie 60-7-150 kG/m3.
Uprzednio wysuszony i częściowo przemielony piasek transportuje się do zbiornika zasilającego, a potem do pianobetoniarki.

Do mieszalnika ładuje się drobno mielone wapno palone i pianę.
Wymieszaną masę pianobetonową rozlewa się do metalowych form ustawionych na wózkach. Formy przetrzymuje się przed naparzaniem aż do osiągnięcia pewnej minimalnej wytrzymałości pianobetonu (w ciągu ok. 4 godzin), po czym wózki z formami ładuje się do autoklawu w celu poddania naparzaniu. Jakość wyrobów autoklawizowanych wyraźnie się podwyższa, jeśli przed wpuszczeniem do autoklawu pary o wysokiej temperaturze i ciśnieniu wytworzyć w autoklawie próżnię w ciągu jednej godziny (segregator aktów prawnych).
Dobre wyniki uzyskuje się również przy zastosowaniu do pianobetonu spoiwa cementowo-wapiennego, a zwłaszcza przy stosunku ciężarowym cementu, wapna palonego mielonego i piasku - 1:1:8. W tym przypadku zawartość cementu wynosi ok. 80 kG/m3 i stanowi zaledwie V3 zawartości cementu w piano- betonie cementowym.

Surowcami wyjściowymi są wapno i pyły lotne (z elektrofiltrów elektrowni cieplnej) albo żużel paleniskowy z kotłowni przemysłowych. W zależności od warunków lokalnych mogą być użyte inne kruszywa (piasek, łupek bitumiczny, powęglowy itp.). Wspólną cechą wymienionych kruszyw jest znaczna zawartość w nich krzemionki (SiOo) (promocja 3 w 1).