Automatyczne urządzenia formujące

Istota nowej technologii polega na tym, że przygotowuje się porcelanową masę lejną o wilgotności 50%, suszy ją w wieżowej suszarce rozpyłowej do wilgotności 5-7%, miesza otrzymany materiał sypki w mieszarce z gęstwą i uzyskaną masę o wilgotności 20-23% przerabia w prasie próżniowej. Porównanie inwestycyjnych i eksploatacyjnych kosztów produkcji masy porcelanowej do formowania plastycznego dowodzi, że jej przygotowanie według nowej technologii jest 3-4 razy tańsze (program uprawnienia budowlane na komputer).

Automatyczne urządzenia formujące do produkcji wyrobów ceramiki szlachetnej są dostarczane głównie przez firmy RFN „Netsch” i „Zeidler” i firmę angielską „Service Engineers”; w USA konkuruje z nimi firma „A. J. Waal”. Radziecki przemysł ceramiki szlachetnej stosuje automaty firm zachodnioniemieckich. Formowanie wyrobów płaskich. Produkcja wyrobów płaskich stanowi ok. 3/4 całkowitej produkcji poroelany i fajansu. Dlatego specjalną uwagę zwrócono na automatyzację formowania właśnie tej dużej grupy -wyrobów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zaproponowany w latach pięćdziesiątych w angielskim przemyśle sposób formowania wyrobów za pomocą obracającego się holendra, zamiast tradycyjnego płaskiego opuszczającego się wzornika, wywołał przewrót w tej dziedzinie techniki (uprawnienia budowlane). Bardzo duże znaczenie ma konstrukcja holendra nadającego talerzowi nieodzowną nierównomiemość grubości dna, wątoru i krawędzi oraz należyty stopień odgięcia obrzeży. Po wypaleniu krawędzie talerza rozwierają się nieco na zewnątrz. Skurcz w różnych częściach talerza jest niejednakowy, jest on większy na krawędziach. Grubość talerza określa jego masę, która zmienia się w dość szerokich granicach, np. od 0,55 do 0,4 kg w przypadku talerzy głębokich. Nierównomiemość grubości talerza występuje w wyniku skupienia się sił deformujących (przy wypalaniu) w jego wątorowej części pierścieniowej (program egzamin ustny).

Unifikacja kształtu

Dążenie do zmniejszenia stopnia deformacji talerza przez właściwe jego konstruowanie lub zmianę technologii (np. w praktyce angielskiej talerze produkuje się według schematu wytwarzania fajansu) nie wyklucza konieczności unifikacji kształtu i wymiarów talerza dla szerokich rzesz odbiorców. W znacznie mniejszym stopniu dotyczy to filiżanek (opinie o programie).

Unifikacja kształtu i wymiarów talerza daje istotne korzyści, ponieważ pozwala na unifikację form i osłon oraz daje możliwość scentralizowanego zaopatrywania w nie fabryk porcelany i fajansu. Obecnie formowanie talerzy może odbywać się na jedno- lub dwuwrzecionowej półautomatycznej obrabiarce. Obrabiarka jednowrzecionowa (rys. 4-5) składa się z następujących elementów: ramki tnącej ze strunami (harfą) 1, urządzenia do rozprowadzania masy na plaster, składającego się ze stołu obrotowego 2 i kolumienki z obracającymi się tarczami 3, pięciogniazdowego stołu 4 z formami wstawianymi na przemian, formującej głowicy kolendra 5, która ma obrotowy i jednocześnie śrubowy ruch precesyjny dla obtaczania powierzchni uformowanego wyrobu (segregator aktów prawnych).

Operator nakłada na stół 1 przetransportowany kawałek masy, wyformowany w prasie próżniowej, przecina go na serię krążków przez opuszczenie ramki ze strun- kami i przenosi parę placków na dwie tarcze stołu 2. Dalsze czynności są zautomatyzowane: wysunięcie tarczy 6′ z plackiem pod obracającą się tarczę rozprowadzającą i obcięcie krawędzi, przeniesienie przygotowanego plastra do pozycji nad formą 7, wysunięcie formy do przyjęcia plastra, przemieszczenie formy z plastrem pod ogrzaną głowice formującą 5, bezskokowe wysunięcie formy gipsowej 8 w celu obróbki głowicą podczas jej ruchu obrobowo-wahadłowego, opuszczenie formy i przemieszczenie jej do pozycji dogodnej do ręcznego zdjęcia formy z uformowanym talerzem (promocja 3 w 1).