Badania cementów

Autorzy określili zawartość wolnego tlenku magnezowego metodą N.A. Toropowa i P.D. Kacenelenbogena. Ustalono, że w klinkierze z zestawu 2 zawartość wolnego tlenku magnezowego wynosi 0,84% z ogólnej zawartości MgO 4,99% (wg analizy chemicznej), a w klinkierze z zestawu 5 - 0,93% z ogólnej zawartości MgO 5,45%. W badanych klinkierach krystalizuje więc w postaci peryklazu tylko ok. 20% ogólnej zawartości tlenku magnezowego; pozostała część MgO wchodzi* prawdopodobnie, w postaci roztworu stałego do fazy alitu (przy czym, w tym przypadku, następuje zastąpienie jonu Ca2+ jonem Mg2+) i do substancji wypełniającej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Obecność tlenku magnezowego w mieszaninie surowcowej zwiększa ogólną zasadowość układu, co wywołuje zwiększenie zawartości alitu w klinkierze. Tlenek magnezowy, pozostały po nasyceniu alitu, może tworzyć roztwory stałe z QAF i wchodzić w skład szklistej fazy o zmiennym składzie.
Wyniki chemicznej analizy fazowej i badań petrograficznych wskazują na zwiększenie zawartości alitu w klinkierach w porównaniu z wynikami uzyskanymi z obliczeń.
Poza tym, przy petrograficznych badaniach klinkierów serii II nie wykryto peryklazu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). A zatem, tlenek magnezowy, obecny w badanych klinkierach zwykle w postaci roztworów stałych, nie powinien ujemnie wpływać na stałość objętości i inne właściwości cementów.

Badania przeprowadzone na małych próbkach pozwoliły ustalić, że tlenek magnezowy zawarty w klinkierach serii II, wytworzonych z surowców z dodatkiem bazaltu, nie wywiera ujemnego wpływu na stałość objętości uzyskiwanych cementów i że te cementy osiągają znaczny wzrost wytrzymałości w późniejszych okresach twardnienia. Badania cementów wg normy GOST 310-60 (tabl. 2-19) potwierdziły słuszność tych wniosków.
Normalna konsystencja zaczynów z badanych cementów portlandzkich wynosi 24-28%, lecz wraz ze spadkiem modułu nasycenia zmniejsza się również jej wartość.
Czasy wiązania, odpowiadające wymaganiom GOST 10178-62, uzyskuje się przy dodatku gipsu w ilości 4-6%, w odniesieniu do masy klinkieru (uprawnienia budowlane).

Stosowanie bazaltu

Na próbkach (plackach) z zaczynu cementowego o normalnej konsystencji, badanych po 4-godzinnym gotowaniu w wodzie i poddanych obróbce hydrotermicznej w autoklawie pod ciśnieniem 0,2 MPa w ciągu 3 h, nie zaobserwowano pęknięć, zniekształceń i zniszczeń, wywołanych przez naprężenia wewnętrzne. Wszystkie próbki, co jest szczególnie ważne dla próbek serii II, wykazały stałość objętości.
Jak wykazały przeprowadzone badania, cementy serii I i II odznaczają się zwiększoną wytrzymałością na zginanie, co jest uwarunkowane znaczną ilością glinożela-zianu wapniowego (program egzamin ustny).
Badania wykazały możliwość uzyskania cementów z mieszanin surowcowych z dodatkiem bazaltów - marki 40 i 50.

Przeprowadzone badania pozwoliły wyciągnąć następujące wnioski:
- Stwierdzono możliwość zastosowania bazaltu jako glinokrzemianowego składnika mieszaniny surowcowej, co pozwala na rozszerzenie bazy surowcowej przemysłu cementowego i intensyfikację produkcji klinkieru portlandzkiego (opinie o programie).
- Stosowanie bazaltu o zwiększonej zawartości tlenków żelaza, jako składnika mieszaniny surowcowej, warunkuje powstawania łatwo topliwych eutektyków, wywierających dodatni wpływ na reaktywność mieszaniny surowcowej i sprzyjających zakończeniu procesów klinkieryzacji w przedziale niższych wartości temperatury (1350-1400°C), niż to ma miejsce w klasycznych mieszaninach surowcowych (segregator aktów prawnych).
- Ustalono, że zwiększenie zawartości tlenków żelaza do 7%, magnezu do 5,5% , i alkaliów do 2% w wapienno-bazaltowych mieszaninach surowcowych nie wpływa
w sposób niekorzystny na proces wiązania wapna, krystalizację minerałów klinkierowych i właściwości uzyskiwanych cementów (promocja 3 w 1).
- Stwierdzono możliwość uzyskania cementu portlandzkiego marek 40 i 50 z surowcowych mieszanin wapienno-bazaltowych. Cementy te odpowiadają wymaganiom normy i odznaczają się zmniejszoną wodożądnością.