Badania wysychania przegród budowlanych

Wilgoć zaczyna parować z powierzchni materiału i w wyniku dyfuzji przechodzi do otaczającego powietrza. Przyczyną tego procesu jest różnica ciśnień pary wodnej na powierzchni materiału p„, i w otaczającym powietrzu p (program uprawnienia budowlane na komputer).
W warunkach naturalnej cyrkulacji powietrza (v === 0,15 m/sek) świeży tynk wapienny o zawartości wilgoci 23% wysycha do 7% w ciągu ok. 170 godz., a przy prędkości v = 0,5 m/sek wysycha do tego samego stanu zawilgocenia w ciągu 100 godz. Przy małym ruchu powietrza wysychanie nie jest równomierne: ściany u góry wysychają szybciej niż u dołu. Na przykład w czasie kiedy ściany przy suficie będą zawierały tylko 6% wilgoci, ściany przy podłodze będą miały wilgoć przewyższającą 10% (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Badania wysychania przegród budowlanych były prowadzone w ITB. Wyniki badań zostały podane w wykresach. Badania objęły mury z cegły zwykłej o grub. 1,5, 2 i 2,5 cegły, z gazobetonu wapiennego (p = 700 kg/m:J) i gazobetonu cementowego (o = 670 kg/m3). Po wymurowaniu elementów w końcu 1953 r. przystąpiono do badań polegających na pobieraniu co miesiąc próbek muru o głębokości 10 cm od wewnętrznej powierzchni i poddawaniu ich analizie procentowej zawartości wilgoci. Mury nie miały od zewnątrz tynku.
Badania prowadzono dwa lata.

Jak wynika z rys. 11-1, mury z gazobetonu wysychają bardzo wolno, lecz równomiernie, przy czym mur z gazobetonu wapiennego wysycha znacznie lepiej. W końcowym efekcie naturalnego wysychania trwającego przeszło 20 miesięcy wilgotność gazobetonu wapiennego wynosi 3,5%, a cementowego 7% (uprawnienia budowlane).
Jeżeli chodzi o mury z cegły zwykłej, w ciągu ok. 180-+-190 dni wyschły one do wilgotności 0,8-+l,4%, co jest zgodne z innymi badaniami.
Wzrost zawilgocenia muru od czerwca do października należy tłumaczyć zjawiskiem dyfuzji pary wodnej, przy czym w okresie letnim zawilgocenie ma kierunek od zewnętrznego powietrza, a w okresie jesiennym wskutek przenikania pary od wewnątrz pomieszczenia.

Parowanie wilgoci

Nie należy również lekceważyć zdolności higroskopijnego wiązania wody przez wodorotlenek wapniowy, który w świeżym, nie wyschniętym murze występuje obficie (program egzamin ustny).
Źródła radzieckie podają wyniki badań przeprowadzonych przez CNIPS na różnych ścianach wybudowanych w pawilonie specjalnie wzniesionym do doświadczeń. Badania szybkości naturalnego wysychania ścian przeprowadzono przy średniej wilgotności względnej 65% i temp. +19°C wewnątrz pawilonu i przy średniej temperaturze -4° do -7°C zewnątrz pawilonu (opinie o programie).

W tych warunkach ściany grub. 2 cegieł na cieplej zaprawie, otynkowane dwustronnie, wyschły w ciągu 11 miesięcy, tracąc wilgoć z 14,5 do 3,7%. W innym przypadku mur szczelinowy z trzech warstw (ścianek) po 0,5 cegły z dwiema szczelinami, wiązany co trzecią warstwę, otynkowany dwustronnie, grub. 0,55 cm wykazał po 11 miesiącach spadek wilgotności z 28,6 do 0,7%.
Rezultat tych i innych badań wykazał, że najdłużej wysychają ściany pełne, a znacznie szybciej ściany o konstrukcji lekkiej. We wszystkich przypadkach stwierdzono powiększenie wysychania ze wzrostem temperatury (segregator aktów prawnych). Poza tym zaprawy ciepłe wysychają szybciej od cementowych. Sztuczna wentylacja bez podgrzewania powietrza bardzo przyspiesza wysychanie. W okresie zimowym suche zimne powietrze odbiera wilgoć ścianom. W celu spowodowania intensywnego wysychania pomieszczenia należy podgrzewać i okresowo wietrzyć zimnym powietrzem.

Parowanie wilgoci z powierzchni materiału stwarza spadek wilgotności pomiędzy warstwą powierzchniową a następnymi warstwami materiału i wywołuje przemieszczenie wilgoci w kierunku wysychającej powierzchni (promocja 3 w 1). Wilgoć z głębi materiału może przemieszczać się w naczyniach włoskowa tych do jego powierzchni w postaci cieczy bądź pary.

Z drugiej strony w procesie wysychania może mieć znaczenie obniżenie temperatury poniżej zera. Woda w postaci związanej zamarzając powoduje ssanie i podciąganie wilgoci w kierunku strefy zamarzania.