Badanie gliny

Próbki pobieramy w kształcie prostopadłościanu o wymiarach ok. 20 x 20 cm i wysokości odpowiadającej głębokości zamierzanego wykopu.
Ważną więc rzeczą jest zbadanie gliny na zawartość części organicznych. Badanie to przeprowadza się w następujący sposób. Do naczynia szklanego wsypuje się 100 g wysuszonej (w temp. 105C) i zmielonej gliny (program uprawnienia budowlane na komputer).

Następnie wlewa się o-procentowy roztwór ługu sodowego (NaOH). Naczynie z wierzchu przykrywa się i stale potrząsając podgrzewa się w temp. 50 °C przez 2 godziny. Potem naczynie pozostawia się w spokoju w ciągu 24 godzin. Po upływie tego czasu klarowna ciecz nad warstwą gliny nie powinna być ciemniejsza od jasnożółtej. Gdyby ciecz ta wykazała wybitnie ciemniejsze zabarwienie, należałoby glinę
okładmej zbadać i w tym celu przesłać do odpowiedniego laboratorium.

Badanie gliny na zawartość związków żelaza. Związki zelaza czasem występują w glinie w połączeniu z siarką, jako piryty, wywołując pod wpływem wody pęcznienie, a nawet rozsadzanie masy. Obecność pirytu w glinie sprawdza się po zapachu jaki wydziela się przy mieszaniu gliny z kwasem solnym. Odbywa się to w następujący sposób (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Do probówki wsypuje się ok. 10 g suchej i zmielonej gliny i dolewa się 10 g wody destylowanej. Po dokładnym przemieszaniu wlewa się do probówki 3 cm3 20-procentowego kwasu solnego i następnie ogrzewa się Probówkę do temp. 70 °C. Jeżeli przy nagrzewaniu zawartości probówki wyczuwamy silny zapach siarkowodoru, dowodzi to, że glina zawiera piryty i takiej gliny nie należy używać. Oczywiście słabe zapachy siarkowodoru dowodzą małej ilości pirytów; Użycie takich glin jest dopuszczalne.

Sole zawarte w glinie

Sole zawarte w glinie mogą spowodować wykwity na tynkach cementowo-glinianych i na licówkach lub łuszczenie powierzchni zewnętrznej wyrobów (uprawnienia budowlane). W celu wykrycia soli rozpuszczalnych w glinie wydziela się z pobranej próbki 300 g gliny i zarabia się tą samą ilością wody destylowanej. Otrzymane ciasto rozciera się dokładnie. Następnie z masy tej pobiera się 5 małych próbek (na końcu noża), rozcieńcza się je wodą destylowaną i filtruje przez bibułę filtracyjną ułożoną w lejku. Otrzymany przesącz odparowuje się na szkiełku o średnicy 8-10 cm (program egzamin ustny). Jasny nalot na szkiełku dowodzi obecności soli. W przypadku stwierdzenia soli należy glinę przesłać do laboratorium w celu dokładniejszego zbadania.

Badanie gliny na zawartość piasku (opinie o programie). Piasek zawarty w glinie nie należy do szkodliwych domieszek w tym znaczeniu, że może ujemnie wpłynąć na proces wiązania cementu, gdyż piasek zachowuje się biernie nie przyjmując udziału w reakcji chemicznej cementu. Jednak większe ilości piasku schudzają glinę pozbawiając ją charakteru plastycznego, a przeto wpływają ujemnie na przebieg procesów wymiany chemicznej, zachodzących podczas wiązania cementu z gliną. W konsekwencji następuje obniżenie odporności na działanie zmiennych warunków atmosferycznych i zmniejszenie wytrzymałości tworzywa cementowo-glinianego (segregator aktów prawnych).

Zawartość piasku w glinie oznacza się w następujący sposon. Wysuszoną próbkę gliny w ilości np. 200 g zarabia się wodą, po czym otrzymaną zawiesinę glinianą przepuszcza się przez sito o średnicy oczek 0,2 mm i kilkakrotnie przemywa się wodą. Pozostałe na sicie ziarnka piasku suszy się, waży i określa ich procentową zawartość w glinie.

Doraźne badanie gliny. Nie zawsze zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania gliny w sposób podany wyżej. Na przykład na mniejszych budowach, przy robotach remontowych, jak również w razie braku odpowiednich warunków wyposażenia laboratorium polowego, można zaniechać badania wg podanych metod, a wykonać je innym sposobem doraźnym i szybszym. Można wykonać badania wstępne przy określaniu przydatności gliny. Ale na większych budowach nie powinno się wyciągać ostatecznych wniosków na podstawie jednego tylko badania, lecz należy przeprowadzać wszystkie możliwe próby (promocja 3 w 1)..