Badanie materiałów

Mało wiadomo o przepuszczalności różnych gazów przez beton, można jednak znaleźć wzmianki, że nawet jeśli dany beton jest stosunkowo przepuszczalny w przypadku powietrza, może być bardzo mało przepuszczalny w przypadku innych gazów. Przepuszczalność pary wodnej w betonie jest zazwyczaj zbliżona do przepuszczalności powietrza. W szczególności przepuszczalność ta zmniejsza się z wiekiem betonu i ze zmniejszeniem stosunku wodno-cementowego. Stanowi ilustrację tej zależności, przy czym przenikanie pary określono w jednostkach g/m² • dzień. Jednostki takie uzasadnione są tym, że mierzone przenikanie zupełnie nie zależy od długości drogi przepływu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Podobnie jak w przypadku przepuszczalności powietrza, przepuszczalność pary wodnej maleje wraz z przedłużeniem okresu pielęgnacji na mokro. Po zaledwie 1 dniu pielęgnacji przepuszczalność jest dwukrotnie wyższa niż po 3 dniach pielęgnacji i 15 razy wyższa niż po rocznym okresie pielęgnacji. Jednak odmiennie niż w przypadku przepuszczalności powietrza przepuszczalność pary jest niezależna od wysychania (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zmniejszenie współczynnika wodno-cementowego z 0,8 do 0,4 obniża przepuszczalność pary o 50-ł-65% [7.72]. Wszystkie te porównania odnoszą się jedynie do przepuszczalności pary wodnej ^ł> Por. Budownictwo betonowe. Badanie materiałów, elementów i konstrukcji. T. VIII pod red. R. Kozaka, Arkady. Warszawa 1970. s. 270 (przj/p. tłum.). Zagadnienie dyfuzji wilgoci w betonie omówione jest dokładniej w polskim opracowaniu cytowanym (uprawnienia budowlane).

Pomiar grawimetryczny

Przy danej wartości wilgotności względnej po obu stronach warstwy betonu, ponieważ przepuszczalność pary zmniejsza się w miarę, jak wzrasta średnia wilgotność względna. Przyczyną tego jest fakt, że podwyższenie wilgotności względnej zmniejsza wypełnioną powietrzem przestrzeń porów dostępnych procesowi dyfuzji. Wynika stąd, że jeśli po stronie wilgotnej panuje stan nasycenia, to podwyższenie względnej wilgotności po stronie suchej zmniejsza przepuszczalność pary (program egzamin ustny). Przepuszczalność pary wodnej można określić doświadczalnie metodą suchego naczynia (ang. dry-cup method). Obejmuje ona pomiar grawimetryczny przy ustalonym stanie przenikania pary przez pewną grubość betonu, w warunkach izotermicznych, przy wilgotności względnej 0% po jednej stronie i zazwyczaj 50% po drugiej stronie betonu. W tych warunkach całe przenikanie odbywa się właściwie na drodze dyfuzji, a przepływ kapilarny nie występuje.

Jedynie niewielka część używanego w praktyce betonu jest narażona na poważniejsze oddziaływania chemiczne. Jest to sytuacja korzystna, gdyż odporność betonu na działanie związków chemicznych jest ogólnie niższa niż w przypadku agresji innego rodzaju (opinie o programie).

Do bardziej znanej agresji chemicznej należy wypłukiwanie cementu, działanie siarczanów i działanie wody morskiej oraz występujących naturalnie wód lekko zakwaszonych. Ogólnie biorąc, odporność betonu zmienia się w zależności od użytego rodzaju cementu. Wydaje się jednak, że w niektórych przypadkach gęstość i przepuszczalność betonu wpływają w tak znacznym stopniu na jego trwałość, że mają one przeważające znaczenie w porównaniu z wpływem rodzaju cementu (segregator aktów prawnych).

Sole w stanie stałym nie atakują betonu; gdy jednak pojawiają się one w roztworze, mogą reagować ze stwardniałym zaczynem cementowym. Pewne gliny zawierają np. siarczany alkaliów, siarczan magnezowy oraz wapniowy, a w efekcie woda gruntowa w takich glinach jest roztworem siarczanu. Może zatem w tej sytuacji nastąpić agresja, przy której siarczany reagują z Ca(OH)₂ oraz ze zhydratyzowanym glinianem wapniowym. Produkty reakcji gips i siarczanoglinian wapniowy mają objętość znacznie większą niż związki zastępowane, tak że reakcje z siarczanami prowadzą do pęcznienia i pękania betonu (promocja 3 w 1).