Barwa piasku

Jednak pewne gatunki piasku, a zwłaszcza piaski ilaste zawierają rozpuszczalną w wodzie w niewielkiej ilości od 0,5 do 1,5% wolną krzemionkę, która w zwykłych warunkach twardnienia jest bardzo pożyteczna, gdyż jest aktywna chemicznie oraz zwiększa wytrzymałość, szczelność i kwasoodporność zaprawy. W tworzywach cementowo-glinianych występująca często w glinie wolna krzemionka wzbogaca w ten składnik zaprawę cementowo- glinianą, wpływając dodatnio na jej jakość (program uprawnienia budowlane na komputer).

Części mineralne zawarte w piasku oraz domieszki wpływają na zabarwienie piasku. Na przykład piaski kwarcowe i wapienne mają barwę białą. Żelazo nadaje piaskowi zabarwienie żółte lub czerwone, próchnica i węgiel - zabarwienie ciemne przechodzące w brunatne.
Wielkość i kształt ziaren piasku są różne. Wielkość ziaren waha się od średnicy 0,1 mm aż do 2 mm. Kształt ziaren bywa ostro krawężny lub zaokrąglony w zależności od pochodzenia piasku. Uziarnienie piasku, czyli jego granulację,
ustala się za pomocą przesiewania przez tkane sita o kwadratowych oczkach.

Ciężar objętościowy piasku wynosi od 1250 do 1650 lcG/m3. Ciężar zupełnie suchego piasku przy luźnym usypaniu bez utrząsania lub ubijania wynosi 1500 kG/m3. Na ciężar objętościowy piasku znaczny wpływ wywiera jego wilgotność. Na przykład 6% wilgotności daje przyrost objętości ok. 30% (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Przy dalszym nawilgoceniu od 6 do 20% objętość piasku maleje i staje się mniejsza niż przy suchym piasku, a przy 40% zawartości wody w piasku objętość spada więcej niż 5% w stosunku do objętości piasku suchego (uprawnienia budowlane).

Domieszki gliniaste

Przy wykonywaniu za- Piasek, jako jeden ze składników tworzywa cementowo-glinianego, powinien być możliwie czysty, zwłaszcza bez szkodliwych zanieczyszczeń obniżających jakość tworzywa. Niewielkie ilości zanieczyszczeń mogą się okazać niebezpieczne, gdyż piasek występuje w zaprawach w dużych ilościach w stosunku do ilości cementu i gliny (program egzamin ustny).
Glina i iły oblepiając ziarna piasku, zwłaszcza kopalnianego, są szkodliwe, gdyż oddzielają je od spoiwa, co powoduje zmniejszenie wytrzymałości zaprawy.

Dopuszczalna- ilość gliny występującej w’ takiej postaci w piasku wynosi 3-5% (radzieckie normy dopuszczają 8%). Obecność gliny w piasku można stwierdzić doraźnie przez roztarcie go na ręce, piasek gliniasty bowiem barwi dłonie. Procentowo zawartość zanieczyszczeń gliniastych określić można w sposób następujący: piasek wrzuca się do szklanego wy- cechowanego naczynia z wodą; po kilkakrotnym wstrząsaniu piasek opadnie szybko na dół (opinie o programie). Po osadzeniu się pyłków nad piaskiem woda klaruje się. Według grubości warstw gliny i piasku można w przybliżeniu określić procent zanieczyszczenia pyłami.

Domieszki organiczne. Często w piaskach występują domieszki organiczne. Wpływają one ujemnie na reakcję cementu z wodą i obniżają wytrzymałość zaprawy. Obecność domieszek stwierdza się na podstawie zabarwienia wody zmieszanej z badanym piaskiem po dodaniu 3-procentowego roztworu ługu sodowego (NaOII). W tym celu do litrowego naczynia szklanego wsypuje się np. 200 cm3 piasku oraz wlewa się ok. 300 cm3 roztworu jw. sody żrącej (segregator aktów prawnych). Po 24 godzinach sprawdza się zabarwienie. Gdy piasek nie zawiera domieszek organicznych, otrzymuje się wodę bezbarwną, zabarwienie żółte wykazuje zawartość części organicznych.

Barwa ciemnoszara świadczy o tym, że piasek zawiera znaczne ilości domieszek organicznych i do zapraw nie nadaje się. Części organiczne w glinie przechodzą w kwasy humusowe, bardzo szkodliwe dla wiązania cementu. Już 1% kwasu humusowego czyni piasek bezużytecznym dla zapraw (promocja 3 w 1).