Belki usztywniające i ściągi

Ściągi ze stali zwykłej traktujemy zazwyczaj jako elementy nie przenoszące zginania, a więc w zasadzie jako elementy stalowe obetonowane.
W wyborze ilości i średnicy prętów ściągu dążymy z jednej strony do zachowania jak najmniejszych wymiarów przekroju ściągu, a więc do najmniejszych odstępów między prętami, wystarczających do zapewnienia właściwego obetonowania (program uprawnienia budowlane na komputer).

Z drugiej strony staramy się zapewnić jak największą przyczepność między betonem a uzbrojeniem dając dostatecznie małe średnice prętów. Nie wszyscy konstruktorzy zwracają uwagę na ostatni warunek. W Polsce w większości przypadków stosowano w ściągach pręty 0 40 i 50 mm. Konstruktorzy francuscy nie stosowali jednak tak grubych prętów (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W opisanym poprzednio moście przez Oued-Mellegue w każdym ściągu znajduje się przeszło 90 prętów 0 24 mm.
Belki usztywniające typowe przęsła o rozpiętości 41 m opracowane przez francuskie Ministerstwo Robót Publicznych są uzbrojone wiązkami skręcanymi z trzech prętów 0 16 mm. W każdym ściągu jest takich wiązek 94.
Dla zapewnienia przyczepności w belkach usztywniających i ściągach strzemiona należy umieszczać dostatecznie gęsto.

Strzemiona te przy małym przekroju ściągów przenoszą też siły ścinające od obciążeń przekazywanych na ściągi z pomostów (uprawnienia budowlane). W belkach usztywniających uzbrojenie przenoszące rozpór luków skupiamy w górze i u spodu przekroju, aby uzyskać jak największy moment bezwładności.
Rozmieszczenie uzbrojenia lub kablowania ściągów i belek należy dostosowywać do zakotwienia wieszaków i do przepuszczenia końcówek uzbrojenia poprzecznie. Oprócz tego pręty te należy tak rozmieszczać, aby zapewnić dobre wprowadzenie betonu w deskowanie i dojście betonu między wszystkie pręty.

Z tych względów w przekrojach ściągów i belek usztywniających rozsuwamy uzbrojenie ku bocznym krawędziom przekroju, pozostawiając w płaszczyźnie symetrii odstęp międz}’ prętami zarówno w górnych jak i w dolnych warstwach. Pręty uzbrojenia ściągów i belek spawamy elektrycznie tak, aby wszystkie pręty kończyły się w węzłach oporowych (program egzamin ustny).

Sprężanie ściągów i belek usztywniających

Sprężanie ściągów i belek usztywniających ma na celu:

1) zmniejszenie ciężaru stali użytej na przejęcie rozporu,

2) zwiększenie wytrzymałości belek usztywniających na zginanie,

3) wyeliminowanie rozciągania betonu, a więc zarysowania (opinie o programie).
Kable sprężające belki są proste. Biegną one przez całą długość belek i węzłów oporowych.

Zależnie od sposobu sprężania zmienia się sposób przeniesienia sił sprężających na beton węzłów oporowych. W przypadku zastosowania kotew stożkowych w tylnej ścianie węzła oporowego dajemy uzbrojenie z kilku warstw siatek, a kotwy ustawiamy bezpośrednio na powierzchni ściany tylnej. Innym rozwiązaniem zastosowanym w wiadukcie w Le Bourget jest oparcie kotew o płytę prefabrykowaną ustawioną na ścianie czołowej. W przypadku zastosowania sprężania systemem Leoba, za węzłami oporowymi ustawiamy bloki naciągowe w odstępie potrzebnym do umieszczenia pras (segregator aktów prawnych). Celowe jest pionowe rozdzielenie bloków naciągowych kabli każdego ściągu. Ten układ pozwala na niezależne sprężanie ściągów. Kable przechodzące wewnątrz bloku oporowego przeprowadzamy przez rury.

Wzdłuż ściągu kable mogą być układane wewnątrz prefabrykatów betonowych w sposób omówiony w opisie wiaduktu w Le Bourget, albo też być umieszczone w zagłębieniach dolnej i górnej powierzchni belek usztywniających, jak to opisano w projekcie mostu przez rzekę Orz. Gdy węzeł oporowy ma duże wymiary, wówczas sity styczne mogą być przejęte nie przez uzbrojenie ukośne, lecz przez kable wpuszczone w rury. Przy niewielkiej wysokości węzłów oporowych ten sposób przejmowania ścinania nie jest celowy (promocja 3 w 1).