Betony komórkowe

Mury wznoszone są na zaprawie cementowo-wapiennej lub cementowej. Do ścian zewnętrznych zaprawy cementowej nie należy w zasadzie stosować ze względu na zjawisko przemarzania spoin i znaczne odkształcenia termiczne (program uprawnienia budowlane na komputer).
Betony komórkowe mają wytrzymałość na ściskanie w kierunku wyrastania masy mniejszą niż w kierunku do niego prostopadłym. Dlatego bloki w zasadzie powinny być układane w murze w ten sposób, aby kierunek działania siły był prostopadły do kierunku wyrastania masy betonowej.

Elementy z gazobetonu wapiennego są wykonywane w formach o wysokości 49 cm i krojone w kierunku pionowym. Z tego względu bloki ułożone w murze na dłuższym boku znajdują się w prawidłowej pozycji, zgodnie z zasadą podaną wyżej (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Przy układaniu bloków połówkowych powierzchnia przecięcia powinna znaleźć się w murze w położeniu pionowym. Układając bloki w murze w podany sposób, wykorzystuje się wytrzymałość bloków do 30% wyższą od wytrzymałości w kierunku wyrastania masy betonowej.
Jeżeli jedna ze ścian bocznych bloku ma powierzchnię gładką (wskutek stykania się ze stalową formą), należy blok tak ułożyć, aby powierzchnia gładka znajdowała się w położeniu poziomym. Dzięki temu na zewnętrznej powierzchni muru otrzymuje się szorstkie powierzchnie bloków, mające należytą przyczepność do tynku.

Nieco inaczej przedstawia się sprawa układania bloków z gazobetonu cementowego (uprawnienia budowlane). Bloki te mają tendencję do rozwarstwiania się według powierzchni prostopadłych do kierunku wyrastania masy betonowej. Z tego względu, aby uniknąć ewentualnego rozwarstwienia ściany w kierunku pionowym, bloki należy układać w murze tak, jak zostały odlane. Wówczas bowiem ewentualne powierzchnie rozwarstwień są równoległe do powierzchni spoin poziomych, tj. prostopadłe do sił pionowych, działających na ścianę.

Bloki gazobetonowe są odlewane w formach o wysokości 24 cm i krojone w kierunku pionowym. Powierzchnie bloków utworzone przez przecięcie są rowkowane; powinny one tworzyć płaszczyzny zewnętrzne muru.
Ściany należy murować z zachowaniem zasad normalnego wiązania, na pełne spoiny o grubości nie przekraczającej 10 mm (program egzamin ustny).

Ściany podłużne i poprzeczne

W Szwecji przeprowadzono próby murowania pozostawiając pustkę powietrzną w spoinie, tj. rozścielając zaprawę tylko przy krawędziach muru. Chciano w ten sposób poprawić wartość izolacyjno-cieplną spoiny. Sposób ten jednak wymaga dużej dokładności murowania, w przeciwnym bowiem razie wzrasta przewiew- ność ściany. Z tego względu murowanie na niepełne spoiny zostało zarzucone.
Ściany podłużne i poprzeczne (usztywniające) należy wykonywać równocześnie. Nie jest wskazane szybsze tempo wznoszenia ścian niż V* kondygnacji w ciągu doby.
Przed ułożeniem bloków w murze należy powierzchnie stykowe oczyścić z pyłu i dokładnie zmoczyć wodą. Ma to na celu uchronienie zaprawy przed odciąganiem wody do bloków i zapewnienie jej prawidłowego wiązania i twardnienia(opinie o programie).

Przy wznoszeniu murów ościeża pozostawia się gładkie, węgarki zaś wykonuje się dolepiając do bloków paski, uzyskane przez przecięcie płyt (o grubości 6 cm).
Przy zabezpieczeniu szczelności osadzenia ościeżnic można nie stosować węgarków w otworach okiennych.
Ościeżnice drzwiowe i okienne mocuje się przez przybicie każdego elementu pionowego ościeżnicy 2 lub 3 gwoździami w odstępach ok. 80-hlOO cm. Należy stosować gwoździe 55/150.
Stropy powinny opierać się na żelbetowych wieńcach, biegnących zarówno na ścianach podłużnych, jak i poprzecznych (segregator aktów prawnych).

Nadproże należy opierać na ścianach na głębokość nie mniejszą niż 24 cm (w każdym końcu).
W ścianach nośnych nie można pozostawiać bruzd, wnęk, gniazd. Bruzdy wykonuje się za pomocą skrobaczek, gniazda i przebicia za pomocą wierteł. W murach ogniochronnych można wykonać jedną bruzdę pionową o szerokości nie większej niż 15 cm i głębokości takiej, aby grubość ścianki ograniczającej bruzdę była nie mniejsza niż 10 cm (promocja 3 w 1).