Betony konstrukcyjne

Wytrzymałość na rozciąganie Rr - określać można przez rozciąganie osiowe próbek, ściskanie po tworzącej walców lub zginanie belek (program uprawnienia budowlane na komputer).
Rozciąganie osiowe próbek, jakkolwiek z metodologicznego punktu widzenia najbardziej właściwe, w badaniach betonów lekkich z uwagi na porowatość ich struktury znajduje stosunkowo rzadko zastosowanie.

Betony konstrukcyjne mają zakres stosowania zbliżony do betonów zwykłych. Z innymi rodzajami betonów lekkich łączy je jednak niski ciężar objętościowy, rodzaj kruszywa i stosunkowo duża odkształcalność pod działaniem obciążenia. Pewne specyficzne cechy występują również w samej technologii wykonywania tych betonów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Szczególnie racjonalne jest stosowanie ich w konstrukcjach, w których ciężar własny stanowi podstawową część obciążenia.
Zakres zastosowania i produkcja betonów lekkich różnych odmian zwiększa się z roku na rok.

Następuje również bardzo istotny postęp w zakresie technologii i ekonomii produkcji i wartości cech fizycznych betonów. Wobec tego, że koszty inwestycyjne budowy zakładów produkujących betony lekkie są mniejsze niż budowy zakładów produkujących materiały ceramiczne (w przeliczeniu na jednostkę o tej samej efektywności w budynku) - plany naszego budownictwa w dużej mierze bazują właśnie na bardzo intensywnej rozbudowie tej gałęzi przemysłu materiałów budowlanych (uprawnienia budowlane).
Ciężar objętościowy y jest jedną z bardziej istotnych cech betonów lekkich, którego wartość w znacznej mierze określa pozostałe właściwości materiału i zakres jego zastosowania.
Ciężar objętościowy betonu zależy przede wszystkim od zawartości w nim przestrzeni wolnych, tzn. od zwartości struktury betonu i porowatości użytego kruszywa. Istotny wpływ ma także ilość spoiwa i wody zarobowej, uziarnienie kruszywa oraz stopień zagęszczenia masy betonowej.

Określając rodzaj betonu należy zwrócić uwagę na rodzaj użytego kruszywa drobnego (np. piasek naturalny lub sztuczny) i jego wilgotność. Podawane wartości dotyczą z reguły betonów w stanie powietrzno-suchym. Beton wysuszony do stałego ciężaru (w temp. 105°C) jest lżejszy niż w stanie powietrzno-suchym o 3-M5%.
Na czoło cech wytrzymałościowych betonu wysuwa się jego wytrzymałość na ściskanie - R. Pozostałe cechy, a więc wytrzymałość na rozciąganie - Rr i współczynnik odkształcalności E rozpatrywane są zwykle jako funkcja wartości R (program egzamin ustny).

Wytrzymałość na ściskanie

Wytrzymałość na ściskanie wyznacza się przez zgniecenie próbek wykonanych w sposób umowny, określony odpowiednimi przepisami (opinie o programie).
Wytrzymałość na ściskanie betonów kruszywowych określamy w Polsce na walcach o średnicy równej wysokości 16 cm jako RQ16- W Rosji, w Niemczech. Francji i szeregu innych państw wytrzymałość betonu na ściskanie określa się na sześcianach o boku 20 cm - R1J20. Anglii na sześcianach o boku 15 cm - Rq 15, w USA - na walcach o średnicy 15 cm i wysokości 30 cm - R15/30.

W myśl ustaleń RWPG wytrzymałość betonów kruszywowych badać należy na kostkach o boku 20 cm lub na walcach 15/30.
Różnice kształtu badanych próbek wpływają w pewnym stopniu na otrzymane wyniki (segregator aktów prawnych).
Niekiedy w celu zwiększenia wytrzymałości betonu, jako frakcje drobne stosuje się piasek naturalny.
Betony jamiste wykonuje się przy użyciu kruszywa o średnicy ziarn nie mniejszej niż 5 mm, z taką ilością zaczynu, aby nie wypełniał on całej przestrzeni mięctey ziarnami, a spajał je tylko punktowo w miejscach styku.
Beton jamisty wykonany przy użyciu kruszywa tylko jednej frakcji nazywamy betonem jednofrakcjowym (promocja 3 w 1).

Jeżeli do kruszywa grubego użyta została także pewna ilość frakcji piaskowej, niedostateczna jednak aby wypełnić wraz z zaczynem całą wolną przestrzeń między ziarnami kruszywa grubego, mówimy o betonie półzwartym. Betony te stanowią odmianę pośrednią między betonami jamistymi i zwartymi.