Betony lekkie

Betony lekkie mają dobre własności cieplno-wilgotnościowe i dlatego stanowią cenny materiał do wykonywania przegród zewnętrznych (program uprawnienia budowlane na komputer). Specyficzną cechą tych materiałów jest porowata struktura stwarzająca możliwość znacznego wchłaniania wilgoci, której ilość ulega zmianom zależnie od sposobu wbudowania elementu betonowego i od warunków, w jakich znajduje się przegroda budynku.

Porowatość sprzyja zawilgoceniu betonów lekkich, zarówno wskutek sorpcji wilgoci z powietrza, jak i przez podciąganie wody spływającej w czasie deszczu po ścianach, czy też wskutek skraplania się pary wodnej w procesie dyfuzji poprzez przegrody zewnętrzne. Poza tym elementy z betonów lekkich są prawie zawsze wbudowywane z dużą zawartością wilgoci, która zmniejsza się na ogół powoli, a w warunkach niesprzyjających wysychanie elementów w ogóle nie następuje (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Poszczególne rodzaje betonów lekkich wykazują w praktyce duże różnice własności cieplno-wilgotnościowych.

Najbardziej różnią się między sobą betony kruszywowe i betony komórkowe, lecz również betony kruszywowe, zależnie od składu technologicznego, mogą wykazywać bardzo odmienne cechy (uprawnienia budowlane).
Zawilgocenie wywiera duży wpływ na własności betonów lekkich, a mianowicie: powoduje zmniejszenie wytrzymałości na ściskanie, zmniejszenie odporności na zamrażanie, zwiększenie skurczu wywołującego niekiedy pęknięcia, staje się również często przyczyną korozji zbrojenia i powstawania wykwitów.

Zawilgocenie materiałów w przegrodach jest szkodliwe przede wszystkim dlatego, że przez zwiększenie przewodności cieplnej wywiera ujemny wpływ na wartości użytkowe pomieszczeń (program egzamin ustny).
Wilgotność betonów lekkich w przegrodach budowlanych zależy od szeregu czynników, głównie jednak od klimatu zewnętrznego i wilgotności powietrza wewnątrz pomieszczeń.
Ponieważ zawilgocenie ścian występuje najczęściej w okresie jesiennym, a podczas zimy nie mają one możliwości wysychania, dlatego w czasie najzimniejszym izolacyjność cieplna jest znacznie obniżona.

Przyczyny zawilgocenia

W celu niedopuszczenia do takich ujemnych skutków, przegrody należy konstruować w ten sposób, aby materiały łatwo ulegające zawilgoceniu nie były narażone na bezpośrednie działanie wody deszczowej. Należy w tym celu stosować okładziny nieprzepuszczające wody oraz tynki cementowe lub cementowo- -wapienne, a także specjalne powłoki zabezpieczające przed przenikaniem wody w głębsze warstwy ściany, lecz nie utrudniające przenikania pary wodnej (opinie o programie).
Drugim czynnikiem wywierającym duży wpływ na zawilgocenie przegród jest mikroklimat panujący wewnątrz pomieszczeń.

Para wodna znajdująca się w powietrzu wewnątrz pomieszczeń staje się często powodem zawilgocenia przegród wskutek kondensacji na powierzchni wewnętrznej ścian lub w środkowych warstwach przegrody. Aby uniknąć skraplania wody na powierzchni przegród, należy zaprojektować odpowiednią izolację cieplną. Natomiast zabezpieczenie przed powstaniem kondensacji pary można osiągnąć przez prawidłowe usytuowanie poszczególnych warstw przegrody (segregator aktów prawnych).
W przegrodach jednorodnych kondensacja wewnętrzna zachodzi tylko przy szczególnie niekorzystnych warunkach. I tak np. w jednorodnych przegrodach budynków mieszkalnych użytkowanych w sposób prawidłowy, zjawisko to występuje rzadko i może być pominięte przy ocenie konstrukcji ścian. Inaczej przedstawia się to zagadnienie w przegrodach warstwowych, w których decydujący wpływ na występowanie kondensacji pary wodnej wywiera zarówno rodzaj użytych materiałów jak i układ warstw w ścianie.

Materiały budowlane wykazują różny opór dyfuzyjny, tzn. przepuszczają w różnym stopniu parę wodną (promocja 3 w 1). Ogólna zasada konstruowania przegród warstwowych polega na tym, aby materiały o dużym oporze dyfuzyjnym umieszczać od strony wewnętrznej, zaś o małym oporze - od strony zewnętrznej.